Die Jode in Handelinge

Die Jode in Handelinge

In hierdie kwotasies uit die boek van Handelinge, lig ek net gedeeltes uit om te wys waar Paulus en Barnabas die evangelie van Jesus verkondig het. Daar is soveel mense wat glo dat die Jode weer ‘n geleentheid moet kry om Jesus te sien vir wie Hy is, maar wanneer ek deur Handelinge werk sien ek dat hulle juis die eerstes was wat die Evangelie van Jesus gehoor het. Paulus en Barnabas het altyd na die sinagoges toe gegaan en daar geleer, en in Antiogië is die gelowiges die eerste keer as Christene na verwys.

Maar ons vind vandag dat die mense nie die Bybel wil hoor nie, maar hulle “Brand” van geloof. Jy moet tog net nie hulle manier van glo met feite kom omkrap nie, want dan is jy verkeerd.

Ek het ‘n gedeelte opgestel uit die Handelinge van die Apostels sonder om enige woorde by te voeg, maar net gedeeltes beklemtoon. Ek het al die gedeeltes vir u ingesluit, of lees dit gerus hier, en sien vir uself dat die Jode geen tweede of selfs derde kans gaan kry nie, maar dat dit my en jou plig is om Jesus aan hulle te verkondig.

Maar, ongelukkig gee Paulus reeds vir ons die antwoord in een van die gedeeltes wat ek aanhaal in Handelinge 28: “Tereg het die Heilige Gees deur Jesaja, die profeet, tot ons vaders gespreek en gesê: Gaan na hierdie volk en sê: Met die gehoor sal julle hoor en glad nie verstaan nie, en julle sal kyk en kyk, en glad nie sien nie. Want die hart van hierdie volk het stomp geword, en met die ore het hulle beswaarlik gehoor, en hulle oë het hulle toegesluit, sodat hulle nie miskien met die oë sou sien en met die ore hoor en met die hart verstaan en hulle bekeer en Ek hulle genees nie.”

So moet nie verwag dat jy sukses gaan behaal nie, want die HERE verander nie Sy woorde of pas dit aan vir ons nie. Hulle is verworpe en het 4000 jaar gehad om te leer van die HERE, maar het nie.

Sien ook my skrywe oor die Kerk en Jode, of daar ‘n verskil is.

Hier dan al die gedeeltes:

En daar het in Jerusalem Jode gewoon, godsdienstige manne, uit elke nasie wat onder die hemel is. En toe hierdie geluid kom, het die menigte saamgestroom en was in die war, want elkeen het gehoor hoe hulle in sy eie taal spreek; en hulle was almal verbaas en verwonderd en sê vir mekaar: Is almal wat daar spreek, dan nie Galileërs nie? En hoe hoor ons hulle, elkeen in ons eie taal waarin ons gebore is? Parthers en Meders en Elamiete en die inwoners van Mesopotámië, Judéa en Kappadócië, Pontus en Asië, Frigië en Pamfílië, Egipte en die streke van Líbië by Ciréne, en Romeine wat hier vertoef, Jode en Jodegenote, Kretense en Arabiere—ons hoor hulle in ons eie taal oor die groot dade van God spreek. En hulle was almal verbaas en radeloos en sê die een vir die ander: Wat kan dit tog wees? Maar ander het gespot en gesê: Hulle is vol soetwyn. Maar Petrus het opgestaan met die elf en sy stem verhef en hulle toegespreek: Joodse manne en almal wat in Jerusalem woon, dit moet julle weet, en luister na my woorde. Hierdie mense is tog nie dronk soos julle dink nie, want dit is nog maar die derde uur in die môre. Maar dit is wat deur die profeet Joël gespreek is: En in die laaste dae, spreek God, sal Ek van my Gees uitstort op alle vlees, en julle seuns en julle dogters sal profeteer, en julle jongelinge sal gesigte sien, en julle ou mense sal drome droom. En ook op my diensknegte en diensmaagde sal Ek in dié dae van my Gees uitstort, en hulle sal profeteer. En Ek sal wonders gee bo in die hemel en tekens onder op die aarde, bloed en vuur en rookdamp. Die son sal verander in duisternis en die maan in bloed voordat die groot en deurlugtige dag van die Here kom. En elkeen wat die Naam van die Here aanroep, sal gered word. Israeliete, luister na hierdie woorde! Jesus, die Nasaréner, ‘n man deur God vir julle aangewys met kragte en wonders en tekens wat God deur Hom onder julle gedoen het, soos julle ook self weet— Hom, wat deur die bepaalde raad en voorkennis van God oorgelewer is, het julle deur die hande van goddelose manne geneem en gekruisig en omgebring; Hom het God opgewek, nadat Hy die smarte van die dood ontbind het, omdat dit onmoontlik was dat Hy daardeur vasgehou sou word. (Hand 2:5-24)

“En in dié dae toe die dissipels vermeerder het, het daar ‘n murmurering ontstaan van die Griekssprekende Jode teen die Hebreërs, omdat hulle weduwees in die daaglikse versorging oor die hoof gesien is. En die twaalf het die menigte van die dissipels byeengeroep en gesê: Dit is nie reg dat ons die woord van God nalaat om die tafels te bedien nie. Kyk dan uit, broeders, na sewe manne uit julle, van goeie getuienis, vol van die Heilige Gees en wysheid, wat ons oor hierdie nodige saak kan aanstel; maar ons sal volhard in die gebed en die bediening van die woord. En die woord het byval gevind by die hele menigte; en hulle het gekies: Stéfanus, ‘n man vol van geloof en van die Heilige Gees, en Filippus en Próchorus en Nikánor en Timon en Pármenas en Nikoláüs, ‘n Jodegenoot uit Antiochíë, wat hulle voor die apostels gestel het; en hulle het gebid en hulle die hande opgelê. En die woord van God het toegeneem, en die getal van die dissipels het in Jerusalem baie vermeerder, en ‘n groot menigte van priesters het gehoorsaam geword aan die geloof.” (Hand 6:1-7)

Die wat dan verstrooi was deur die verdrukking wat oor Stéfanus ontstaan het, het die land deurgegaan tot by Fenícië en Ciprus en Antiochíë sonder om tot iemand die woord te spreek, behalwe tot die Jode alleen. En daar was sommige van hulle, Cipriese en Cirenése manne, wat in Antiochíë gekom het en met die Griekssprekende Jode gepraat en die evangelie van die Here Jesus verkondig het. En die hand van die Here was met hulle, en ‘n groot getal het gelowig geword en hulle tot die Here bekeer. En die berig hiervan het die gemeente wat in Jerusalem was, ter ore gekom en hulle het Bárnabas afgestuur om die land deur te gaan tot by Antiochíë. Toe hy daar kom en die genade van God sien, was hy bly en het almal vermaan om met hartlike voorneme aan die Here getrou te bly; want hy was ‘n goeie man en vol van die Heilige Gees en geloof; en ‘n aansienlike skare is aan die Here toegebring. Toe vertrek Bárnabas na Tarsus om Saulus te soek, en toe hy hom kry, het hy hom na Antiochíë gebring. En hulle het ‘n hele jaar lank in die gemeente saam vergader en aan ‘n aansienlike skare onderwys gegee; en die dissipels is in Antiochíë vir die eerste keer Christene genoem. (Hand 11:19-26)

“En omtrent daardie tyd het koning Herodes sy hande geslaan aan sommige uit die gemeente om hulle kwaad aan te doen. En hy het Jakobus, die broer van Johannes, met die swaard omgebring. En toe hy sien dat dit die Jode welgevallig was, het hy verder ook Petrus in hegtenis geneem. En dit was die dae van die ongesuurde brode. Toe hy hom dan gegryp het, het hy hom in die gevangenis gesit en oorgegee aan vier wagte, elkeen van vier soldate, om hom te bewaak, met die bedoeling om hom ná die paasfees voor die volk te bring.” (Hand 12:1-4)

“En toe hulle gevas en gebid het en hulle die hande opgelê het, laat hulle hul gaan. So het hulle dan, deur die Heilige Gees uitgestuur, afgegaan na Seleúcië en daarvandaan weggevaar na Ciprus. En toe hulle in Sálamis kom, het hulle die woord van God in die sinagoges van die Jode verkondig; en hulle het ook Johannes as helper gehad. En hulle het die eiland deurgegaan tot by Pafos en ‘n towenaar gevind, ‘n valse profeet, ‘n Jood met die naam van Bar-Jesus. Hy was by die goewerneur Sérgius Paulus, ‘n verstandige man. Dié het Bárnabas en Saulus laat roep en het versoek om die woord van God te hoor. Maar Élimas die towenaar—want so word sy naam vertaal—het hulle teëgestaan en het probeer om die goewerneur afkerig te maak van die geloof. Maar Saulus, dit is Paulus, vervul met die Heilige Gees, het die oë op hom gehou en gesê: Kind van die duiwel, vol van alle bedrog en alle listigheid, vyand van alle geregtigheid, sal jy nie ophou om die reguit weë van die Here te verdraai nie? En nou, kyk, die hand van die Here is op jou, en jy sal blind wees en die son ‘n tyd lank nie sien nie. En onmiddellik het daar donkerheid en duisternis op hom geval, en hy het rondgegaan en gesoek na mense wat hom by die hand kon lei. Toe die goewerneur dan sien wat daar gebeur het, was hy verslae oor die leer van die Here en het geglo. En Paulus en sy metgeselle het afgevaar van Pafos en by Perge in Pamfílië gekom. En Johannes het hulle verlaat en na Jerusalem teruggekeer. Maar hulle het van Perge af verder gegaan en in Antiochíë in Pisídië aangekom, en hulle het op die sabbatdag in die sinagoge gegaan en gaan sit. En ná die lesing van die wet en die profete het die hoofde van die sinagoge na hulle gestuur en gesê: Broeders, as julle ‘n woord van opwekking vir die volk het, spreek dan! Toe staan Paulus op, wink met die hand en sê: Israeliete en julle wat God vrees, luister! Die God van hierdie volk Israel het ons vaders uitverkies en die volk verhoog toe hulle bywoners in Egipteland was, en met ‘n hoë arm hulle daaruit gelei. En omtrent veertig jaar lank het Hy hulle in die woestyn verdra. En sewe nasies het Hy in die land Kanaän uitgeroei en hulle land deur die lot aan hulle uitgedeel. En daarna omtrent vier honderd en vyftig jaar lank het Hy rigters gegee tot op Samuel, die profeet. En van toe af het hulle ‘n koning begeer, en God het aan hulle gegee Saul, die seun van Kis, ‘n man uit die stam van Benjamin, veertig jaar lank. En nadat Hy hom afgesit het, het Hy Dawid vir hulle verhef as koning, van wie Hy ook gesê en getuig het: Ek het Dawid, die seun van Isai, gevind, ‘n man na my hart, wat al my welbehae sal doen. Uit die nageslag van hierdie man het God vir Israel, volgens die belofte, Jesus as Verlosser verwek, nadat Johannes voor sy koms eers die doop van bekering aan die hele volk van Israel verkondig het. En toe Johannes aan die einde van sy loopbaan gekom het, het hy gesê: Wie dink julle is ek? Ek is dit nie; maar kyk, Hy kom ná my, wie se skoen ek nie waardig is om van sy voete los te maak nie. Broeders, kinders van die geslag van Abraham, en die onder julle wat God vrees, vir julle is hierdie woord van verlossing gestuur. Want die inwoners van Jerusalem en hulle owerstes het Hom nie geken nie, en deur Hom te veroordeel, het hulle die woorde van die profete vervul wat elke sabbat gelees word. En al het hulle niks gevind wat die dood verdien nie, tog het hulle van Pilatus gevra dat Hy omgebring moes word. En toe hulle alles volbring het wat oor Hom geskrywe is, het hulle Hom van die kruishout afgehaal en in ‘n graf neergelê. Maar God het Hom uit die dode opgewek. En gedurende baie dae het Hy verskyn aan die wat saam met Hom opgegaan het van Galiléa na Jerusalem, en hulle is sy getuies by die volk. En ons bring julle die goeie tyding van die belofte wat aan die vaders gedoen is, dat God dit aan ons, hulle kinders, vervul het deur Jesus op te wek, soos daar ook in die tweede psalm geskrywe is: U is my Seun, vandag het Ek U gegenereer. En dat Hy Hom opgewek het uit die dode, sodat Hy nie meer tot verderwing sou terugkeer nie, het Hy só gespreek: Ek sal aan julle gee die heilige weldade van Dawid wat betroubaar is. Daarom sê Hy ook op ‘n ander plek: U sal u Heilige nie oorgee om verderwing te sien nie. Want Dawid het ontslaap, nadat hy sy eie geslag volgens die raad van God gedien het, en is by sy vaders weggelê en het verderwing gesien, maar Hy wat deur God opgewek is, het geen verderwing gesien nie. Laat dit dan aan julle bekend wees, broeders, dat deur Hom vergifnis van sondes aan julle verkondig word, en dat elkeen wat glo, deur Hom geregverdig word van alles waarvan julle deur die wet van Moses nie geregverdig kon word nie. Pas dan op dat daar nie oor julle kom wat deur die profete gesê is nie: Kyk dan, julle veragters, en wees verwonderd en verdwyn! Want Ek gaan iets in julle dae doen, iets wat julle sekerlik nie sal glo as iemand julle dit vertel nie. En toe die Jode uit die sinagoge gaan, het die heidene versoek dat daardie woorde op die volgende sabbat tot hulle gespreek sou word. En toe die sinagoge uit was, het baie van die Jode en die godsdienstige Jodegenote Paulus en Bárnabas gevolg. Dié het hulle toegespreek en hulle probeer beweeg om in die genade van God te bly. En op die volgende sabbat het byna die hele stad saamgekom om die woord van God te hoor. Maar toe die Jode die skare sien, is hulle met nydigheid vervul en het met lasterlike woorde weerspreek wat deur Paulus gesê is. Maar Paulus en Bárnabas het vry-uit gespreek en gesê: Dit was noodsaaklik dat die woord van God aan julle eers verkondig moes word. Aangesien julle dit egter verwerp en julleself die ewige lewe nie waardig ag nie—kyk, ons wend ons tot die heidene. Want so het die Here aan ons bevel gegee: Ek het U ‘n lig van die nasies gemaak, sodat U tot redding sal wees tot aan die einde van die aarde. En toe die heidene dit hoor, was hulle bly; en hulle het die woord van die Here geprys; en daar het gelowig geword almal wat verordineer was tot die ewige lewe. En die woord van die Here is deur die hele land verbrei. Maar die Jode het die godsdienstige en aansienlike vroue en die vernaamste mense van die stad opgehits en teen Paulus en Bárnabas ‘n vervolging in die lewe geroep en hulle buite hul gebied verdryf. Toe het hulle die stof van hul voete teen hulle afgeskud en na Ikónium gegaan. En die dissipels is vervul met blydskap en met die Heilige Gees.” (Hand 13:3-52)

En op dieselfde wyse het hulle in Ikónium in die sinagoge van die Jode ingegaan en so gespreek dat ‘n groot menigte Jode sowel as Grieke gelowig geword het. Maar die ongehoorsame Jode het die gemoedere van die heidene teen die broeders opgehits en verbitter. Hulle het toe ‘n geruime tyd daar deurgebring en vrymoediglik gespreek in die Here, wat aan die woord van sy genade getuienis gegee het deur te beskik dat tekens en wonders deur hulle hande plaasvind. En die menigte van die stad was verdeeld, en sommige het met die Jode en ander met die apostels saamgegaan. Maar toe daar onder die heidene en ook onder die Jode, saam met hulle owerstes, ‘n beweging ontstaan het om hulle te mishandel en te stenig, het hulle dit gewaargeword en gevlug na die stede van Likaónië, Listre en Derbe en die omstreke. En daar het hulle die evangelie verkondig.” (Hand 14:1-7)

“Maar daar het Jode van Antiochíë en Ikónium aangekom, en hulle het, nadat hulle die skare omgepraat het, Paulus gestenig en hom buitekant die stad gesleep, met die gedagte dat hy dood was. Maar toe die dissipels hom omring, het hy opgestaan en in die stad gekom en die volgende dag saam met Bárnabas na Derbe vertrek. En nadat hulle aan daardie stad die evangelie verkondig en ‘n aantal dissipels gemaak het, het hulle teruggegaan na Listre en Ikónium en Antiochíë,” (Hand 14:19-21)

En hy het in Derbe en Listre aangekom; en daar was ‘n dissipel met die naam van Timótheüs, seun van ‘n gelowige Joodse vrou, maar van ‘n Griekse vader. Hy het goeie getuienis gehad van die broeders in Listre en Ikónium. Paulus wou hê dat hy saam met hom op reis sou gaan, en hy het hom geneem en besny ter wille van die Jode wat in daardie streke was; want hulle het almal geweet dat sy vader ‘n Griek was. En op hulle reis deur die stede het hulle die verordeninge wat deur die apostels en die ouderlinge in Jerusalem vasgestel was, aan hulle oorgegee om te onderhou.” (Hand 16:1-4)

Toe het hulle deur Amfípolis en Apollónië gereis en in Thessaloníka gekom, waar ‘n sinagoge van die Jode was. En volgens sy gewoonte het Paulus na hulle gegaan en drie sabbatte lank met hulle gespreek uit die Skrifte en dit uitgelê en aangetoon dat die Christus moes ly en uit die dode opstaan, en gesê: Hierdie Jesus wat ek aan julle verkondig, is die Christus. En sommige van hulle is oortuig en het hulle by Paulus en Silas aangesluit, ook ‘n groot menigte van die godsdienstige Grieke en ‘n groot aantal van die aansienlikste vroue. Maar die ongelowige Jode was afgunstig en het slegte manne van die leeglopers saamgeneem en die stad in opskudding gebring deur ‘n volksoploop te bewerk. En hulle het die huis van Jason aangeval en probeer om hulle voor die volk te bring. Maar toe hulle hul nie kry nie, het hulle Jason en ‘n paar broeders na die stadsowerhede gesleep en geskreeu: Die mense wat die wêreld in opstand bring, hulle het hier ook gekom, en Jason het hulle ontvang. En hulle almal handel teen die bevele van die keiser en sê dat daar ‘n ander koning is, naamlik Jesus. En hulle het die skare in opskudding gebring en ook die stadsowerhede wat dit gehoor het. Maar toe hulle van Jason en die ander genoegsame waarborg ontvang het, het hulle hul losgelaat. Daarop het die broeders dadelik in die nag Paulus en Silas na Beréa weggestuur. En toe hulle daar kom, het hulle na die sinagoge van die Jode gegaan. En hierdie mense was edelmoediger as dié in Thessaloníka; hulle het die woord met alle welwillendheid ontvang en elke dag die Skrifte ondersoek of hierdie dinge so was. Baie van hulle het dan ook gelowig geword, en van die aansienlike Grieke ‘n groot aantal, vroue en manne. Maar toe die Jode van Thessaloníka verneem het dat die woord van God ook in Beréa deur Paulus verkondig was, het hulle gekom en die skare ook daar opgesweep. Die broeders het Paulus toe dadelik weggestuur om in die rigting van die see te gaan, maar Silas en Timótheüs het daar gebly. En die wat Paulus begelei het, het hom tot by Athéne gebring, en nadat hulle opdrag ontvang het aan Silas en Timótheüs om so gou moontlik na hom te kom, het hulle vertrek. En terwyl Paulus in Athéne vir hulle wag, het sy gees in hom opstandig geword toe hy sien dat die stad vol afgodsbeelde was. Hy het toe in die sinagoge met die Jode gespreek en met die godsdienstige mense, en elke dag op die mark met die wat hom teëkom.” (Hand 17:1-17)

“En daarna het Paulus uit Athéne vertrek en in Korinthe gekom. En hy het ‘n Jood gevind met die naam van Aquila, afkomstig uit Pontus, wat onlangs met sy vrou Priscílla van Italië gekom het, omdat Claudius beveel het dat al die Jode uit Rome moes vertrek. Na hulle toe het hy gegaan; en omdat hy van dieselfde ambag was, het hy by hulle gebly en gewerk, want hulle was tentmakers van ambag. En hy het elke sabbat in die sinagoge gespreek en Jode sowel as Grieke oortuig. En toe Silas en Timótheüs van Macedónië afgekom het, was Paulus ywerig besig om aan die Jode kragtig te betuig dat Jesus die Christus is. Maar toe hulle aanhou om teëstand te bied en godslasterlike dinge te spreek, het hy sy klere uitgeskud en vir hulle gesê: Julle bloed is op julle hoof. Ek is rein. Van nou af sal ek na die heidene gaan. En hy het daarvandaan weggegaan en in die huis gekom van iemand met die naam van Justus, wat ‘n godvresende man was, wie se huis naasaan die sinagoge gestaan het. En Crispus, die hoof van die sinagoge, het met sy hele huisgesin in die Here geglo; en ook baie van die Korinthiërs het, toe hulle hom hoor, gelowig geword en is gedoop. En die Here het deur ‘n gesig in die nag aan Paulus gesê: Wees nie bevrees nie, maar spreek en moenie swyg nie; want Ek is met jou, en niemand sal die hand aan jou slaan om jou kwaad aan te doen nie, want Ek het baie mense in hierdie stad. En hy het daar gebly ‘n jaar en ses maande lank en die woord van God onder hulle geleer. En toe Gállio goewerneur van Acháje was, het die Jode eenparig teen Paulus opgestaan en hom voor die regterstoel gebring en gesê: Hierdie man haal die mense oor om God op onwettige wyse te vereer. En toe Paulus sy mond wou oopmaak, sê Gállio vir die Jode: As daar nou enige oortreding of kwaadwillige skelmstuk was, dan sou ek rede hê om julle te verdra, o Jode; maar as dit ‘n geskil is oor ‘n woord en oor name en oor ‘n wet wat vir julle geld, moet julle toesien, want daaroor wil ek geen regter wees nie. En hy het hulle van die regterstoel weggedryf. En al die Grieke het Sósthenes, die hoof van die sinagoge, gegryp en hom voor die regterstoel geslaan; en Gállio het hom aan niks van hierdie dinge gesteur nie. En nadat Paulus nog verskeie dae daar gebly het, het hy van die broeders afskeid geneem en na Sírië uitgeseil, en saam met hom Priscílla en Aquila. En in Kenchréë het hy sy hoof geskeer, want hy het ‘n gelofte gedoen. En hy het in Éfese aangekom en hulle daar laat bly, maar self in die sinagoge gegaan en met die Jode gespreek.” (Hand 18:1-19)

“En hy het in die sinagoge ingegaan en vrymoediglik drie maande lank met hulle geredeneer en hulle probeer oortuig van die dinge wat die koninkryk van God aangaan. Maar toe sommige hulle verhard en ongehoorsaam was en voor die menigte aanhou kwaadspreek van die Weg, het hy van hulle weggegaan en die dissipels afsonderlik geneem en elke dag in die skool van ‘n sekere Tiránnus samesprekinge gehou. En dit het twee jaar lank geduur, sodat al die inwoners van Asië die woord van die Here Jesus gehoor het, Jode sowel as Grieke.” (Hand 19:8-10)

“Maar ons verlang om van u te hoor wat u dink; want wat hierdie sekte betref, is dit ons bekend dat oral daarteen gespreek word. En hulle het vir hom ‘n dag bepaal, en baie het na hom in sy verblyfplek gekom. En in ‘n kragtige getuienis het hy vir hulle die koninkryk van God uitgelê; en van die môre vroeg tot die aand toe het hy uit die wet van Moses en uit die profete hulle probeer oortuig aangaande Jesus. En sommige het geglo wat gesê is, maar ander het ongelowig gebly. En toe hulle onder mekaar onenig was, het hulle uiteengegaan nadat Paulus hierdie woord gesê het, naamlik: Tereg het die Heilige Gees deur Jesaja, die profeet, tot ons vaders gespreek en gesê: Gaan na hierdie volk en sê: Met die gehoor sal julle hoor en glad nie verstaan nie, en julle sal kyk en kyk, en glad nie sien nie. Want die hart van hierdie volk het stomp geword, en met die ore het hulle beswaarlik gehoor, en hulle oë het hulle toegesluit, sodat hulle nie miskien met die oë sou sien en met die ore hoor en met die hart verstaan en hulle bekeer en Ek hulle genees nie. Laat dit dan aan julle bekend wees dat die heil van God aan die heidene gestuur is, en hulle sal luister. En toe hy dit gesê het, het die Jode, onder groot woordestryd met mekaar, weggegaan. En Paulus het twee volle jare in sy eie gehuurde huis gebly en almal ontvang wat na hom gekom het, terwyl hy die koninkryk van God gepreek en onderrig gegee het aangaande die Here Jesus Christus, met volle vrymoedigheid sonder enige verhindering.” (Hand 28:22-31)

The Jews and the Book of Acts

The Jews and the Book of Acts

I only use extracts from the Book of Acts detailing where Paul and Barnabas preached the message of Jesus Christ. There are so many people that believe that the Jews will receive another chance to accept Jesus, but when I read through te book of Acts, I find that they were actually the first people that received the message of salvation. Both Paul and Barnabas always went to the synagogue first to talk to the Jews and to teach the people in the synagogue, and we even find that the believers in Antioch in the synagogue were the first people to be called Christians.

But we find so many people today that only have ears for their “Brand” of faith. Please do not confuse them with facts as you will be labelled the one spreading dissent and not “understanding” the Bible.

I made a compilation of the quotes referring directly to the Jews from the book of Acts without adding any additional thoughts or implications. You can read it following this introduction, or here, and see for yourself that they will not get a third chance to accept that Jesus was the Messiah, except maybe through you and me to bring the message of Jesus to them again. They had a chance while Jesus was on earth, and then had their second chance when the Apostles shared the message of hope to them.

But unfortunately Paul gave us the answer in Acts 28 already: “Well did the Holy Spirit speak through Isaiah the prophet to our fathers, saying, “Go to this people and say: Hearing you shall hear and shall not understand; and seeing you shall see and not perceive. For the heart of this people was fattened, and they have heard with their ears dully; and they closed their eyes; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.” Therefore be it known to you that the salvation of God is sent to the nations, and they will hear. And he having said these words, the Jews departed, having much discussion amongst themselves”.

So do not expect to be successful in your efforts as the LORD is the One that will keep His word through the ages. He tried for 4000 years and they still rejected Him.

Here then all the various passages:

“And dwelling at Jerusalem there were Jews, devout men out of every nation under heaven. But this sound occurring, the multitude came together and were confounded, because they each heard them speaking in his own dialect. And they were all amazed and marveled, saying to one another, Behold, are not these who speak all Galileans? And how do we each hear in our own dialect in which we were born? Parthians, and Medes, and Elamites, and the dwellers in Mesopotamia, and in Judea, and Cappadocia, in Pontus, and Asia, Phrygia, and Pamphylia, in Egypt, and in the parts of Libya around Cyrene, and strangers of Rome, Jews and proselytes, Cretans and Arabians, we hear them speaking the great things of God in our own languages. And they were all amazed, and were in doubt, saying to one another, What does this mean? But others mocking said, These men are full of sweet wine. But Peter, standing up with the Eleven, lifted up his voice and said to them, Men, Jews, and all who dwell at Jerusalem, let this be known to you, and listen to my words. For these are not drunk as you suppose, for it is the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel: “And it shall be in the last days, says God, I will pour out of My Spirit upon all flesh. And your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. And in those days I will pour out My Spirit upon My slaves and My slave women, and they shall prophesy. And I will give wonders in the heaven above, and miracles on the earth below, blood and fire and vapour of smoke. The sun shall be turned into darkness and the moon into blood, before that great and glorious Day of the Lord. And it shall be that everyone who shall call upon the name of the Lord shall be saved.” Men, Israelites, hear these words. Jesus of Nazareth, a man approved of God among you by powerful works, and wonders and miracles, which God did through Him in your midst, as you yourselves also know, this One given to you by the before-determined counsel and foreknowledge of God, you have taken and by lawless hands, crucifying Him, you put Him to death; whom God raised up, having loosed the pains of death, because it was not possible that He should be held by it”.(Act 2:5-24)

“And in those days, the disciples having multiplied, a murmuring of the Hellenists against the Hebrews occurred, because their widows were overlooked in the daily serving. And the Twelve called near the multitude of the disciples and said, It is not pleasing to us, leaving the Word of God, to serve tables. Therefore, brothers, look out among you seven men being witnessed to, full of the Holy Spirit and wisdom, whom we may appoint over this duty. But we will give ourselves continually to prayer and to the ministry of the Word. And the saying pleased all the multitude. And they chose Stephen, a man full of faith and of the Holy Spirit, and Philip, and Prochorus, and Nicanor, and Timon, and Parmenas, and Nicholas, a proselyte of Antioch. They set these before the apostles. And having prayed, they laid hands on them. And the Word of God was increasing. And the number of the disciples in Jerusalem was multiplying exceedingly; even a great crowd of the priests obeyed the faith”.(Act 6:1-7)

Then, indeed, they who were scattered abroad by the persecution that rose about Stephen travelled as far as Phoenicia and Cyprus and Antioch, preaching the Word to no one except the Jews. And some of them were men of Cyprus and Cyrene; who, when they had come to Antioch, spoke to the Hellenists, preaching the gospel of the Lord Jesus. And the hand of the Lord was with them, and a great number believed and turned to the Lord. And the Word was heard in the ears of the church in Jerusalem. And they sent out Barnabas, that he should go as far as Antioch; who was glad when he had come and had seen the grace of God. And he exhorted all with purpose of heart to remain near to the Lord. For he was a good man and full of the Holy Spirit and faith. And many people were added to the Lord. And Barnabas went out to Tarsus to seek Saul. And finding him, he brought him to Antioch. And it happened to them a whole year they were assembled in the church. And they taught a considerable crowd. And the disciples were first called Christian in Antioch.” (Act 11:19-26)

“And at that time Herod the king threw on his hands to oppress some of those of the church. And he killed James the brother of John with the sword. And because he saw it pleased the Jews, he went further to seize Peter also. (And they were days of Unleavened Bread.) And capturing him, he put him in prison, and delivered him to four sets of four soldiers to keep him; intending to bring him out to the people after the Passover.” (Act 12:1-4)

“Then having fasted and prayed and laid hands on them, they let them go. Then these indeed sent out by the Holy Spirit went down to Seleucia. And from there they sailed to Cyprus. And when they were at Salamis, they announced the Word of God in the synagogues of the Jews. And they also had John as an assistant. And when they had gone through the island to Paphos, they found a certain conjurer, a false prophet, a Jew whose name was Bar-jesus; who was with the proconsul of the country, Sergius Paulus, a prudent man. He called for Barnabas and Saul and asked to hear the Word of God. But Elymas the conjurer (for so his name is, if translated) withstood them, seeking to turn the proconsul away from the faith. Then Saul (who is also Paul), filled with the Holy Spirit, set his eyes on him and said, O son of the Devil, full of all deceit and all craftiness, enemy of all righteousness, will you not stop perverting the right ways of the Lord? And now, behold, the hand of the Lord is on you. And you shall be blind, not seeing the sun for a while. And immediately a mist and a darkness fell on him, and he went about seeking some to lead him by the hand. Then, seeing the thing happening, the proconsul believed, being astonished at the doctrine of the Lord. And Paul and those around him sailed from Paphos and came to Perga of Pamphylia. And John left them and returned to Jerusalem. But going through from Perga, they came to Antioch in Pisidia and went into the synagogue on the sabbath day and sat down. And after the reading of the Law and the Prophets, the rulers of the synagogue sent to them, saying, Men, brothers, if you have any word of comfort for the people, speak. And rising up and signaling with his hand, Paul said, Men, Israelites, and those fearing God, listen. The God of this people Israel chose our fathers and exalted the people in their residency in the land of Egypt, and He brought them out of it with a high arm. And about the time of forty years He tenderly bore them in the wilderness. And when He had destroyed seven nations in the land of Canaan, he gave their land to them as an inheritance. And after that He gave them judges for about four hundred and fifty years, until Samuel the prophet. And afterward they asked for a king. And God gave them Saul the son of Kish, a man of the tribe of Benjamin, for forty years. And when He had removed him, He raised up David to them to be their king; to whom He also witnessed and said, I have found David the son of Jesse to be a man after My own heart, who shall fulfill all My will. Of this man’s seed God has raised to Israel, according to His promise, a Savior, Jesus; John having before proclaimed the baptism of repentance to all the people of Israel, before His coming. And as John fulfilled his course, he said, Who do you think that I am? I am not He. But behold, One comes after me, the sandals of whose feet I am not worthy to loose. Men, brothers, sons of the race of Abraham, and whoever among you fears God, the Word of this salvation is sent to you. For those living in Jerusalem, and their rulers, not having known this One, and the voices of the Prophets being read throughout every sabbath, condemning Him, they fulfilled the Scriptures. And finding not one cause of death in Him, they begged Pilate to do away with Him. And when they had fulfilled all that was written concerning Him, taking Him down from the tree, they laid Him in a tomb. But God raised Him from the dead, who appeared for many days by those who came up with Him from Galilee to Jerusalem, who are His witnesses to the people. And we preach the gospel to you, the promise made to the fathers, this God has fulfilled to us their children, raising up Jesus, as also it is written in the second Psalm, “You are My Son, this day I have begotten You.” And that He raised Him up from the dead, no more to return to corruption, He spoke in this way: “I will give you the holy promises of David.” Therefore he also says in another psalm, “You shall not allow Your Holy One to see corruption.” For after he had served his own generation by the will of God, David fell asleep and was added to his fathers and saw corruption. But He whom God raised again saw no corruption. Therefore be it known to you, men, brothers, that through this One the forgiveness of sins is announced to you. And by Him all who believe are justified from all things, from which you could not be justified by the Law of Moses. Therefore beware lest that come on you which is spoken of in the Prophets: “Behold, you despisers, and marvel, and perish; for I work a work in your days, a work which you shall in no way believe, though a man declare it to you.” And the Jews having gone out of the synagogue, the nations begged that these words might be preached to them the next sabbath. And the synagogue being broken up, many of the Jews and of the devout proselytes followed Paul and Barnabas; who, speaking to them, persuaded them to continue in the grace of God. And on the coming sabbath day almost all the city came together to hear the Word of God. But when the Jews saw the multitudes, they were filled with envy and contradicted those things which were spoken by Paul, contradicting and blaspheming. But speaking boldly, Paul and Barnabas said, It was necessary for the Word of God to be spoken to you first. But since indeed you put it far from you and judge yourselves unworthy of everlasting life, lo, we turn to the nations. For so the Lord has commanded us, saying, “I have set You to be a light of the nations, for salvation to the end of the earth.” And hearing, the nations rejoiced and glorified the Word of the Lord. And as many as were ordained to eternal life believed. And the Word of the Lord was carried throughout all the country. But the Jews stirred up the devout and honorable women, and the chief ones of the city, and raised a persecution against Paul and Barnabas. And they threw them out of their borders. But shaking the dust of their feet off on them, they came into Iconium. And the disciples were filled with joy and with the Holy Spirit.” (Act 13:3-52)

And it happened in Iconium, they both went together into the synagogue of the Jews, and spoke so as a great multitude both of the Jews and also of the Greeks believed. But the unbelieving Jews stirred up the nations and made them evil-hearted against the brothers. Therefore they stayed a long time, speaking boldly in the Lord, who bore witness to the word of His grace, giving miracles and wonders to be done by their hands. But the multitude of the city was divided. And part held with the Jews, and part with the apostles. And when there was an assault made by both the nations and the Jews, with their rulers, in order to insult and to stone them, they were aware of it and fled to Lystra and Derbe, cities of Lycaonia, and to the country around them. And there they were preaching the gospel.”  (Act 14:1-7)

“And Jews from Antioch and Iconium came there, who, having persuaded the people, and having stoned Paul, they drew him out of the city, supposing him to have died. But the disciples surrounding him, he rose up and came into the city. And the next day he departed with Barnabas to Derbe. And preaching the gospel to that city, and having made many disciples, they returned to Lystra and Iconium and Antioch, confirming the souls of the disciples, calling on them to continue in the faith and that through much tribulation we must enter into the kingdom of God. And having hand-picked elders for them in every church, and had prayed with fastings, they commended them to the Lord into whom they believed.” (Act 14:19-23)

And he came to Derbe and Lystra. And behold, a certain disciple named Timothy was there, the son of a woman who was a Jewess and who believed. But his father was a Greek. He was well reported of by the brothers at Lystra and Iconium. Paul wanted him to go with him, and taking him he circumcised him, because of the Jews who were in those places; for they all knew that his father was a Greek. And as they passed through the cities, they delivered to them the commandments to keep, the ones that were ordained by the apostles and elders in Jerusalem. Then indeed the churches were established in the faith and increased in number daily.” (Act 16:1-5)

“And traveling through Amphipolis and Apollonia, they came to Thessalonica, where there was a synagogue of the Jews. And according to Paul’s custom, he went in to them and reasoned with them out of the Scriptures on three sabbaths, opening and setting forth that Christ must have suffered, and to have risen again from the dead; and that this Jesus whom I preach to you is Christ. And some of them believed and joined themselves to Paul and Silas, both a great multitude of the worshiping Greeks, and not a few of the chief women. But the disobeying Jews becoming jealous, and having taken aside some wicked men of the market-loafers, and gathering a crowd, they set all the city in an uproar. And coming on the house of Jason, they sought to bring them out to the mob. And not finding them, they drew Jason and certain brothers before the city judges, crying, These who have turned the world upside down have come here too, whom Jason has received. And these all act contrary to the decrees of Caesar, saying that there is another king, Jesus. And hearing these things, they troubled the crowd and the city judge. And taking security from Jason and from the rest, they let them go. And the brothers immediately sent Paul and Silas away by night to Berea. They, when they arrived, went into the synagogue of the Jews. And these were more noble than those of Thessalonica, in that they received the Word with all readiness of mind and searched the Scriptures daily to see if those things were so. Therefore many of them believed, and quite a few of honorable Greek women and men. But when the Jews from Thessalonica knew that the Word of God was preached by Paul at Berea, they came there also and stirred up the people. And then immediately the brothers sent Paul away to go towards the sea, but both Silas and Timothy stayed there. And those conducting Paul brought him to Athens. And receiving a command to Silas and Timothy to come to him with all speed, they departed. But awaiting them in Athens, Paul’s spirit was pained within him, seeing the city full of idols. Then indeed he addressed the Jews in the synagogue, and those worshiping, and daily in the market, to those happening to be there.” (Act 17:1-17)

“And after these things Paul departed from Athens and came to Corinth. And finding a certain Jew named Aquila, born in Pontus, lately come from Italy with his wife Priscilla (because Claudius had commanded all Jews to depart from Rome) Paul came to them. And because he was of the same trade, he stayed and worked with them; for they were tentmakers by occupation. And he reasoned in the synagogue on every sabbath, persuading both Jews and Greeks. And when Silas and Timothy had come from Macedonia, Paul was pressed in the spirit and testified to the Jews that Jesus is the Christ. And they resisting and blaspheming, shaking his garment, he said to them, Your blood is on your own heads. I am pure from it. From now on I will go to the nations. And he departed from there and entered into the house of one named Justus, one worshiping God, whose house was next to the synagogue. And Crispus, the chief ruler of the synagogue, believed on the Lord with all his house. And hearing this, many of the Corinthians believed and were baptized. And the Lord spoke to Paul in the night by a vision, Do not be afraid, but speak, and be not silent. For I am with you, and no one shall set on you to hurt you, for I have many people in this city. And he continued there a year and six months, teaching the Word of God among them. But Gallio being pro-consul of Achaia, the Jews with one accord rushed against Paul and brought him to the judgment seat, saying, This one persuades men to worship God contrary to the Law. And Paul being about to open his mouth, Gallio said to the Jews, If indeed then, it was anything wrong or wicked criminality, O Jews, according to reason I would endure you. But if it is a question of a word and names, and of your law, you look to it. For I do not wish to be a judge of such things. And he drove them from the judgment seat. And all the Greeks seized Sosthenes, the chief ruler of the synagogue, and beat him before the judgment seat. And Gallio did not care for any of these things. And Paul having remained many days more, taking leave of the brothers, he sailed from there into Syria. And Priscilla and Aquila were with him. And Paul had shorn his head in Cenchrea, for he had a vow. And he came to Ephesus and left them there. But he himself entered into the synagogue and reasoned with the Jews.” (Act 18:1-19)

And going into the synagogue, he spoke boldly for three months, reasoning and persuading the things concerning the kingdom of God. But when some were hardened and did not believe, speaking evil of the Way before the multitude, he departed from them and separated the disciples, reasoning daily in the school of one Tyrannus. And this happened over two years, so that all those living in Asia heard the Word of the Lord Jesus, both Jews and Greeks.” (Act 19:8-10)

“But we think it right to hear from you what you think. For truly as concerning this sect, it is known to us that it is spoken against everywhere. And they having appointed him a day, many came to him in his lodging; to whom he expounded, testifying the kingdom of God, and persuading them the things concerning Jesus, both out of the Law of Moses and out of the Prophets, from morning until evening. And some indeed believed the things that were said, others did not believe. And disagreeing with one another, they were let go, Paul saying one word: Well did the Holy Spirit speak through Isaiah the prophet to our fathers, saying, “Go to this people and say: Hearing you shall hear and shall not understand; and seeing you shall see and not perceive. For the heart of this people was fattened, and they have heard with their ears dully; and they closed their eyes; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.” Therefore be it known to you that the salvation of God is sent to the nations, and they will hear. And he having said these words, the Jews departed, having much discussion amongst themselves. And Paul remained two years in his own hired house. And he welcomed all who came in to him, proclaiming the kingdom of God, and teaching those things concerning the Lord Jesus Christ, with all freedom, and without hindrance.” (Act 28:22-31)

Acts of Barnabas

“And Barjesus, having arrived after two days, after not a few Jews had been instructed, was enraged, and brought together all the multitude of the Jews; and they having laid hold of Barnabas, wished to hand him over to Hypatius, the governor of Salamis. And having bound him to take him away to the governor, and a pious Jebusite, a kinsman of Nero, having count to Cyprus, the Jews, learning this, took Barnabas by night, and bound him with a rope by the neck; and having dragged him to the hippodrome from the synagogue, and having gone out of the city, standing round him, they burned him with fire, so that even his bones became dust. And straightway that night, having taken his dust, they cast it into a cloth; and having secured it with lead. they intended to throw it into the sea. But I, finding an opportunity in the night, and being able along with Timon and Rhodon to carry it. we came to a certain place, and having found a cave, put it down there, where the nation of the Jebusites formerly dwelt. And having found a secret place in it, we put it away, with the documents which he had received from Matthew. And it was the fourth hour of the night of the second of the week.

And when we were hid in the place. the Jews made no little search after us; and having almost found us, they pursued us as far as the village of the Ledrians; and we, having found there also a cave near the village, took refuge in it, and thus escaped them. And we were hid in the cave three days; and the Jews having gone away, we came forth and left the place by night. And taking with us Ariston and Rhodon, we came to the village of Limnes.”

Jesaja se verklaring van die Kerk in die tyd van die Nuwe Verbond

In die boek kyk ek na hoe Jesaja vir ons vandag wys hoe die laaste dae sal wees. Dit beskou Jesaja as ‘n voorbeeld van hoe dit vir ons as Kerk vandag gebruik kan word, en lig ook die gebeure soos deur Johannes in Openbaring vertel vir ons uit.

Daar is sovele goed in die ou profete wat deur die moderne Kerk net vermy word want hulle wil nie in dieselfde gat val as wat Israel ingeval het nie, so bou hulle hul standpunte net op wat in die Nuwe Testament opgeteken is. Maar, die Nuwe Testament is net ‘n verduideliking van die Ou Verbond vir die gemeentes wat nie geweet het wat in die Ou Verbond gestaan het nie, en wat dit beteken het nie.

Gelukkig gee Paulus vir ons ‘n rede hoekom die Ou Verbond vir ons opgeteken is, en wat dit vir ons vandag beteken.

“Want ek wil nie hê, broeders, dat julle nie sou weet nie dat ons vaders almal onder die wolk was en almal deur die see deurgegaan het, en almal in Moses gedoop is in die wolk en in die see, en almal dieselfde geestelike spys geëet het, en almal dieselfde geestelike drank gedrink het, want hulle het gedrink uit ‘n geestelike rots wat gevolg het, en die rots was Christus. Maar God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie, want hulle is neergeslaan in die woestyn. En hierdie dinge was voorbeelde vir ons, dat ons nie begerig moet wees na slegte dinge soos hulle begerig was nie. En wees ook nie afgodedienaars soos sommige van hulle was nie, soos geskrywe is: Die volk het gaan sit om te eet en te drink en het opgestaan om te speel. En laat ons nie hoereer soos sommige van hulle gehoereer het nie, en daar het op een dag drie en twintig duisend geval. En laat ons Christus nie versoek soos ook sommige van hulle gedoen het nie, en hulle het deur die slange omgekom. En moenie murmureer soos ook sommige van hulle gemurmureer het nie, en hulle het deur die verderwer omgekom. Maar al hierdie dinge het hulle oorgekom as voorbeelde en is opgeskrywe as ‘n waarskuwing aan ons op wie die eindes van die eeue gekom het.” (1Kor 10:1-11)

Die boek kan direk hier afgelaai word.

Wedding day sermon

Wedding day sermon

“So, what’s in it for me?” It’s a question worth asking about marriage, and not without reason. Just what is the promise of marriage?

  • To the high school girl, it’s her wedding day, a white gown, four beautiful bridesmaids, candles, flowers, and a friend-filled reception.
  • To the newlyweds, it’s shared vows, intimacy, friendship, and adventure.
  • To the couple married 15 years, it’s children, companionship, and building.
  • To those married 35 years, it’s watching grandchildren grow, the first signs of aging, and slowing down.

Four Phases Of A Good Marriage

People change, situations differ, and dreams are shattered. But the same God who made marriage made it to endure the disappointments and predictable seasons of life that mark all good relationships. God can help us grow through the cycles of

  • expectation,
  • covenant making,
  • disillusionment, and
  • growing fulfilment.

Keep in mind, however, that the issue is not just what our Lord says about marriage. Solutions are found by discovering what He has said about basic issues of faith and character and then applying those perspectives to the seasons of marriage.

Expectation

“What can I expect to get out of marriage? What’s the payoff for me? My hopes are high and my dreams are bright. But will they be realized?”

Let’s take a look at some of the more common expectations people have for marriage today. Then we will turn to the Bible to see what God expects of this relationship.

OUR EXPECTATIONS
Our society, both religious and secular, has established expectations for the marriage relationship:

  1. Marriage will meet my needs.
  • The need for affection and sexual intimacy.
  • The need for companionship.
  • The need for family.
  • The need for conversation.
  • The need for financial security.
  • The need for social acceptance.
  • The need to leave home.

Many of these expectations reflect reasonable and even God-given desires. The problem comes, however, when we pursue these desires with short-sighted strategies and motives.

Many enter into marriage expecting it to solve their problems. A daughter who cannot any longer tolerate the anger and coldness of her father or the criticism of her step-mother may get married merely to get out of the house. A son who feels that he isn’t respected by his parents may see marriage as a way of finding some of the personal affirmation he longs for. Yet all too often those who enter into marriage to solve their problems end up in the humiliation of a divorce court saying, “She [or he] just isn’t meeting my needs, your honour.”

Why don’t couples see this coming? Part of the answer is that many of them assume that . . .

  1. Marriage will change him/her. Many enter marriage with a predetermined idea of what they want their partner to become. They may disclose it a little before the wedding, but it becomes all too obvious soon enough. John, a student in seminary, was looking for his concept of an ideal pastor’s wife. He wanted a woman who would be an excellent hostess, who would promote him in every way, who could speak to women’s groups, who would be content to live in the parsonage next door to the church, who could live thriftily on a tight budget, who would produce two children on schedule (preferably a boy and a girl), and who would always be upbeat and happy.

It wasn’t long into his marriage before the trouble began. Becky was sometimes moody and sad. She wanted a little money to spend without having to account to him for every penny. She hated speaking to any group. The first baby didn’t come on schedule, and she was often ill. The more John pushed Becky to fill his expectations, the more she withdrew. She simply could not fit his ideal, no matter how much he pressured her.

To avoid such mistakes, some people try the opposite approach.

  1. Marriage can be as free as we let it be. Some enter marriage with another, more subtle expectation. They are generous in offering their partner a great deal of latitude and freedom–more than the partner is comfortable with. But at a high price. They want even more freedom for themselves. In return, they expect few demands to be made on them. It’s a live-and-let-live approach. “I won’t ask any questions, and I don’t expect you to ask any either.”

Such attitudes are quite different from . . .

REAL (GOD’S) EXPECTATIONS
Real expectations for marriage are apt to be different from our own.

  1. Marriage will enable us to serve someone else’s needs. As long as I am trying to solve my problems, I will have difficulty with this, as in a marriage relationship, it is no longer me but us.

That brings us to a second expectation. While we might enter into marriage hoping to change our partner, God’s expectation is that . . .

  1. Marriage will change us for the better. Marriage by its very nature demands our own spiritual growth. For us to live with and love someone else “for better for worse, for richer for poorer, in sickness and in health” requires that we learn to put his or her interests ahead of our own. The closeness and responsibilities of marriage give us an ideal setting to help us learn the real meaning of love.

By its very nature, marriage demands commitment, risk, and unselfish investment. For a couple to achieve the unity and love and loyalty and blessing in their marriage, they must take giant strides of personal growth. They must learn how and when to abandon personal rights so they can experience the richness that comes when the true needs of others (not the selfish demands) are put before their own desires.

As a husband and wife learn to love in this way, they become a window through which others can see love. Friends, children, and extended family are given a chance to see the kind of faithful love, honesty, moral courage, true humility, incredible patience, and tender understanding in marriage. People will not see manipulative or fearful compliance that so often marks marriage. They will see honest caring and friendship.

This kind of love requires us to focus not primarily on our mate’s faults but on our own motives and actions. Such love, however, does not give us permission to assume, “If I don’t demand anything of you, then you won’t demand anything of me.”

  1. Marriage will place us under the mutual spirit of love. It is clear that when a man and woman join in marriage, they become one. And the controlling factor of their oneness is their mutual commitment to care for one another’s well-being for as long as they both live.

When we look at the original Greek word for love, it is the same word that is used for charity. When we look at the KJV of the popular 1 Cor 13, is says charity and not love. If we do charity work, we do it for free, without that person asking for it, or that person deserving it. So to show my love to my mate, I have to serve him or her with the best of my gifts without expecting anything in return, as that is love.

This commitment to love means that we must always be looking for positive ways to bring out the best in our mates. It also means that after dealing with our own faults and sins, we will find timely and sensitive ways to discourage significant faults in one another. Sometimes a friend must say things that will be painful to hear.

Love does not give us permission to nag, harp, or harshly criticize one another. But with love comes the responsibility to do everything possible to bring out the best in a mate rather than the worst. Love will not let us indulge the immorality or support the destructive addictions of our partner. Love is tough when circumstances call for it.

These expectations form a basis for the covenant that is at the heart of marriage.

The second phase of a good marriage is to understand what a Covenant means.

When you stand here today to make solemn promises to each other before, family, and friends that you will “love, honour, and cherish” one another until “death us do part.” and by signing the marriage register, you enter into a covenant relationship that embodies all that was intended for marriage.

Exchanged vows also anticipate those times of married life that comes when we get more than we bargained for. The covenant anticipates those experiences of life in which marriage, with its unexpected twists and turns, reaches deeper, becomes more absorbing, and pulls more out of us than we ever anticipated. “Worse,” “poorer,” and “sickness,” do happen. And when they do, we can go back again and again to the promises we made to one another. There is no way out. It is done, it is final. You are authorising all the people here, to remind you of this covenant by asking them to share this day with you. Understanding what those vows mean will help us over and over again as we experience all that marriage is.

Characteristic 1 – A LIFETIME COMMITMENT
When a man and woman say, “I do,” they are vowing to each other before the everyone here that they will stay together until one of them dies.

The marriage vow is the verbal expression of a lifelong commitment made in the mind and heart. That’s the design. The richest fulfilment of the promise of marriage is anchored in that concept. When we say in the vow, “from this day forward,” we mean a lifetime. This promise is not made to be broken.

“How limiting!” some might say. Yes, such commitment is limiting. But it also sets a man or woman free to concentrate on the task of living out and adjusting and improving a loving relationship through the sincere give-and-take of life. Such a covenant allows husband and wife to give one another the gift of a vowed love–a lifetime promise–that will carry them through physical illness and divergent interests and job pressures and problems with teenagers and unbelievable stress in the relationship. So complex–yet so simple. “I made a promise, and with the help of God I intend to keep it. I’m a person of my word. I’m in this for life.”

Characteristic 2 – A SHARED IDENTITY
In the fulfilment of the marital covenant, two become one. The man no longer lives only for himself, nor the woman only for herself. A new unity, a new diversity, a new family is established. Both remain distinct persons.

You walk up the aisle a diversity–a man and woman apart. When you down this isle again, you travel down  the aisle as one flesh–a shared identity. Different backgrounds, different families, different educations, different hurts, different habits–yet now, in covenant, you are one . . .

  • When he is stationed in the Middle East and she must stay in New Jersey.
  • When she is struggling through the first trimester of a difficult pregnancy.
  • When he is told that his job has been phased out and she gets a promotion.
  • When she contracts MS or he hears the words, “I’m sorry, but the cancer is inoperable.”
  • When he must devote a lot of time and energy to caring for his aged parents.
  • When their youngest child walks down the aisle to say her marriage vows.

Yes, the man and woman are one. These two unique people have promised to walk the pathway of life together as one in a new, shared identity.

Characteristic 3 – AN EXCLUSIVE RELATIONSHIP
The covenant relationship the man and woman enter when they say their vows calls for total faithfulness. Husband and wife are to love and be true to and cherish each other–exclusively! The man is to be true to his wife and she to him. No. exclusions.

Current social practices notwithstanding, the covenant of marriage is with one person only.

“I pledge you my faithfulness.” This is how we must love one another, with a vowed love that is not dependent on happiness nor any of the external hallmarks of success. Where is such love to begin if it does not begin with the one closest to us, the life partner whom we have chosen out of all the other people in the world as the apple of our eye?

From this commitment onward, the man and woman are expected to be true to each other. This is the expectation for marriage. And if you follow it, you will experience the wonderful promise of marriage. Because of this . . .

  • We will concentrate our love on our mate.
  • We will not be disloyal, even in little matters.
  • We will not initiate nor encourage flirtations.
  • We will flee temptation.

Oh, we will be tested. From within our own deceitful hearts, and from outside, will come urges to ignore that vow. The promise of marriage is built on a covenant, on the integrity of our word still being intact when one of us is called home.

Only by remaining true to our word, can we weather the next important phase of marriage . . .

Disillusionment

This happens normally because of a number of factors:

THE CLOSENESS OF MARRIAGE
The very intimacy and shared identity of the marital relationship can cause disillusionment because that degree of closeness exposes our hearts. Unlike business relationships, where the roles are defined to allow for professional “distance,” marriage is designed for oneness. The man and woman soon know each other so very well. They share the pleasure of sex, the stages of pregnancy and childbirth, the excitement of purchasing a new home, the good news of his promotion or her opportunity. They work through health or parental or teenage or financial crises together. They become so close that they know how each other feels and what the other is thinking.

But this closeness has a dark side. They know the best and the worst about each other. His inattention and absorption with work frustrates her. Her refusal to listen and trust his judgment angers him. She knows which words will make him angry or humiliate him. He knows she’ll be hurt by his compulsive spending, but he does it anyway.

In the intimacy of marriage we show our selfishness, our impatience, our insensitivity, our anger. We become insulting, punitive, wounding. The closeness of marriage brings it out. It exposes us to our mate and, perhaps even more painfully, to ourselves. We begin to realize that our mate is not fulfilling our longings for security and affirmation and contentment. We feel betrayed. We trusted one another. Yet in unexpected ways marriage has exposed not only the faults of our mate but also of ourselves.

WRONG MOTIVES FOR MARRIAGE
All men and women, often without realizing it, enter marriage for some unhealthy reasons. Oh, they have a lot of right reasons–to find companionship, to have someone to love and care for, to enter a lifelong relationship, to honour the Lord. But as time goes by, it becomes obvious that even though “opposites attract,” this can become a source of frustrating opposition.

Wrong motives a person may carry into marriage are:

  • To get strength to fight an addiction.
  • To get away from a bad home situation.
  • To get protection from a domineering parent.
  • To promote a career.
  • To find much-needed approval.
  • To resolve unhealthy sexual issues.

Sooner or later, these underlying motives will show up. And when they do, they will lead to disillusionment that is also rooted in . . .

DESTRUCTIVE BEHAVIOR IN MARRIAGE
Some of those sinful, destructive patterns may be:

  1. Nagging Criticism.
  2. Anger.
  3. Self-centeredness.
  4. Irritating Behaviours.
  5. Emotional Dishonesty.

Disillusionment appears in every marriage. It’s inevitable. To claim that it hasn’t or won’t happen to us is to deny reality. How we face it when it appears may be the most crucial element of our marriage.

How do we achieve Fulfilment in marriage?

Oneness.

The husband and wife can be one, yet also be true to the unique person you were made to be. The wife normally has multiple gifts, including good business sense. You as her husband should not be jealous of her gifts, nor deny her their use. Do not try to remake her into something she is not. This kind of interdependence does not come easy for a generation that has seen divorce become epidemic.

The interdependence of husbands and wives also has implications for their sexual relationship. When a man and woman marry, they have the right to expect sexual fulfilment from each other. If one partner decides to abstain for a time, they must mutually agree and keep the time brief. For such mutual pleasure, husbands and wives are to depend on one another.

The Actions Of Love

Love is both a motive and an action. This brings us to 1 Corinthians 13. This chapter about love has no greater application than within the context of marriage. Verses 4-8 tell us what love does. As you read these verses, consider how they apply to your marriage.

Love suffers long and is kind; love does not envy; love does not parade itself, is not puffed up; does not behave rudely, does not seek its own, is not provoked, thinks no evil; does not rejoice in iniquity, but rejoices in the truth; bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things. Love never fails.

We might want to read this passage again. Where the word love appears, put in your name. Now ask yourself if this is how you treat your husband or your wife. This is what it means to love.

People who experience the joy of marriage for 20, 40, or 50 years without one “swallowing up” the other have learned how to work through the differences that lead to disillusionment and, perhaps, divorce. They are not merely “married to marriage” for the sake of marriage but because it is a fulfilling, rewarding, adventurous, loving relationship for both. They have stayed together in part because of a mutual willingness to talk, compromise, and work through their differences.

Amen.

Jode – Nasie of Kerkgroep?

Ek wil graag na die Joodse geloof van vandag kyk, en vir u as leser probeer wys dat die Jode van die Bybel nie ‘n nasie is soos vandag deur meeste mense verstaan word nie, maar in werklikheid, as die eerste Kerk gesien moet word.

Waarvan praat ek nou? Dat die Joodse geloof en mense in die Ou Verbond voor Jesus se koms, nie as ‘n nasie gesien moet word nie, maar dat deur al die eeue heen van voor Moses se dae af as Kerk van die HERE gesien word. Dit sal ook dan vir ons duidelik word dat die geveg wat deur sovele mense geveg word dat wanneer iemand praat van die Kerk versus die Joodse geloof, ons van vervangingsteologie praat, van alle waarheid gestroop word aangesien die Jode en Israel van die Ou Testament as die eerste Kerk gesien moet word. Dit is hoe die Bybel dit gestel het, en dit is hoe die mense van die Ou Testament dit gesien het.

Kom ons begin by die begin van die KERK. En dit begin met Abraham. Die HERE begin met Abram (Abraham) praat lank voor die verbond wat Hy met hom sluit. En Abram luister elke keer en doen wat die HERE vir hom sê om te doen. So wat leer ons hieruit? Daar is twee faktore wat ‘n massiewe rol speel. Eerstens glo Abram die HERE en dan is hy gehoorsaam. Dit is die kenmerke van mense wat in die Kerk van die HERE hoort. Ons moet geloof hê en glo wat Hy vir ons sê, en moet ons gehoorsaam wees en doen wat Hy verwag. Dit val saam met Hebreërs 6 vers 1: “Daarom moet ons nie bly by die begin van die prediking aangaande Christus nie, maar na die volmaaktheid voortgaan sonder om weer die fondament te lê van die bekering uit dooie werke en van die geloof in God,”. So Abram lê sy eie lewe neer, bekering, en dan glo hy die HERE, geloof, die tweede kenmerk.

Nou vind ons dat die verbond ingestel word met nagmaal, waar Melgisedek die brood en die wyn bring. “En Melgisédek, die koning van Salem, wat ‘n priester van God, die Allerhoogste, was, het brood en wyn gebring en hom geseën en gesê: Geseënd is Abram deur God, die Allerhoogste, die Skepper van hemel en aarde. En geseënd is God, die Allerhoogste, wat u vyande in u hand gegee het. Toe gee hy hom die tiende van alles.” (Gen 14:18-20)

So ons vind dat daar toe alreeds ander mense was wat die HERE aanbid het en as priesters opgetree het. So Abram was nie alleen nie, daar was ander volke wat toe alreeds aan die HERE behoort het.

Nou kom die HERE eers met die verbond. “Ná hierdie dinge het die woord van die HERE tot Abram gekom in ‘n gesig en gesê: Vrees nie, Abram, Ek is vir jou ‘n skild en jou loon is baie groot. Toe vra Abram: Here HERE, wat sal U my gee, aangesien ek sonder kinders heengaan en die erfgenaam van my huis die Damaskéner Eliëser is? Verder het Abram gesê: Aan my het U geen nageslag gegee nie; so sal dan die bediende van my huis my erfgenaam wees. Toe kom die woord van die HERE tot hom en sê: Hierdie een sal jou erfgenaam nie wees nie, maar die een wat uit jou liggaam sal voortkom, hy sal jou erfgenaam wees. Daarop lei Hy hom uit na buite met die woorde: Kyk nou op na die hemel en tel die sterre as jy hulle kan tel. En Hy sê vir hom: So sal jou nageslag wees. En hy het in die HERE geglo; en Hy het hom dit tot geregtigheid gereken. Verder het Hy vir hom gesê: Ek is die HERE wat jou uitgelei het uit Ur van die Chaldeërs om jou hierdie land in besit te gee.” (Gen 15:1-7)

Wat beteken hierdie twee eienskappe vir Abram. Dat dit vir hom as geregtigheid gereken is. Sonder geregtigheid is dit onmoontlik om deel van God se Kerk te wees. En nou vind ons hoe die HERE die verbond instel en Abram geen deel daaraan het nie. Hy moes net die diere voorsien. Hier lees ons dat Abram moes die vee middeldeur sny en teenoor mekaar lê. Die betekenis daarvan was dat indien enigeen die verbond sou verbreek, die ander persoon die reg gehad het om so met sy verbondsvennoot op te tree. Nou het God vir Abram, hy het eers later Abraham geword, gesê dat uit Isak sou sy nageslag kom. So vir Abraham was dit nie moeilik om die besluit te neem om Isak te offer toe God hom gevra het nie, want die Here moes weer vir Isak uit die dood opwek, want uit Isak sou Abraham se nageslag kom. God kan nie lieg nie. Indien God dit nie doen nie, kon Abram met God maak soos met die diere gemaak is, en hy het geweet dat God nie kan lieg nie, en dat dit onmoontlik is om God dood te maak.

Verder, as een van die partye van ‘n verbond iets van die ander een verwag het om te doen, moes die ander party dieselfde verwagting hê. Omdat God van Abram verwag het om sy seun te offer, het die HERE daar verklaar dat Hy vir Jesus sou stuur om te sterwe, want Jesus is Sy seun. Dit is hoekom Jesus moes kom, om die gedeelte van die eerste verbond te vervul. Dit is ook hoekom Jesus net een keer kon kom om vir ons sonde te sterwe.

Vir die wat wil lees oor wat die verbond van Geregtigheid beteken kan u hier  lees.

So na hierdie gedeelte vind ons 25 jaar later dat die HERE die besnydenis instel as teken van die verbond. Nou die interessante gedeelte is dat wanneer ons na die volgorde kyk vind ons dat Abram moes glo, dan nagmaal vier, en dan volg die besnydenis. Na Abraham vind ons hulle moes eers besny word, dan glo, en dan nagmaal vir. So hier vind ons dit in ‘n halwe omgekeerde volgorde maar met Jesus vind ons dat Hy dit weer instel volgens Abraham se volgorde, so eers glo, dan nagmaal, en dan eers vind besnydenis van die hart plaas. Daarom dat ons so baie stryery kry vandag onder teoloë, want die harte is nie besny nie, alhoewel hulle nagmaal gebruik, weier hulle dat die HERE hul harte kan besny, en wil hulle hul verkeerde lewenswyses en insigte afdwing op hul kerkgenootskap.

So die Kerk begin met Abraham, en almal wat glo en deel geword het van die verbond, was Kerk.

Nou kom ons eers by Israel uit. En hier vind ons die volgende beginsel is dat mense van alle volke hulle by die volk kon voeg voor hul trek uit Egipte begin het. “Die hele vergadering van Israel moet dit hou. En as ‘n vreemdeling by jou vertoef en tot eer van die HERE die pasga wil vier, moet by hom almal wat manlik is, besny word; en dan mag hy nader kom om dit te vier, en hy sal soos ‘n kind van die land wees. Maar géén onbesnedene mag daarvan eet nie. Een wet moet geld vir die kind van die land en vir die vreemdeling wat onder julle vertoef.” (Exo 12:48-49) Die Engelse vertalings stel vers 47 egter as ‘n gemeente (congregation), en dit is ook hoe die woord in Strongs se Hebreeus beskryf word. “Net een wet moet daar vir julle wees die vreemdeling moet soos die kind van die land wees; want Ek is die HERE julle God.” (Lev 24:22)

So hier vind ons alreeds dat Israel nie ‘n spesifieke nasie is nie, maar almal wat besluit om die HERE as hul God te dien. So almal het dieselfde geloofsoortuiging gehad. So dit wys alreeds vir ons dat hulle eerder as Kerk funksioneer as volk. Dit sluit aan by die belofte wat die HERE aan Abraham gemaak het. “Toe Abram nege en negentig jaar oud was, het die HERE aan Abram verskyn en vir hom gesê: Ek is God, die Almagtige; wandel voor my aangesig, dan sal jy opreg wees. En Ek wil my verbond sluit tussen My en jou, en jou buitengewoon vermeerder. Toe val Abram op sy aangesig, en God het met hom gespreek en gesê: Wat My aangaan, kyk, my verbond is met jou, en jy sal die vader van ‘n menigte van nasies word. Daarom sal hulle jou nie meer Abram noem nie, maar jou naam sal wees Abraham, want Ek maak jou ‘n vader van ‘n menigte van nasies. En Ek sal jou buitengewoon vrugbaar maak: Ek sal jou tot nasies maak, en konings sal uit jou voortkom. En Ek sal my verbond oprig tussen My en jou en jou nageslag ná jou in hulle geslagte as ‘n ewige verbond, om vir jou ‘n God te wees en vir jou nageslag ná jou. En Ek sal aan jou en jou nageslag ná jou die land van jou vreemdelingskap gee, die hele land Kanaän, as ‘n ewige besitting; en Ek sal vir hulle ‘n God wees. Verder het God aan Abraham gesê: Maar jy moet my verbond hou, jy en jou nageslag ná jou, van geslag tot geslag.” (Gen 17:1-9)

So hier vind ons nog voor en tydens die trek na Kanaän, dat Israel as Kerk funksioneer en nie net as nasie nie. Soos vroeër genoem in Eksodus 12 vers 47, word hulle as ‘n gemeente of vergadering beskryf en nie as a volk of nasie nie. Indien ons verder gaan soek in die Bybel, vind ons dat die woord vergadering wat na alle volgelinge van die HERE verwys, in 219 verse in die Ou Vertaling gebruik word. Die Engelse King James Version gee die volgende statistieke: “One further point to make here is that when we look at the first five books of the Bible, and especially those written by Moses, we find that the word congregation, referring to those people who left Egypt, is used 250 times in these books. This I believe is enough proof that even Moses and the LORD saw them as a Church, a congregation, and not as a nation.

If we include the rest of the Old Testament we find that they are referred to as a congregation 363 times in 330 verses.” Ek het dit in Engels gedoen vanaf die Engelse weergawe van die artikel.

So ek neem aan die genoemde statistiek hierbo is voldoende bewys dat Israel deur die eeue na die vergadering van Israel verwys, en nie na Israel as nasie nie.

Dit is ook waaroor die hele boek van Hebreërs gaan.

Baie mense verstaan nie die boek in die Bybel nie, en daar is baie, soos selfs Martin Luther, wat voel dat die boek nie in die Bybel hoort nie. Dit is maar mense wat voel dat die boek juis aan Jode geskryf is en dat dit ons as Christene nie raak nie.

Maar, nou het ek ‘n probleem met die siening. Hoekom? Aangesien mense die Jode as volk sien en nie as Kerk nie. Dit is seker die grootste verskil wat ons vandag leer. Almal wil dat die boek slegs op die Jode van daardie tyd van toepassing was, maar wil of kan nie verstaan dat die sentrale punt van die boek gaan oor verbond nie.

So dit is nie net geskryf vir die Jode as nasie nie, maar aan die Jode as Kerk. Nou wat is die verskil? Ek wil dit graag verduidelik aan die hand van wat Paulus aan Korinte skryf, en wat Jesus vir Johannes openbaar in Openbaring. Paulus skryf die volgende: “En hierdie dinge was voorbeelde vir ons, dat ons nie begerig moet wees na slegte dinge soos hulle begerig was nie. En wees ook nie afgodedienaars soos sommige van hulle was nie, soos geskrywe is: Die volk het gaan sit om te eet en te drink en het opgestaan om te speel. En laat ons nie hoereer soos sommige van hulle gehoereer het nie, en daar het op een dag drie en twintig duisend geval. En laat ons Christus nie versoek soos ook sommige van hulle gedoen het nie, en hulle het deur die slange omgekom. En moenie murmureer soos ook sommige van hulle gemurmureer het nie, en hulle het deur die verderwer omgekom. Maar al hierdie dinge het hulle oorgekom as voorbeelde en is opgeskrywe as ‘n waarskuwing aan ons op wie die eindes van die eeue gekom het. (1Kor 10:6-11)

Jesus se woorde in Openbaring is weer as volg: “Ek ken jou werke en verdrukking en armoede maar jy is ryk en die lastering van die wat sê dat hulle Jode is en dit nie is nie, maar ‘n sinagoge van die Satan.” Open 2:9. “Kyk, Ek gee jou uit die sinagoge van die Satan, van die wat sê dat hulle Jode is en dit nie is nie, maar lieg Ek sal maak dat hulle kom en voor jou voete neerbuig en erken dat Ek jou liefgehad het.” Open 3:9.

So ek gaan eerstens bewys dat Israel as Kerk funksioneer het, en nie as volk nie. Maar, kom ons begin by die begin. Wie is alreeds, en wie gaan nog hemel toe. Die wat reeds in die hemel is, is mense soos Moses, Dawid, Samuel, en nog baie ander persone van die Ou Testament. As ons na Nuwe Testamentiese mense soek is dit seker mense soos Petrus, Paulus en Johannes. Wat u dalk mag opval is dat ek slegs name van mense noem wat uit Israel afkomstig is. Die rede hiervoor is om vir u te wys dat hulle sekerlik daar is, omdat hulle aan die volk en Kerk van die HERE, Israel behoort het. Wat ek leer uit die Ou Testament is dat slegs persone wat die HERE behaag het en in Hom geglo het die ewige lewe beërwe het en nie alle Israeliete nie. Daarom dat ons lees dat die HERE in die meeste van hulle geen behae gehad het nie en hulle neergevel is in die woestyn, en so in die hel opgeëindig het. “Maar God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie, want hulle is neergeslaan in die woestyn.” (1Kor 10:5)

Die HERE spreek die volgende woorde uit oor Israel: “Want jy is ‘n volk heilig aan die HERE jou God; jou het die HERE jou God uitverkies om uit al die volke wat op die aarde is, sy eiendomsvolk te wees. Die HERE het ‘n welgevalle aan julle gehad en julle uitverkies, nie omdat julle meer was as al die ander volke nie, want julle was die geringste van al die volke. Maar omdat die HERE julle liefgehad en die eed gehou het wat Hy vir julle vaders gesweer het, het die HERE julle met ‘n sterke hand uitgelei en jou uit die slawehuis, uit die hand van Farao, die koning van Egipte, verlos. Jy moet dan weet dat die HERE jou God God is, die getroue God wat die verbond en die goedertierenheid hou vir die wat Hom lief het en sy gebooie onderhou, in duisend geslagte.” (Deu 7:6-9) Hierdie gedeelte klink vir my eerder as ‘n belofte aan ‘n Kerk, as ‘n belofte aan ‘n spesifieke volk.

Maar hoe nou gemaak met ander mense van ander nasies?

Ek wil begin by die begin. Nou mag jy dink dat as ek na Openbaring verwys, ek aan die einde begin, maar Christus is aan die woord, en Hy was van die begin van die aarde al daar. Openbaring 3 vers 9: “Kyk, Ek gee jou uit die sinagoge van die Satan, van die wat sê dat hulle Jode is en dit nie is nie, maar lieg”. Hier sien ons dat Jesus aan die gemeente skryf en sê dat sommige voorgee dat hulle Jode is maar lieg. Die gemeente is in Filedelfia, verseker nie in Israel nie. Dit is ook ‘n bevestiging van Openbaring 2 vers 9: “Ek ken jou werke en verdrukking en armoede maar jy is ryk en die lastering van die wat sê dat hulle Jode is en dit nie is nie, maar ‘n sinagoge van die Satan.” So hier gee Jesus vir ons ‘n belangrike stukkie inligting. Slegs ware Jode sal gered word. Dit stem saam met wat Moses meedeel in Deuteronomium 7 verse 6 en 7: “Want jy is ‘n volk heilig aan die HERE jou God; jou het die HERE jou God uitverkies om uit al die volke wat op die aarde is, sy eiendomsvolk te wees.  Die HERE het ‘n welgevalle aan julle gehad en julle uitverkies, nie omdat julle meer was as al die ander volke nie, want julle was die geringste van al die volke”.

Sodra ons besef dat God nooit Sy beloftes sal verander nie, sal ons besef dat daar iets is wat nie pluis is nie. Hoe kan God ons as heidene dan ook red as Sy Woord verklaar dat slegs Jode gered word? Die antwoord kom uit Handelinge 10 vers 34 en 35 :” En Petrus het sy mond geopen en gesê: Ek sien waarlik dat God geen aannemer van die persoon is nie,  maar dat in elke nasie die een wat Hom vrees en geregtigheid doen, Hom welgevallig is.” Hier sien ons dat as ons Hom vrees en geregtigheid doen, ons Hom welgevallig is. Dit los egter nog nie die probleem van Openbaring op nie, want ons is nog nie Jode nie. Die antwoord moet ons gaan soek in Israel se geskiedenis met die uittog uit Egipte. Hier gee die HERE vir die Israeliete ‘n wet wat hulle moet gehoorsaam. Numeri 15 vers 15 en 16: “Wat die vergadering aangaan, een en dieselfde insetting geld vir julle en vir die vreemdeling wat by julle vertoef. ‘n Ewige insetting in julle geslagte is dit: soos julle, so moet die vreemdeling voor die aangesig van die HERE wees.  Een wet en een reg moet geld vir julle en vir die vreemdeling wat by julle vertoef.”  Eksodus 12 vers 48 gee die finale antwoord vir ons: “En as ‘n vreemdeling by jou vertoef en tot eer van die HERE die pasga wil vier, moet by hom almal wat manlik is, besny word; en dan mag hy nader kom om dit te vier, en hy sal soos ‘n kind van die land wees. Maar géén onbesnedene mag daarvan eet nie.

In Israel se geskiedenis sien ons dat wanneer iemand uit ‘n ander volk hom of haar verbind het met die Israeliete, hulle as volksgenote, of deel van die Kerk geag is. ‘n Baie goeie voorbeeld vir ons is Rut. Alhoewel sy die reg gehad het om na haar mense terug te gaan na haar man se dood, het sy gekies om saam met Naomi na haar land te gaan. Die woorde wat Rut ook gespreek het, ontsluit die waarheid verder. Rut 1:16 “Maar Rut sê: Moenie by my aandring dat ek u moet verlaat om agter u om te draai nie; want waar u gaan, sal ek gaan; en waar u vertoef, sal ek vertoef; u volk is my volk, en u God is my God. 17  Waar u sterwe, sal ek sterwe en daar begrawe word! Mag die HERE so aan my doen en so daaraan toedoen–net die dood sal skeiding maak tussen my en u.” Hier gee sy te kenne dat sy kies om deel te word van Naomi se volk, en saam met Naomi haar God sal aanbid. Wie was Rut? Dawid se grootouma. Waar kom Jesus vandaan? Uit Dawid se geslag.

Nou hoe pas al hierdie stukke in mekaar? Die HERE het Israel uitgekies as Sy Kerk. Ons, as heidene moet dus kies om by die Kerk van die HERE gevoeg te word. Hoe doen ons dit? Deur deel te word van die verbond met die HERE. Dit is om Christus se geregtigheid te besit. So ons moet weet wat Jesus kom doen het op aarde, en dit is om die Ou Verbond te vervul deur aan al die voorwaardes te voldoen. Dan gee dit ons die geleentheid om deel te word van die Israel van die HERE, soos Paulus vir ons in Galasiërs dit opgeteken het. “Want in Christus Jesus het nòg die besnydenis nòg die onbesnedenheid enige krag, maar ‘n nuwe skepsel. En mag daar vrede en barmhartigheid wees oor almal wat sal wandel volgens hierdie reël, en oor die Israel van God!” (Gal 6:15-16) So hierdie gedeelte klink vir my baie meer as beleidenis skrifte van ’n Kerk, as beloftes aan ‘n spesifieke volk. So Israel is nie as volk uitverkies nie, maar as Kerk want slegs die wat deel was van die verbond en geglo het dat slegs die HERE hulle God was, het die ewige lewe verkry.

Waar vind ons die eerste afval van die Kerk? Met die onderverdeling van Kanaän. Die Rubeniete en Gadiete en die halwe stam van Manasse het besluit om nie hulle erfdeel in Kanaän in besit te neem nie. Hulle wou hulle eie kop volg en buite die beloofde land hul erfenis ontvang. So hulle het gekies om nie dit wat die HERE vir hulle wou gee nie, te aanvaar nie. So hier sien ons die eerste afval. Wanneer ons in die geskiedenis van Israel gaan kyk, sien ons dat hulle geen invloed later op die geskiedenis van Israel gehad het nie. Dit is presies wat vandag gebeur. Mense besluit om die Kerk te verlaat en kan nie as gelowiges getel word nie, want slegs mense wat Jesus as hul verlosser bely en lewe soos kinders van die HERE vorm deel van die werklike Kerk. Dit is hoe Hebreërs 6 dit stel : “Want dit is onmoontlik om die wat eenmaal verlig geword het en die hemelse gawe gesmaak en die Heilige Gees deelagtig geword het, en die goeie woord van God gesmaak het en die kragte van die toekomstige wêreld, en afvallig geword het—om dié weer tot bekering te vernuwe, omdat hulle ten opsigte van hulleself die Seun van God weer kruisig en openlik tot skande maak.” (Heb 6:4-6) Dit is ook wat in de Ou Verbond gebeur het. Saul raadpleeg die heks van Endor en sterf as ongelowige. Wanneer Israel gesondig het is hulle gestraf om hulle terug te bring na die HERE toe, maar wanneer hulle nie meer aan die HERE vasgehou het nie, vind ons hulle nie verder in die Bybel nie. Alreeds net na Dawid skeur die koninkryk in twee, en sien ons nooit weer die ander stamme in die geskiedenis nie. So die ander het hul eie “kerk: begin, en is deur die HERE verstoot. Jesus praat ook nie met die mense van die “kerk” nie, behalwe om hulle teen mekaar op te sweep. Dit is wat Hy elke keer met die Fariseërs en Saduseërs gedoen het. En hulle was die “kerk”.

Nou kan ons maar deur Israel se geskiedenis sien hoe meeste van die stamme afvallig word, afgode aanbid en hulle voeg by die nasies wat hulle veronderstel was om uit te roei. Vandag vind ons dat mense sê dat Jesus moet nou eers die mense van die verlore stamme moet kom red, maar hulle het reeds hulle keuses gemaak en besluit om nie deel van die HERE se Kerk te wees nie. Die HERE het nie ‘n spesifieke volk gekies nie, maar ‘n spesifieke groep mense wat in Hom glo as hulle God. Dit is waaroor al die profete gepraat het. Al hul geskrifte is eintlik herlewings boodskappe wat hulle vir die mense gebring het. Almal het vir hulle voorgehou wat hulle moes doen, en dit was om terug te keer na die HERE toe. Daar was wel ook van die boodskappe wat hulle gebring het wat gewys het op Jesus en Sy verlossing wat Hy kom bring het. Maar dit was nogsteeds boodskappe om mense nader aan die HERE te bring. So al hierdie boodskappe gaan oor wat van ons as Kerk verwag word, en nie boodskappe aan ‘n volk nie.

Verder vind ons net soos vandag dat lidmaatskap aan ‘n Kerk groep nie beteken dat jy die ewige lewe gaan beërf nie, maar slegs geloof in Jesus Christus as verlosser.

So Israel was die Kerk onder die Ou Verbond, en ons vorm deel van die Kerk onder die Nuwe Verbond. So daar bestaan nie iets soos vervangings teologie nie, maar slegs boodskappe aan die Kerk van die HERE. En dit het al begin met Moses wat die volgende keuse aan die mense gee: “Want hierdie gebod wat ek jou vandag beveel, is vir jou nie te swaar nie en is nie ver nie. Dit is nie in die hemel nie, sodat jy moet sê: Wie sal vir ons na die hemel opklim en dit vir ons gaan haal en ons dit laat hoor, dat ons dit kan doen? Dit is ook nie oorkant die see nie, sodat jy moet sê: Wie sal vir ons na die oorkant van die see oorvaar en dit vir ons gaan haal en ons dit laat hoor, dat ons dit kan doen? Maar baie naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart, om dit te doen. Kyk, ek het jou vandag voorgehou die lewe en die geluk, en die dood en die ongeluk. Wat ek jou vandag beveel, is om die HERE jou God lief te hê, in sy weë te wandel en sy gebooie en sy insettinge en sy verordeninge te hou, sodat jy kan lewe en vermenigvuldig en die HERE jou God jou mag seën in die land waarheen jy gaan om dit in besit te neem. Maar as jou hart hom afwend en jy nie luister nie en jy jou laat verlei, sodat jy jou voor ander gode neerbuig en hulle dien, dan verkondig ek julle vandag dat julle sekerlik sal omkom; julle sal die dae nie verleng in die land waarheen jy oor die Jordaan trek om dit in besit te gaan neem nie. Ek neem vandag die hemel en die aarde as getuies teen julle; die lewe en die dood, die seën en die vloek het ek jou voorgehou. Kies dan die lewe, dat jy kan lewe, jy en jou nageslag, deur die HERE jou God lief te hê, na sy stem te luister en Hom aan te hang; want dit is jou lewe en die lengte van jou dae, sodat jy kan woon in die land wat die HERE aan jou vaders Abraham, Isak en Jakob met ‘n eed beloof het om dit aan hulle te gee. (Deu 30:11-20)

So Israel moes kies om die HERE te volg, en dit klink soos iemand wat moet kies vandag om kind van die HERE te word, en nie ‘n blanko uitspraak dat al Israel se mense die ewige lewe sal ontvang nie. Nee, slegs mense wat Hom gekies het, sal Sy kinders of volk wees.

So om terug te keer na die boek aan die Hebreërs, sien ons dat die boek handel oor die verskillende standpunte in die verskillende Kerke. Daar is eerstens die wat glo dat Jesus alles volbring het en dat slegs deur geloof in Hom ons as Kerk kan funksioneer. Dan is die tweede groep die wat glo dat Jesus die verlosser is, maar tog nog sekere van die Ou Testamentiese werke aan wil vashou om verlossing te kry, en dan die wat nog in die Ou Verbond vashou as die enigste manier om God se kinders gereken te word. En dit is wat die skrywer probeer bespreek, om te wys daarop dat Jesus al die voorskrifte aan voldoen het, en dat slegs volle oorgawe aan Hom en volle vertroue in Hom, die ewige lewe vir ons as mense kan verkry. Geen werke kan maak dat ons as Kerk gereken kan word nie.

So die skrywer wys daarop dat geen werke of nakoming van die Ou Verbond se voorskrifte vir ons die ewige lewe kan gee nie, aangesien Jesus ‘n einde daaraan gemaak het toe hy deur die hemelse tabernakel gegaan het. Dit is wat Hebreërs 3 en 4 oor gaan. Dat ons geloof moet hê dat Jesus die Christus is en dat dit onmoontlik is om in Sy rus te gaan daarsonder. Dit is die betekenis van die Sabbat, dat ons oorgaan van ‘n werke godsdiens na ‘n geloofs godsdiens.

Dit is waarom die nuwe voorskrifte in Hebreërs 13 opgeteken is, en wat dit vir ons beteken. Dit is vir ons al die vereistes om aan te voldoen.

“Die broederliefde moet bly. Vergeet die gasvryheid nie, want daardeur het sommige, sonder om dit te weet, engele as gaste geherberg. Dink aan die gevangenes asof julle medegevangenes is, en aan die wat mishandel word, as mense wat self ook ‘n liggaam het. Laat die huwelik in alle opsigte eerbaar wees en die bed onbesmet; want God sal hoereerders en egbrekers oordeel. Julle gedrag moet vry van geldgierigheid wees. Wees tevrede met wat julle het, want Hy het gesê: Ek sal jou nooit begewe en jou nooit verlaat nie. Daarom kan ons met alle vrymoedigheid sê: Die Here is vir my ‘n Helper, en ek sal nie vrees nie; wat sal ‘n mens aan my doen? Gedenk julle voorgangers wat die woord van God aan julle verkondig het; aanskou die uiteinde van hulle lewenswandel en volg hulle geloof na. Jesus Christus is gister en vandag dieselfde en tot in ewigheid. Moenie rondgeslinger word deur allerhande en vreemde leringe nie; want dit is goed dat die hart versterk word deur genade, nie deur voedsel nie, waarvan die wat daarin gewandel het, geen voordeel gehad het nie. Ons het ‘n altaar waarvan die wat die tabernakel bedien, geen reg het om te eet nie; want die diere waarvan die bloed vir die sonde deur die hoëpriester in die heiligdom ingedra word—hulle liggame word buitekant die laer verbrand. Daarom het Jesus ook, om die volk deur sy eie bloed te heilig, buitekant die poort gely. Laat ons dan uitgaan na Hom toe buitekant die laer en sy smaad dra. Want ons het hier geen blywende stad nie, maar ons soek die toekomstige. Laat ons dan gedurig deur Hom aan God ‘n lofoffer bring, dit is die vrug van die lippe wat sy Naam bely. Vergeet die weldadigheid en mededeelsaamheid nie, want God het ‘n welbehae aan sulke offers. Wees gehoorsaam aan julle voorgangers en onderdanig, want hulle waak vir julle siele as diegene wat rekenskap moet gee, sodat hulle dit met blydskap kan doen en nie al sugtende nie; want dit is vir julle nie nuttig nie. Bid vir ons, want ons is oortuig dat ons ‘n goeie gewete het, omdat ons in alles goed wil wandel. Des te meer vermaan ek julle om dit te doen, sodat ek gouer aan julle teruggegee kan word. Mag die God van die vrede, wat die groot Herder van die skape, naamlik onse Here Jesus Christus, deur die bloed van die ewige testament uit die dode teruggebring het, julle volmaak in elke goeie werk, om sy wil te doen, deur in julle te werk wat welbehaaglik is voor Hom deur Jesus Christus aan wie die heerlikheid toekom t6ot in alle ewigheid! Amen. En ek vermaan julle, broeders, verdra die woord van vermaning, want ek het ook maar kort aan julle geskrywe. Julle moet weet dat die broeder Timótheüs vrygelaat is, saam met wie ek julle sal sien as hy spoedig kom. Groet al julle voorgangers en al die heiliges. Die wat van Italië is, groet julle. Die genade sy met julle almal! Amen.” (Heb 13:1-25)

So dit is die voorskrifte vir Sy Kerk. Nou kan jy self sien of jou gemeente of van die lerings wat hulle huldig aan die vereistes voldoen. Nêrens lees ek in die Nuwe Verbond dat die HERE mense wat hul rug op Hom gekeer het weer ‘n geleentheid sal kry om Hom te sien vir wie Hy is nie. Dit beteken ook dat Hy nie Israel as ‘n spesiale volk verkies het nie, maar Israel as Kerk gekies het.

So daar bestaan nie iets soos vervangingsteologie nie. Of jy glo die waarheid en beërf die ewige lewe, of jy sterf die tweede dood. Ek en jy wat die HERE dien is deel van Sy Israel, soos vroeër genoem in die aanhaling uit Galasiërs. 6:16 “En mag daar vrede en barmhartigheid wees oor almal wat sal wandel volgens hierdie reël, en oor die Israel van God!” So dit gaan alles oor Sy Kerk.

Ons moet onthou dat die eerste mense wat tot bekering gekom het Jode was. En hulle is ook Christene genoem. “En toe hulle dit hoor, het hulle geswyg en God verheerlik en gesê: So het God dan ook aan die heidene die bekering tot die lewe geskenk. Die wat dan verstrooi was deur die verdrukking wat oor Stéfanus ontstaan het, het die land deurgegaan tot by Fenícië en Ciprus en Antiochíë sonder om tot iemand die woord te spreek, behalwe tot die Jode alleen. En daar was sommige van hulle, Cipriese en Cirenése manne, wat in Antiochíë gekom het en met die Griekssprekende Jode gepraat en die evangelie van die Here Jesus verkondig het. En die hand van die Here was met hulle, en ‘n groot getal het gelowig geword en hulle tot die Here bekeer. En die berig hiervan het die gemeente wat in Jerusalem was, ter ore gekom en hulle het Bárnabas afgestuur om die land deur te gaan tot by Antiochíë. Toe hy daar kom en die genade van God sien, was hy bly en het almal vermaan om met hartlike voorneme aan die Here getrou te bly; want hy was ‘n goeie man en vol van die Heilige Gees en geloof; en ‘n aansienlike skare is aan die Here toegebring. Toe vertrek Bárnabas na Tarsus om Saulus te soek, en toe hy hom kry, het hy hom na Antiochíë gebring. En hulle het ‘n hele jaar lank in die gemeente saam vergader en aan ‘n aansienlike skare onderwys gegee; en die dissipels is in Antiochíë vir die eerste keer Christene genoem.” (Hand 11:18-26)

So die mense was eerstens Jode, maar het toe bekend gestaan as Christene. So die wat praat oor vervangingingsteologie bewys net hulle onkunde, en hulle tekort aan kennis wat in die Bybel staan.

So daar sal nie ‘n wegraping wees om die Jode te kom red nie, want dan moet almal wat nie in Jesus glo ook ‘n tweede kans kry, en dan beteken die Bybel en Jesus niks nie. So hardloop weg van die mense voordat hulle jou saam met hulle in die afgrond trek. Dit is so dat daar pragtige mense is wat jy dalk voel ek nou aanvat, maar weet jy net mense wat glo in die volle boodskap van die Bybel sal gered word. Jesus het in elk geval vir hulle meegedeel dat hulle verwerp is: “Jesus sê vir hulle: Het julle nooit in die Skrifte gelees nie: Die steen wat die bouers verwerp het, dit het ‘n hoeksteen geword. Hy het van die Here gekom en is wonderbaar in ons oë? Daarom sê Ek vir julle: Die koninkryk van God sal van julle weggeneem en aan ‘n volk gegee word wat die vrugte daarvan sal dra. En hy wat op hierdie steen val, sal verpletter word; maar elkeen op wie hy val, dié sal hy vermorsel. En toe die owerpriesters en die Fariseërs sy gelykenisse hoor, het hulle begryp dat Hy van hulle spreek. En hulle het probeer om Hom in hulle mag te kry, maar hulle was bang vir die skare, omdat dié Hom vir ‘n profeet gehou het.” (Mat 21:42-46) Hier gebruik Jesus ook die woord volk, want die ware Kerk, of Bruid, het nog nie bestaan nie, want Hy het nog gelewe. Die is die vervulling van die gedeelte in Jesaja 5. “Laat my tog sing van my Beminde; ‘n lied van my Beminde oor sy wingerd! My Beminde het ‘n wingerd op ‘n vrugbare heuwel. En Hy het dit omgespit en die klippe daar uitgehaal en dit beplant met edel wingerdstokke; en Hy het ‘n toring daar binne-in gebou en ook ‘n parskuip daarin uitgekap; en Hy het verwag dat dit druiwe sou dra, maar dit het wilde druiwe voortgebring. Nou dan, inwoners van Jerusalem en manne van Juda, oordeel tog tussen My en my wingerd. Wat is daar meer te doen aan my wingerd wat Ek daar nie aan gedoen het nie? Waarom het Ek verwag dat dit druiwe sou dra, en dit het wilde druiwe voortgebring? Laat My julle dan nou te kenne gee wat Ek met my wingerd gaan doen: Ek sal sy doringheining wegneem, sodat dit verwoes word; Ek sal sy muur stukkend breek, sodat dit vertrap word. En Ek sal dit ‘n wildernis maak: dit sal nie gesnoei of omgespit word nie, maar opskiet met dorings en distels; en Ek sal die wolke gebied om nie daarop te reën nie. Want die wingerd van die HERE van die leërskare is die huis van Israel, en die manne van Juda is die tuin van sy verlustiging; en Hy het gewag op reg, maar kyk, dit was bloedvergieting; op geregtigheid, maar kyk, dit was geskreeu!” (Isa 5:1-7)

Die dat Openbaring daarop wys dat twee derdes van alle Christene verlore sal gaan, want hulle glo die boodskap van die Bybel, plus hulle interpretasie. Hulle sal veg dat hulle interpretasie reg is en verse kwoteer om jou te probeer oortuig, maar weet jy die duiwel het ook vir Jesus aangevat deur die Bybel te kwoteer, maar Jesus het hom elke keer op sy foute gewys. So ek wil net graag wys dat daar foute is in party van ons lerings, en ons moet self verantwoordelikheid neem vir ons eie lewe, en nie vertrou op mense nie. Dieselfde storie geld vir die tien maagde. Vyf het Hom verwag, en vyf het eers gewag vir die wegraping en al sy gevolge, en het die bruilof gemis.

“As iemand iets anders leer en nie instem met die gesonde woorde van onse Here Jesus Christus en met die leer wat volgens die godsaligheid is nie, dié is verwaand en verstaan niks nie, maar het ‘n sieklike sug na twisvrae en woordestryd waaruit ontstaan afguns, twis, lasteringe, bose agterdog, nuttelose stryery van mense wat verdorwe in hulle verstand en van die waarheid beroof is en dink dat die godsaligheid winsgewend is. Onttrek jou aan sulke mense.” (1Ti 6:3-5)

Verder verklaar Paulus die volgende: “Maar die doel van die gebod is liefde uit ‘n rein hart en ‘n goeie gewete en ‘n ongeveinsde geloof waarvan sommige mense afgedwaal en hulle afgewend het na onsinnige praatjies; hulle wil leraars van die wet wees, alhoewel hulle wat hulle sê, of die dinge wat hulle beslis beweer, nie verstaan nie. Maar ons weet dat die wet goed is as iemand dit wettiglik gebruik en as hy weet dat die wet nie gegee is vir die regverdige nie, maar vir die wettelose en tugtelose mense, goddelose en sondaars, onheiliges en ongewydes, vadermoorders en moedermoorders, moordenaars, hoereerders, sodomiete, mensediewe, leuenaars, meinediges en wat daar anders met die gesonde leer in stryd is, volgens die evangelie van die heerlikheid van die salige God wat aan my toevertrou is.”  (1Ti 1:5-11)

So indien iemand met jou wil redeneer oor die wet, weet dat hy volgens die vorige gedeelte praat asof hy dink jy is nie geregverdig nie, en dalk is hy nie geregverdig nie. Die wet is slegs ‘n tugmeester na die regverdigheid toe, en in sigself kan net die dood beteken. “Maar voordat die geloof gekom het, is ons onder die wet in bewaring gehou, ingesluit met die oog op die geloof wat geopenbaar sou word. Die wet was dus ons tugmeester na Christus toe, sodat ons geregverdig kan word uit die geloof. Maar nou dat die geloof gekom het, is ons nie meer onder ‘n tugmeester nie.” (Gal 3:23-25)

So indien iemand jou wil dwing of “reg help” deur die wet te verkondig, weet dat die persoon nie die Bybel verstaan nie, en slegs sy interpretasie vir jou wil leer. So sal hulle jou probeer oortuig om kersfees te vermy, die paas naweek nie te vier en nog ‘n klomp ander dae nie, maar ons weet hulle probeer om jou weer onder die wet te plaas. Maar Paulus skryf as volg: “Julle wat onder die wet wil wees, sê vir my, luister julle nie na die wet nie? Want daar is geskrywe dat Abraham twee seuns gehad het, een uit die slavin en een uit die vrye. Maar die een uit die slavin is gebore na die vlees, en die ander een uit die vrye deur die belofte. Dit is sinnebeelde, want dié vroue staan vir twee verbonde: een, van die berg Sinai afkomstig, wat vir die slawerny kinders baar—dit is Hagar; want Hagar staan vir die berg Sinai in Arabië en kom ooreen met die teenswoordige Jerusalem en is met haar kinders saam in slawerny. Maar Jerusalem daarbo is vry; en dit is die moeder van ons almal. Want daar is geskrywe: Verbly jou, onvrugbare wat nie baar nie; breek uit en roep, jy wat geen barensnood het nie, want die kinders van die eensame is meer as van haar wat ‘n man het. Maar ons, broeders, is soos Isak, kinders van die belofte; maar soos destyds hy wat na die vlees gebore is, hom wat na die Gees was, vervolg het, so is dit nou ook. Maar wat sê die Skrif? Werp die slavin en haar seun uit, want nooit mag die seun van die slavin saam met die seun van die vrye erwe nie. Daarom, broeders, ons is nie kinders van die slavin nie, maar van die vrye.” (Gal 4:21-31)

So die wat glo dat Jesus die Christus is en ons kom vrymaak het van die wet en Sy geregtigheid besit, is die Kerk van die HERE, en nie die volgens geslagsregisters en onderhouers van die wet nie. “Maar destyds, toe julle God nie geken het nie, het julle dié gedien wat van nature geen gode is nie; maar nou dat julle God ken, of liewer deur God geken is, hoe keer julle weer terug tot die swakke en armoedige eerste beginsels wat julle weer van voor af aan wil dien? Julle neem dae en en maande en tye en jare waar. Ek vrees vir julle dat ek miskien tevergeefs aan julle gearbei het. Broeders, ek bid julle, word soos ek, want ek is ook soos julle. Julle het my geen onreg aangedoen nie; maar julle weet dat ek ten gevolge van krankheid van die vlees die eerste keer die evangelie aan julle verkondig het; en julle het my beproewing in my vlees nie verag of verfoei nie, maar julle het my ontvang as ‘n engel van God, ja, as Christus Jesus.” (Gal 4:8-14)

So wie is Israel? Die wat die wil van die HERE doen om te deel in die Nuwe Verbond, en dit geld al van Moses se tyd af. So dié mense is Kerk.

 

 

Jews – Nation or Church grouping?

I want to look at our belief system of today and will try and prove to you the reader that Israel was never a nation as portrayed today, but should in reality be seen as the first Church.

Why am I saying this? Even from the days of Moses up and to the times that Jesus came they operated as a Church under the Old Covenant. It will then also clear up so many misconceptions about the difference between Church and Israel or Jews. These are the people that label you as someone preaching replacement theology the moment that you mention that the Church is also Israel or Jews. This article will try and prove that the Church has been there from the early days, and I believe that is also the way the people of the Old Covenant saw it.

Where did the CHURCH start? To me it started with Abraham. The LORD started talking to Abraham long before He entered into a covenant with him. Abraham had to listen and do everything the LORD told him to do. So what does this teach us? There are two actions that speak volumes about this relationship. The first principle is that Abraham had to believe the LORD and then he had to obey the LORD. This to me speaks of how a church should respond. We have to believe what He tells us to do, and then have to obey Him in everything we do. This is also what we read of in Hebrews 6 verse 1: Therefore let us leave the elementary doctrine of Christ and go on to maturity, not laying again a foundation of repentance from dead works and of faith toward God, (Heb 6:1) So we see that Abraham had to lay down his life, repentance, and do what the LORD commanded him to do, so believe Him, which is faith..

After this we find that the covenant is started with communion, where Melchizidek brought the wine and break. And Melchizedek king of Salem brought out bread and wine. (He was priest of God Most High.)   And he blessed him and said, “Blessed be Abram by God Most High, Possessor of heaven and earth;  and blessed be God Most High, who has delivered your enemies into your hand!” And Abram gave him a tenth of everything. (Gen 14:18-20)

What we learn from this is that even before the LORD made the covenant with Abraham, that peoples from other nations were also serving the LORD, even to the point where they had their own priests.

Only now do we find that the LORD enters into a covenant relationship with Abraham: “After these things the word of the LORD came to Abram in a vision: “Fear not, Abram, I am your shield; your reward shall be very great.” But Abram said, “O Lord GOD, what will you give me, for I continue childless, and the heir of my house is Eliezer of Damascus?” And Abram said, “Behold, you have given me no offspring, and a member of my household will be my heir.” And behold, the word of the LORD came to him: “This man shall not be your heir; your very own son shall be your heir.” And he brought him outside and said, “Look toward heaven, and number the stars, if you are able to number them.” Then he said to him, “So shall your offspring be.” And he believed the LORD, and he counted it to him as righteousness. And he said to him, “I am the LORD who brought you out from Ur of the Chaldeans to give you this land to possess.”   (Gen 15:1-7)

What does this mean? That he believed and it counted him as righteousness. Without righteousness it is impossible to be part of the CHURCH of the LORD. We now find that Abraham only had to supply the livestock needed for the covenant. He had to cut the heifer in two and lay the sides next to each other. The meaning being that if either one of the partners of the covenant could do this to the other partner should they break the covenant. This also features when the LORD told Abraham to go and sacrifice Isaac. So for Abraham it was not difficult to follow the instructions of the LORD, as the LORD told Abraham that his descendants will come from Isaac. The LORD had to stay true to His word, and had two choices. He either had to provide a substitute for Isaac, or He had to bring Isaac back from the dead if Abraham sacrificed Isaac, as the LORD promised that Abraham’s family would come from Isaac. So Abraham knew that the LORD cannot lie, so he knew that if the LORD expected him to sacrifice his son, then the LORD had to be willing to do the same. He also knew it was impossible to kill the LORD, so he obeyed Him. This also points to us the first time that Jesus would become God’s sacrificial Lamb for our sins. That is also why Jesus can only come once to fulfil the covenant and pay for all sins, and not have a shuttle service during the end times.

For those who want to know more about what the Covenant of Righteousness means, you can read it here. I do suggest that you read this or if you have the time, look at the YouTube version which will run as a playlist for about 4 hours.

The next step only followed 25 years later when the LORD instituted circumcision as a sign of the covenant. A very interesting part we find here is that we find a sequence of events from this piece of history. It started with Abraham deciding to change his life and to follow the LORD, he then had to believe the LORD (faith), and then he had to have communion. Then only do we find circumcision. We find the same sequence after Jesus came to be the complete sacrifice, in that we have to repent from our sinful life, put out faith in Him alone, and then share communion. That is one reason we find so many arguments in Church today, as we find that leaders of churches have done these steps, but their hearts have not been circumcised. This is why we find so many leaders trying to justify the sins of people being enforced onto the church.

So we find that the church started with Abraham, and that every person who puts their faith in the completed works of Jesus, is part of CHURCH. Only now can we start with Israel.

So the first question is why do I say that the Old Testament Israel is the Church? Before Israel left Egypt we find the first clue. People from all nations could join Israel before the Exodus. All the congregation of Israel shall keep it. If a stranger shall sojourn with you and would keep the Passover to the LORD, let all his males be circumcised. Then he may come near and keep it; he shall be as a native of the land. But no uncircumcised person shall eat of it. There shall be one law for the native and for the stranger who sojourns among you.” (Exo 12:47-49) “You shall have one manner of law, as well for the stranger, as for one of your own country: for I am the LORD your God.” (Lev 24:22)

This already intimates that the people that left Egypt with Moses did not only belong to the Jewish tribe, but also included foreigners. So they all shared the same theology and believed in the one LORD. So this already shows us that they operate as a Church, and not as a nation. This confirms the promise made to Abraham: “And when Abram was ninety years old and nine, the LORD appeared to Abram, and said to him, I am the Almighty God; walk before me, and be you perfect. And I will make my covenant between me and you, and will multiply you exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with you, and you shall be a father of many nations. Neither shall your name any more be called Abram, but your name shall be Abraham; for a father of many nations have I made you. And I will make you exceeding fruitful, and I will make nations of you, and kings shall come out of you. And I will establish my covenant between me and you and your seed after you in their generations for an everlasting covenant, to be a God to you, and to your seed after you. And I will give to you, and to your seed after you, the land wherein you are a stranger, all the land of Canaan, for an everlasting possession; and I will be their God. And God said to Abraham, You shall keep my covenant therefore, you, and your seed after you in their generations.” (Gen 17:1-9)

So here we find that even before the exodus and the long trek to Canaan that Israel operated as a Church and not as a nation. That is what they are referred to, as a congregation in Exodus 12 verse 47 above, and not as a nation. One further point to make here is that when we look at the first five books of the Bible, and especially those written by Moses, we find that the word congregation, referring to those people who left Egypt, is used 250 times in these books. This I believe is enough proof that even Moses and the LORD saw them as a Church, a congregation, and not as a nation.

If we include the rest of the Old Testament we find that they are referred to as a congregation 363 times in 330 verses.

This is also what the whole book to the Hebrews in the New Testament is all about.

Quite a number of very influential people including Martin Luther wanted to keep this book from the Bible as they believed it had no relevance to us as Christians. But they are the people who believe that the book was only applicable to Israel or Jews as a nation, and not to all believers. Those that are part of the LORD’s congregation.

But this is exactly where I start differing from them. But why? Because even today we find that most Christians see Israel as nation and not as the first Church. That is one of the most prominent teachings of today across all types of Christians. But they fail to see that the book of Hebrews actually has the covenant as a central theme and not Israel as a central theme.

So it was not written for Israel as nation, but to Israel or the Jews as Church. But what is the difference? I want to use certain texts from Paul to Corinth and John in Revelation to explain my viewpoint. Paul says the following: “Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be you idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur you, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. Now all these things happened to them for ensamples: and they are written for our admonition, on whom the ends of the world are come. (1Co 10:6-11)

We find the words of Jesus as recorded by John: “I know your works, and tribulation, and poverty, (but you are rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan.” (Rev 2:9) “Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before your feet, and to know that I have loved you.” (Rev 3:9)

So I will use this as a basis to show that Israel functioned as a Church and not as a nation. But let us start at the beginning. Who will end up in heaven? I believe those that are there already are people like Moses, David, Samuel and many more of the people of the Old Testament. If we look at the New Testament it would be people like Peter, Paul and John. You might wonder why I only mention the names of people that descended from Jacob. The reason being is that they will definitely be there, as they belonged to the nation of the LORD, Israel. We learn from the Old Testament that only those people that were chosen by the LORD ended up in heaven, in other words only people from Israel. “But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness.” (1Co 10:5)

The LORD says the following through Moses to Israel: ““For you are a people holy to the LORD your God. The LORD your God has chosen you to be a people for his treasured possession, out of all the peoples who are on the face of the earth. It was not because you were more in number than any other people that the LORD set his love on you and chose you, for you were the fewest of all peoples, but it is because the LORD loves you and is keeping the oath that he swore to your fathers, that the LORD has brought you out with a mighty hand and redeemed you from the house of slavery, from the hand of Pharaoh king of Egypt. Know therefore that the LORD your God is God, the faithful God who keeps covenant and steadfast love with those who love him and keep his commandments, to a thousand generations, ” (Deu 7:6-9) This sounds more like a promise to a Church than a promise to a specific nation.

I want to start at the beginning. Now when I quote from the book of Revelation you might think that I am starting at the end, but fortunately Jesus is speaking. He was there right at the beginning of time, even when Adam and Eve were formed. Revelation 3:9: “‘Behold, I will cause those of the synagogue of Satan, who say that they are Jews and are not, but lie–I will make them come and bow down at your feet, and make them know that I have loved you. ” Jesus is telling us here that even though people are from the synagogue of Satan; they are still saying that they are Jews. These people are from Philadelphia, and definitely not Jews from Israel. This confirms the scripture from Revelation 2:9: “I know your tribulation and your poverty (but you are rich), and the blasphemy by those who say they are Jews and are not, but are a synagogue of Satan.” This piece of information is extremely important, in that Jesus is saying that all believers are Jews, and that only Jews will be saved. This confirms the scripture that Moses gave to Israel in Deuteronomy 7:6-7: “For you are a holy people to the LORD your God; the LORD your God has chosen you to be a people for His own possession out of all the peoples who are on the face of the earth. “The LORD did not set His love on you nor choose you because you were more in number than any of the peoples, for you were the fewest of all peoples.”

Once we realise that God does not and will not change His word, we will realise that there seems to be a problem with interpreting this verse in the light of the verses from Revelation. How is it possible then that God declares in one place that He has chosen only Israel, and then later on declares that all true believers are Jews? The answer comes partly from the book of Acts chapter 10:34-35: “Opening his mouth, Peter said: “I most certainly understand now that God is not one to show partiality,  but in every nation the man who fears Him and does what is right is welcome to Him. ” So all people who fear God and accept His righteousness, is accepted. This however still does not satisfy the requirement of Revelation, as we are still not Jews. The answer is given to us as part of the exodus from Egypt. Here the LORD gave them a commandment that they had to keep forever. The scripture comes from Numbers 15 verse 15 and 16: “’As for the assembly, there shall be one statute for you and for the alien who sojourns with you, a perpetual statute throughout your generations; as you are, so shall the alien be before the LORD. ‘There is to be one law and one ordinance for you and for the alien who sojourns with you.'” Exodus 12 verse 48 gives us the final answer: But if a stranger sojourns with you, and celebrates the Passover to the LORD, let all his males be circumcised, and then let him come near to celebrate it; and he shall be like a native of the land. But no uncircumcised person may eat of it. The same law shall apply to the native as to the stranger who sojourns among you.

In the history of Israel we find that whenever someone from another nation wanted to join them to Israel, they had to do whatever was required to become part of the covenant and then they were treated as people from Israel. A very good example is Ruth. Although she had the right to return to her people after her husband’s death, she chose to go with Naomi. Her words were as follows: Ruth 1 verses 15 to 17: “Then she said, “Behold, your sister-in-law has gone back to her people and her gods; return after your sister-in-law.” But Ruth said, “Do not urge me to leave you or turn back from following you; for where you go, I will go, and where you lodge, I will lodge. Your people shall be my people, and your God, my God. “Where you die, I will die, and there I will be buried. Thus may the LORD do to me, and worse, if anything but death parts you and me.” Ruth answers that she chooses to go with Naomi, and that only death will part them, but that she, Ruth will die where Naomi dies. She will worship Naomi’s God, and never return to her original nation. Who was Ruth? David’s great grandma. Where did Jesus come from? From David’s tribe.

How do all these various pieces fit together? The LORD chose Israel as His nation. We as gentiles must chose to become Jews by joining Israel and its tribes. How is this done? The same way it was done in Israel’s time, by becoming part of the covenant with the LORD. In the time of Israel it was by circumcision, and after Christ it is by being born again. That means we have to receive the righteousness of Jesus. As we know that Jesus came to fulfil the Old Covenant by fulfilling all its requirements, it now gives us the opportunity to become part of the Israel of God. “But God forbid that I should glory, save in the cross of our Lord Jesus Christ, by whom the world is crucified to me, and I to the world. For in Christ Jesus neither circumcision avails anything, nor uncircumcision, but a new creature. And as many as walk according to this rule, peace be on them, and mercy, and on the Israel of God. (Gal 6:14-16) This sounds again more like a promise to the Church that a promise to a nation. So Israel did not receive a blanket redemption from the LORD, but only those that became part of the covenant and kept His commandments, were His children.

Where do we find the first apostasy from the Church? It happened when each tribe received their inheritance in Canaan. The Rubenites, the descendants from Gad, and the descendants from Manasseh all decided that they wanted to stay outside of Canaan, the Promised Land, and not receive that which the LORD had in store for them. So they chose not to get what they were promised. If we look at the descendants of these tribes we find that they did not feature in the history of Israel after deciding to follow their own plans. That is exactly what is happening today. People are leaving the Church and cannot be counted as Christians any longer as only people who confess Jesus as the Christ, and live a life worthy of Him forms part of the real Church. This is how Hebrews 6 puts it: “And this will we do, if God permit. For it is impossible for those who were once enlightened, and have tasted of the heavenly gift, and were made partakers of the Holy Ghost, And have tasted the good word of God, and the powers of the world to come, If they shall fall away, to renew them again to repentance; seeing they crucify to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.” (Heb 6:3-6) That is also what happened to Saul after he visited the medium at Endor. “Then said Saul to his servants, Seek me a woman that has a familiar spirit, that I may go to her, and inquire of her. And his servants said to him, Behold, there is a woman that has a familiar spirit at Endor.” (1Sa 28:7) This also meant that he died as a sinner, and did not receive everlasting life, but everlasting death. When Israel sinned, and was chastised by the LORD to bring them back to Him, they were safe. If they continued in their wickedness they died as sinners. Even after David the Church, or Israel, divided into two camps. We find very little of the grouping that moved away from David in the Bible. So they started their own ‘church” and was rejected by the LORD. We also see in the New Testament that Jesus did not speak to the two factions of the “church”, the Pharisees and Sadducees, but He went and spoke to the people. In fact He always pitted the two groups against each other. And they were the “church”.

So in the history of Israel we find that the tribes started serving other gods and religions, the same people they were supposed to exterminate when they went into Canaan. Now we find people today saying that Jesus first have to return to the physical earth to save the Jewish faith people or the lost tribes although they already made their choices years ago. The LORD did not choose a specific nation, but only those people who believe that Jesus is the Christ. That is what all the prophets tried to say. They were preaching revival messages to the Jews to get them to return to the God of their fathers. There were some specific messages that pointed to the coming Saviour, but it always asked them to return to the LORD. So all these messages we expect to find in the Church of today, and not messages to a specific nation.

We also found then and today that membership of a church grouping or nation can never mean that you receive everlasting life, but only belief in Jesus can make that possible.

So Israel was the Church under the Old Covenant, and we are Church under the New Covenant. So there is no replacement theology as people would like you to believe, but only messages to the Church of the LORD. And this all started with Moses who gave them the following choice they had to make: “For this commandment which I command you this day, it is not hidden from you, neither is it far off. It is not in heaven, that you should say, Who shall go up for us to heaven, and bring it to us, that we may hear it, and do it? Neither is it beyond the sea, that you should say, Who shall go over the sea for us, and bring it to us, that we may hear it, and do it? But the word is very near to you, in your mouth, and in your heart, that you may do it. See, I have set before you this day life and good, and death and evil; In that I command you this day to love the LORD your God, to walk in his ways, and to keep his commandments and his statutes and his judgments, that you may live and multiply: and the LORD your God shall bless you in the land where you go to possess it. But if your heart turn away, so that you will not hear, but shall be drawn away, and worship other gods, and serve them; I denounce to you this day, that you shall surely perish, and that you shall not prolong your days on the land, where you pass over Jordan to go to possess it. I call heaven and earth to record this day against you, that I have set before you life and death, blessing and cursing: therefore choose life, that both you and your seed may live: That you may love the LORD your God, and that you may obey his voice, and that you may hold to him: for he is your life, and the length of your days: that you may dwell in the land which the LORD swore to your fathers, to Abraham, to Isaac, and to Jacob, to give them.” (Deu 30:11-20)

So just like Israel had to choose to follow the LORD, we have to make the same choice today. I do not find a blanket statement in the Old Covenant that every person will receive everlasting life. No, I only find that people, who chose to follow and obey Him, were His children and His nation.

So when we return to the book of Hebrews, we see that it describes the different viewpoints of the Churches. There are those that understand the New Covenant and believe that Jesus did everything to fulfil the Old Covenant. Then we find those that believe that Jesus is the Christ, but they also believe that you have to do certain things to get saved. So they still believe you have to comply with certain rules, rules like the Sabbath etc. And then there are those of the Jewish faith today, those that reject Jesus as the Christ. And that is what the writer of Hebrews is trying to show people, that Jesus did everything that was necessary according to the law, and that He went through the Heavenly Tabernacle for us in order for us to receive everlasting life. No works will make that we are part of the real Church.

So the writer shows us that we do not have to work to get our way into heaven, as Jesus did away with all the works and that only faith in His completed work will bring everlasting life. That is what Hebrews 3 and 4 are about. You must have faith, because without it you are condemned, and stuck in the sixth day and do not enter into the rest promised by the LORD.

That is why we find new prescriptions of how we should live our lives under the New Covenant in Hebrews chapter 13.

“Let brotherly love continue. Be not forgetful to entertain strangers: for thereby some have entertained angels unawares. Remember them that are in bonds, as bound with them; and them which suffer adversity, as being yourselves also in the body. Marriage is honorable in all, and the bed undefiled: but fornicators and adulterers God will judge. Let your conversation be without covetousness; and be content with such things as you have: for he has said, I will never leave you, nor forsake you. So that we may boldly say, The Lord is my helper, and I will not fear what man shall do to me. Remember them which have the rule over you, who have spoken to you the word of God: whose faith follow, considering the end of their conversation. Jesus Christ the same yesterday, and to day, and for ever. Be not carried about with divers and strange doctrines. For it is a good thing that the heart be established with grace; not with meats, which have not profited them that have been occupied therein. We have an altar, whereof they have no right to eat which serve the tabernacle. For the bodies of those beasts, whose blood is brought into the sanctuary by the high priest for sin, are burned without the camp. Why Jesus also, that he might sanctify the people with his own blood, suffered without the gate. Let us go forth therefore to him without the camp, bearing his reproach. For here have we no continuing city, but we seek one to come. By him therefore let us offer the sacrifice of praise to God continually, that is, the fruit of our lips giving thanks to his name. But to do good and to communicate forget not: for with such sacrifices God is well pleased. Obey them that have the rule over you, and submit yourselves: for they watch for your souls, as they that must give account, that they may do it with joy, and not with grief: for that is unprofitable for you. Pray for us: for we trust we have a good conscience, in all things willing to live honestly. But I beseech you the rather to do this, that I may be restored to you the sooner. Now the God of peace, that brought again from the dead our Lord Jesus, that great shepherd of the sheep, through the blood of the everlasting covenant, Make you perfect in every good work to do his will, working in you that which is well pleasing in his sight, through Jesus Christ; to whom be glory for ever and ever. Amen.” (Heb 13:1-21)

So these are commandments to the Church. This now enables you as an ordinary member to see if you are taught the correct message of the Bible or not. I do not find any scripture or clause in the New Covenant anywhere in the Bible that teaches that you can turn your back on the LORD, and then get a second chance. So this also indicates that He chose Israel as a Church, and not as a nation or piece of real estate. And that Church includes me in you that have decided to become part of His covenant.

So there is now replacement theology. You either believe this Truth and receive everlasting life, or you do not believe this Truth and die the second death. Those people who serve the LORD are part of His Israel, the Church. “And as many as walk according to this rule, peace be on them, and mercy, and on the Israel of God.” (Gal 6:16) So the Bible only teaches the Church, and cannot be used to judge the unbelievers.

We also have to remember that the first people who became Christians were Jews, and they were also the first people to be called Christians. “When they heard these things, they held their peace, and glorified God, saying, Then has God also to the Gentiles granted repentance to life. Now they which were scattered abroad on the persecution that arose about Stephen traveled as far as Phenice, and Cyprus, and Antioch, preaching the word to none but to the Jews only. And some of them were men of Cyprus and Cyrene, which, when they were come to Antioch, spoke to the Grecians, preaching the LORD Jesus. And the hand of the Lord was with them: and a great number believed, and turned to the Lord. Then tidings of these things came to the ears of the church which was in Jerusalem: and they sent forth Barnabas, that he should go as far as Antioch. Who, when he came, and had seen the grace of God, was glad, and exhorted them all, that with purpose of heart they would hold to the Lord. For he was a good man, and full of the Holy Ghost and of faith: and much people was added to the Lord. Then departed Barnabas to Tarsus, for to seek Saul: And when he had found him, he brought him to Antioch. And it came to pass, that a whole year they assembled themselves with the church, and taught much people. And the disciples were called Christians first in Antioch.” (Act 11:18-26)

So these people were Jews, but were called Christians. So those that speaks about replacement theology only shows their lack of knowledge of the Bible.

So there won’t be a rapture to allow the Jews to come to Christ and all the other people to get a second chance. If we believe that then Jesus and the Bible does not mean anything at all. So run from these people before they take you down the canyon of death with them. I know that you might feel that I am taking on people that have such a passion for Christ, but unfortunately only those that believe the full message of the Bible will be saved. I only confirm that which Jesus spoke about when He told them that they were rejected. “Jesus said to them, Did you never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvelous in our eyes? Therefore say I to you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spoke of them. But when they sought to lay hands on him, they feared the multitude, because they took him for a prophet.” (Mat 21:42-46) The original was already mentioned in Isaiah 5 verses 1 to 7. “Now will I sing to my well beloved a song of my beloved touching his vineyard. My well beloved has a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the middle of it, and also made a wine press therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, between me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? why, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor dig; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain on it. For the vineyard of the LORD of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry.” (Isa 5:1-7)

“Jesus also speaks about a nation as the true Church, the Bride, did not yet exist, as He was still alive.

That is why the book of Revelation says that two thirds of the people that call themselves Christians will die the second death, as they believe the Bible, but only through their interpretation of the Bible. They will fight with you to prove you wrong and quote large parts of the Bible to convince you, but did you know that the Satan also quoted the Bible to convince Jesus, but Jesus showed him all the flaws in his quotes of scripture. My only purpose is to show you that we there are incorrect interpretations of scripture, that we must take personal responsibility for our own lives, and not depend on the teachings of others to receive everlasting life. The same story is used in the Bible, there were ten woman who waited for the Bridegroom, but only five expected Him and were prepared for His coming, while the others waited for the rapture and all its stories, but they missed the wedding feast.

“If any man teach otherwise, and consent not to wholesome words, even the words of our Lord Jesus Christ, and to the doctrine which is according to godliness; He is proud, knowing nothing, but doting about questions and strifes of words, whereof comes envy, strife, railings, evil surmisings, Perverse disputings of men of corrupt minds, and destitute of the truth, supposing that gain is godliness: from such withdraw yourself. But godliness with contentment is great gain.” (1Ti 6:3-6)

Paul declares the following: “Now the end of the commandment is charity out of a pure heart, and of a good conscience, and of faith unfeigned: From which some having swerved have turned aside to vain jangling; Desiring to be teachers of the law; understanding neither what they say, nor whereof they affirm. But we know that the law is good, if a man use it lawfully; Knowing this, that the law is not made for a righteous man, but for the lawless and disobedient, for the ungodly and for sinners, for unholy and profane, for murderers of fathers and murderers of mothers, for murderers, For fornicators, for them that defile themselves with mankind, for enslavers, for liars, for perjured persons, and if there be any other thing that is contrary to sound doctrine; According to the glorious gospel of the blessed God, which was committed to my trust.” (1Ti 1:5-11)

So if someone wants to place you back under the law, know that according to Paul that he is not righteous. So he will try to convince you that you have to believe his interpretation. They will tell you to ignore days like Christmas, Easter and numerous other days, but all that they are trying is to place you under the law again. “Tell me, you that desire to be under the law, do you not hear the law? For it is written, that Abraham had two sons, the one by a female slave, the other by a free woman. But he who was of the female slave was born after the flesh; but he of the free woman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which engenders to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answers to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, you barren that bore not; break forth and cry, you that travail not: for the desolate has many more children than she which has an husband. Now we, brothers, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what said the scripture? Cast out the female slave and her son: for the son of the female slave shall not be heir with the son of the free woman. So then, brothers, we are not children of the female slave, but of the free.” (Gal 4:21-31)

So those that believe that Jesus is the Christ and that He came to take us from the bondage of the law are the true Church of the LORD, and not those that keep the law and boast in their heritage. “However, then, when you knew not God, you did service to them which by nature are no gods. But now, after that you have known God, or rather are known of God, how turn you again to the weak and beggarly elements, whereunto you desire again to be in bondage? You observe days, and months, and times, and years. I am afraid of you, lest I have bestowed on you labor in vain. Brothers, I beseech you, be as I am; for I am as you are: you have not injured me at all. You know how through infirmity of the flesh I preached the gospel to you at the first. And my temptation which was in my flesh you despised not, nor rejected; but received me as an angel of God, even as Christ Jesus.” (Gal 4:8-14)

So who is the real Israel? Those people that do what the LORD commands to become part of His Covenant, and that started with Moses. So only those that choose Him are His Church.

 

Jesaja se siening van die eindtyd

Jesaja se siening van die eindtyd

Ek kan net noem dat hierdie gedeelte die oorspronklike gedeelte was van my skrywe oor Jesaja en hier slegs ‘n oorsig is van wat in die boek self beskryf word. Om meer inligting te kry en die boek self af te laai, kan u hier kyk.

Ons almal ken gedeeltes van die boek baie goed. Daar is gedeeltes wat ons altyd met Kersfees lees en gedeeltes wat met Nagmaal gelees word en dan is daar ook gedeeltes wat gelees word wanneer ’n nuwe dominee of pastoor in ’n gemeente bevestig word. Maar wat van die res van die boek?

Kom ons begin met hoofstuk een. Die hoofstuk begin sommer met ’n oordeel oor Israel, of soos ons dit eerder ken vandag, as die Kerk, met ander woorde almal wat deel is van die HERE se volk, deel in Sy verbond, maak nie saak aan watter groepering jy behoort nie. Jesaja beskryf hier wat is alles fout. Hierdie hele gedeelte is van toepassing op ons as Christene vandag.

“Hoor, o hemele, en luister, o aarde, want die HERE spreek: Ek het kinders grootgemaak en verhoog, maar húlle het teen My oortree. ‘n Os ken sy besitter en ‘n esel die krip van sy eienaar, maar Israel het geen kennis nie, my volk verstaan nie. Wee die sondige nasie, die volk swaar van skuld, die geslag van kwaaddoeners, die kinders wat verderflik handel! Hulle het die HERE verlaat, die Heilige van Israel verag, hulle het agtertoe weggedraai. Waar wil julle nog geslaan word, dat julle voortgaan met af te wyk? Die hele hoof is siek, en die hele hart is krank. Van die voetsool af tot die hoof toe is daar geen heel plek aan nie, maar wonde en kwesplekke en vars houe! Hulle is nie uitgedruk of verbind of met olie versag nie. Julle land is ‘n wildernis, julle stede is met vuur verbrand, vreemdes verteer julle landerye in jul teenwoordigheid, en dit is ‘n wildernis soos by ‘n omkering deur vreemdes. En die dogter van Sion het oorgebly soos ‘n skermpie in ‘n wingerd, soos ‘n slaapplekkie in ‘n komkommertuin, soos ‘n beleërde stad. As die HERE van die leërskare vir ons nie ‘n klein oorblyfsel oorgelaat het nie—soos Sodom sou ons geword het, ons sou net soos Gomorra gewees het. Hoor die woord van die HERE, owerstes van Sodom! Luister na die wet van onse God, volk van Gomorra! Wat het Ek aan die menigte van julle slagoffers? sê die HERE. Ek is sat van die brandoffers van ramme en die vet van vetgemaakte kalwers; en Ek het geen behae in die bloed van stiere of lammers of bokke nie. As julle kom om voor my aangesig te verskyn, wie het dit van julle hand geëis—om my voorhowe te vertrap? Bring nie meer skynheilige offergawes nie; gruwelike reukwerk is dit vir My. Nuwemane en sabbatte, die uitroep van samekomste—Ek verdra geen ongeregtigheid en feestyd nie! Julle nuwemane en julle feestye haat my siel; hulle is My ‘n oorlas. Ek is moeg om dit te dra. En as julle jul hande uitbrei, bedek Ek my oë vir julle; ook as julle die gebed vermenigvuldig, luister Ek nie: julle hande is vol bloed. “(Isa 1:2-15)

Nogal ernstige woorde hier. Ons probeer almal altyd so mooi optree, gebedskettings maak en bid vir mekaar, onsself te offer vir die HERE, om te doen net wat ons glo Hy wil hê ons moet doen, na die dienste toe gaan met elke geleentheid, dae van verootmoediging aankondig, maar Hy sê Hy verdra dit nie, ons is ‘n oorlas vir Hom. Ons hande is vol bloed, want ons doen nie wat ons moet doen nie. Ons is deur Hom gekastei, van ons voetsole tot ons hoof is daar geen heel plek soos Hy ons slaan om ons op die regte pad te kry, maar ons luister nie. Dan volg die gedeelte oor wat ons moet doen. Vers 16 en 17 “Was julle, reinig julle, neem die boosheid van julle handelinge voor my oë weg, hou op om kwaad te doen, leer om goed te doen, soek die reg, beteuel die verdrukker, doen reg aan die wees, verdedig die saak van die weduwee.” So ons almal kry die geleentheid om ons lewe te verander en dit beteken om by ‘n doen Christenskap uit te kom, ’n lewe waar ek begin om liefde aan my naaste te bewys. Johannes stel dit soos volg in 1 Johannes 4 : “20 As iemand sê: Ek het God lief—en sy broeder haat, is hy ‘n leuenaar; want wie sy broeder wat hy gesien het, nie liefhet nie, hoe kan hy God liefhê wat hy nie gesien het nie? En hierdie gebod het ons van Hom dat hy wat God liefhet, ook sy broeder moet liefhê.” U sien die Vader het Sy beste, Sy enigste vir ons gegee sonder dat ons dit verdien het of daarvoor gevra het. En dit is wat die HERE van ons verwag, om onsself vir ons medemens te gee sonder dat hy dit verdien of vra. So ek moenie wag tot ek gevra word om mense te help nie, ek moet hulle gaan uitsoek en vir hulle help, al dink ek hulle verdien dit nie, of al het hulle nie gevra nie. Hierdie is die sleutel tot Christenskap. Ek moenie rondloop en vir mense vertel hoe die HERE my seën nie, nee ek moet dit wat ek van die HERE kry aanwend om ander te help.

Nou gaan Jesaja verder; “Kom nou en laat ons die saak uitmaak, sê die HERE: al was julle sondes soos skarlaken, dit sal wit word soos sneeu; al was dit rooi soos purper, dit sal word soos wol. As julle gewillig is en luister, sal julle die goeie van die land eet. Maar as julle weier en wederstrewig is, sal julle deur die swaard geëet word; want die mond van die HERE het dit gespreek.”(Isa 1:18-20) Dit is die gedeelte wat ons almal ken, maar dit beteken ek moet erken dat ek verkeerd optree, en dan sal Hy my vergewe. Indien nie, sal Sy swaard, die Bybel, ons veroordeel en, verder, is daar sommer met die intrap slag ‘n woord wat min mense wil glo. Vers 21 “Ag, hoe het die getroue vesting ‘n hoer geword! Dit was vol reg, geregtigheid het daarin vernag—en nou moordenaars!” Nou wonder ons nog waar die hoer van Openbaring vandaan kom. Hier word dit vir ons uitgespel, dat indien ek my nie aan die HERE onderwerp nie en aangaan met my lewe waar ek nie omgee vir my mede gelowige nie, is ek deel van die hoer. As ek aanhou met my vorm godsdiens, is dit wat my lot gaan wees, deel van die hoër. Ek wil graag vra dat jy deur die boek van Amos sal werk om te sien wat die HERE van my gedrag en optrede as vorm Christen dink.

Maar is dit nie wat die gemeente moet doen om vir die weduwee en wese te sorg nie?. Wat sê Jesaja daarvan. “Jou vorste is opstandelinge en metgeselle van diewe; elkeen van hulle het omkoopgeskenke lief en jaag beloninge na. Aan die wees doen hulle geen reg nie, en die saak van die weduwee kom nie voor hulle nie.” (Isa 1:23) Hoeveel keer het ek dit nie self in gemeentes ondervind nie. Sodra jy in ‘n leierskap posisie kom, word daar vir jou gesorg as leier, maar dan moet jy ook weet waar jou vleisie of jou kar of jou geld aan die einde van die maand vandaan kom. Nou sal jy maak soos hulle wil en nie meer soos die HERE wil nie, want hulle is die gesiene lede van die gemeenskap en gemeente. As hulle sê spring, dan moet jy spring. Maar die oomblik wat jy nie doen soos hulle wil nie, dan gaan jou gemeente ten gronde. So, die leiers moet optree soos die gemeente wil hê dat hulle optree. En dit is verseker nie om na die weduwee en wees om te sien nie, want die gebou moet betaal word, die leraars moet betaal word, ens.

Gelukkig sluit die hoofstuk af met ‘n gedeelte wat die HERE sal doen in die tydperk hierna. “En Ek sal jou weer regters gee soos vroeër en raadsmanne soos in die begin; daarna sal jy ‘n stad van geregtigheid, ‘n getroue vesting genoem word.”(Isa 1:26) Dit is wat die HERE beplan in duisendjarige ryk wat voorlê.

En die was maar hoofstuk een.

Hoofstuk twee begin met ‘n baie interessante gedeelte. Dit verklaar vir ons dat aan die einde van die dae, met ander woorde in die duisendjarige vrederyk, sal die HERE se huis op Sion staan en sal die mense almal opgaan sodat Hy hulle kan leer van Sy weë en almal in Sy paaie kan wandel. “En aan die einde van die dae sal die berg van die huis van die HERE vasstaan op die top van die berge en verhewe wees bo die heuwels, en al die nasies sal daarheen toestroom. En baie volke sal heengaan en sê: Kom laat ons optrek na die berg van die HERE, na die huis van die God van Jakob, dat Hy ons sy weë kan leer en ons in sy paaie kan wandel. Want uit Sion sal die wet uitgaan en die woord van die HERE uit Jerusalem.” Nogal baie interessant dat ons dan sal leer hoe om Hom te eer en in Sy weë te wandel. Meeste van ons dink dat dit is wat ons op aarde moet doen, maar met soveel verskillende faksies, moet ons verseker almal leer sodat ons in eenheid Hom kan dien. Hoe anders gaan ons almal kan saamleef in die Nuwe Jerusalem as ons nie eers almal geleer het wat reg en verkeerd is aangaande ons lering nie?

Maar nou volg ‘n gedeelte wat my vir jare besig gehou het. “En Hy sal oordeel tussen die nasies en regspreek oor baie volke; en hulle sal van hul swaarde pikke smee en van hul spiese snoeimesse; nie meer sal nasie teen nasie die swaard ophef nie, en hulle sal nie meer leer om oorlog te voer nie.” Wanneer ek weer na die model van Israel kyk, sien ek dat ons dan in verskillende gedeeltes woonagtig sal wees volgens wat ons glo. Dit is wat vir ons hier duidelik gemaak word. Ons sal nie almal in dieselfde plek woonagtig wees in die duisendjarige vrederyk nie, maar sal bly in streke wat ooreenkom met hoe ons glo. Daarna, nadat ons geleer het wat ons moet, sal die HERE oordeel en reg spreek oor almal, en sal daar nie meer ‘n bakleiery wees oor wie is reg en wie is verkeerd nie.

Hoekom sal dit gebeur? Wat is dan fout met ons as Christene? Die volgende verse maak dit redelik duidelik. Onthou net die oordeel begin by die Kerk.

“Hulle is vol van wat die ooste aanbied”. Hoeveel gebruike vind ons nie vandag wat van ander gelowe oorgewaai het na Christenskap nie, soos New Age, joga, meditering om maar net ‘n paar te noem. Al hierdie Hindu en Boeddhistiese gewoontes het hul plek in Christenskap gekry en word aanvaar.

Die volgende gedeelte in dieselfde vers gaan oor goëlaars, met ander woorde mense wat vreemde goeters doen in die naam van Christenskap. Ek was eendag by ’n byeenkoms waar die persoon wat homself as ’n apostel uitgemaak het, vir mense gewys het hoe hy stoele op mekaar stapel sonder dat hy daaraan raak, en dit natuurlik uitgemaak as ‘n wonderwerk. Al wat hy gedoen het, is gebruik gemaak van psigiese kragte, wat afkomstig is van die Ooste. Ander weer wys hoe hulle hul hare skud en goud uitval en ander bring weer edelgesteentes voort.

Die laaste gedeelte van die vers sê dat die Christene met kinders van vreemdes handel dryf. So die gemeentes het die Woord van die HERE gebruik om mense wat nie deel is van die verbond in die gemeentes op te neem ter wille van geld.

Vêrder word daar ook vir hulle vertel dat hulle vol van silwer en goud is en dat daar geen einde is aan hulle skatte nie. Dit is mos hoe dit met ons gemeentes gaan. Daar moet altyd geld weggesit word en gespaar word, want ons moet mos voorsiening maak vir die maer jare, maar om dit uit te deel vir die wat vandag tekort kom, dit is nie die kerk se probleem nie. En dan aan die anderkant van die spektrum kry jy weer die wat glo dat net terwyl hulle hul tiende gee, moet die HERE hulle seën en indien jy nie geseën word nie, is die fout by jou, want die HERE sal jou ryk maak.

Dan volg ’n gedeelte waar nog verkeerde handelinge uitgelig word, soos die wins maak uit die Woord van die HERE en nog baie ander verkeerde gewoontes.

Van vers 9 af in die hoofstuk behandel die HERE dié een probleem wat alle mense raak, naamlik, hoogmoed. Jesaja stel voor dat die mense hulle gaan wegsteek in ’n rots sodat die HERE se oordeel hulle nie tref nie. Dit is dieselfde woorde wat in Openbaring 6 verse 15 -17 gebruik word. “en die konings van die aarde en die grotes en die rykes en die owerstes oor duisend en die magtiges en al die slawe en al die vrymense het hulle weggesteek in die spelonke en in die rotse van die berge, en vir die berge en die rotse gesê: Val op ons en verberg ons vir die aangesig van Hom wat op die troon sit, en vir die toorn van die Lam; want die groot dag van sy toorn het gekom, en wie kan bestaan?” Hoogmoed is seker die grootste probleem vandag, wat alle mense, oud en jonk, arm en ryk, mee sukkel. Dit is hoe Jesaja dit stel. “Die hoë oë van die mense sal verneder word, en die hoogheid van die manne neergebuig word; en die HERE alleen sal in dié dag verhewe wees. Want ‘n dag is daar vir die HERE van die leërskare oor al wat trots en hoog is, en oor al wat verhewe is, sodat dit verneder kan word; en oor al die hoë en verhewe seders van die Líbanon en oor al die eikebome van Basan; en oor al die hoë berge en oor al die verhewe heuwels; en oor al die hoë torings en oor al die versterkte mure; en oor al die skepe van Tarsis en oor al die kosbare pronkstukke. Dan sal die hoogheid van die mense neergebuig en die trotsheid van die manne verneder word; en die HERE alleen sal in dié dag verhewe wees”. (Isa 2:11-17) Hier beskryf Jesaja dieselfde wat Jesus in Matteus 24 bespreek. Om dit te verstaan, lees die gedeelte hier wat handel oor Mattheus 24 en 25.

Die hele stuk tot aan die einde van hoofstuk vyf gaan daaroor dat omdat ons as mense nog steeds verkeerd doen, sal die HERE ons deur Sy oordele bring tot by die plek waar ons finaal ons voor Hom sal buig en Sy heerskappy aanvaar. Hierdie gedeelte sal oor die Kerk kom, nie oor die mense wat nie die HERE ken nie. Onthou net Israel en Juda was Sy volk en daarom sal dit met ons as Sy nuwe volk, ook gebeur.

’n Kort opsomming van sommige van die punte is as volg:

Hoofstuk 3. Hy sal alles waar ons op steun wegneem van ons af. Hy sal seuns ons vorste maak en kinders sal oor ons heers. Is dit nie wat al vandag die geval is nie? ’n Mens hoef maar net te luister en winkel toe te gaan op ’n Saterdag of Sondag en dan sal jy gou agterkom wie is in beheer van die situasie. Ouer of kind? Vers 12 gaan verder en sê die vroue heers oor die kinders en dit sien ons daagliks hoe vrouens hulle sin kry deur kinders as wapen te gebruik. Vêrder het die leiers, en dit sluit ons kerkleiers in, verleiers geword. Dit hoor ’n mens daagliks van die preekstoel of podium af, ’n boodskap sonder enige ware liefde, wat net jou gerus stel dat jy nie hoef te verander nie. Jesus het mos alles gedoen, maar van gehoorsaamheid is daar nie sprake nie.

Hoofstuk 4. Hier leer ons dat in die dag Jesus as sieraad sal wees in Sion en die wat oorgebly het in Sy Kerk, sal heiliges genoem word. Die HERE sal weer soos in die woestyn ’n wolk wees wat beskerm teen die son en ’n rookkolom met vuur in die nag, so Hy sal weer alleen ons beskerming wees. Niks van ons verkeerde leërings sal oorbly nie.

Hoofstuk 5. Hier gebruik die profeet vir ons ’n gelykenis, soos wat Jesus gedoen het. Dit gee ons die rede waarom daar oordele sal kom oor Sy kinders en wat met hulle sal gebeur. Vir meeste sal dit wees as gevolg van ’n gebrek aan kennis van hoe ons as Christene moet optree. “Laat my tog sing van my Beminde; ‘n lied van my Beminde oor sy wingerd! My Beminde het ‘n wingerd op ‘n vrugbare heuwel. En Hy het dit omgespit en die klippe daar uitgehaal en dit beplant met edel wingerdstokke; en Hy het ‘n toring daar binne-in gebou en ook ‘n parskuip daarin uitgekap; en Hy het verwag dat dit druiwe sou dra, maar dit het wilde druiwe voortgebring. Nou dan, inwoners van Jerusalem en manne van Juda, oordeel tog tussen My en my wingerd. Wat is daar meer te doen aan my wingerd wat Ek daar nie aan gedoen het nie? Waarom het Ek verwag dat dit druiwe sou dra, en dit het wilde druiwe voortgebring? Laat My julle dan nou te kenne gee wat Ek met my wingerd gaan doen: Ek sal sy doringheining wegneem, sodat dit verwoes word; Ek sal sy muur stukkend breek, sodat dit vertrap word. En Ek sal dit ‘n wildernis maak: dit sal nie gesnoei of omgespit word nie, maar opskiet met dorings en distels; en Ek sal die wolke gebied om nie daarop te reën nie. Want die wingerd van die HERE van die leërskare is die huis van Israel, en die manne van Juda is die tuin van sy verlustiging; en Hy het gewag op reg, maar kyk, dit was bloedvergieting; op geregtigheid, maar kyk, dit was geskreeu! Wee hulle wat huis aan huis trek, akker aan akker voeg, totdat daar geen plek meer is nie, en julle alleen grondeienaars in die land is. In my ore het die HERE van die leërskare gespreek: Waarlik, baie huise sal ‘n woesteny word, die grotes en mooies sonder inwoner. Want tien morg wingerd sal een enkele bat oplewer, en ‘n homer saad sal ‘n efa opbring. Wee hulle wat vroeg in die môre klaarmaak om sterk drank na te jaag, wat in die nag láát opbly terwyl die wyn hulle verhit. En daar is siter en harp, tamboeryn en fluit en wyn by hulle maaltyd; maar op die dade van die HERE gee hulle geen ag nie, en die werk van sy hande sien hulle nie. Daarom gaan my volk in ballingskap weens gebrek aan kennis, en hulle aansienlikes word hongerlyers en hulle menigte versmag van dors. Daarom het die doderyk sy keel wyd oopgemaak en sy mond uitgerek sonder maat, en daarin sink hulle adel en hulle menigte en hulle luidrugtigheid en diegene onder hulle wat uitgelate is”. (Isa 5:1-14) Hier vertel Jesaja ons hoe die HERE voel oor ons as Sy kinders. Hy het ons net die beste gegee, maar ons vrugte wat ons dra, pas nie by ons nie. Ons vat alles wat ons van Hom ontvang vir onsself en dink nie aan ons naaste nie. Dan gaan Jesaja verder: “Wee hulle wat die ongeregtigheid nader trek met koorde van goddeloosheid, en die sonde soos met wa-toue; wat sê: Laat Hy gou maak, laat Hy sy werk verhaas, dat ons dit kan sien! En laat die raad van die Heilige van Israel naby wees en kom, dat ons dit kan ken! Wee hulle wat sleg goed noem en goed sleg, wat die duisternis lig maak en die lig duisternis, wat bitter soet maak en soet bitter. Wee hulle wat in eie oë wys en na eie oordeel verstandig is. Wee hulle wat helde is om wyn te drink en wakker manne om sterk drank te meng; wat vir ‘n omkoopgeskenk die skuldige regverdig verklaar en die reg van die regverdige hom ontneem”. (Isa 5:18-23) Hoeveel mense kan nie wag vir die einde van die wêreld nie, maar het nie ‘’n idee wat gaan dan gebeur nie? Dit is wat Jesaja probeer deurgee. Dit is ook die gedeelte waarna Jesus verwys het in Mattheus 21 om vir die Fariseers te wys hoekom Hy Israel verwerp het as Sy kinders, en hoekom ons as kerk vandag Sy kinders is. Die Joodse geloof moet ook by Christus uitkom, en Jesus gaan nie terug kom om dit te doen nie. Ek lees dit nêrens hier of in Mattheus dat Jesus weer die wingerd herstel nie.

Hoofstuk 6. Jesaja word as profeet geroep. Hier sien ons ’n beeld soos wat Esegiël gesien het. Johannes het ook na die beeld verwys as Jesus in Johannes 12: “En alhoewel Hy so baie tekens voor hulle gedoen het, het hulle nie in Hom geglo nie; sodat die woord van die profeet Jesaja vervul sou word wat hy gesê het: Here, wie het ons prediking geglo, en aan wie is die arm van die Here geopenbaar? Daarom kon hulle nie glo nie, omdat Jesaja óók gesê het: Hy het hulle oë verblind en hulle hart verhard, sodat hulle nie met die oë sou sien en met die hart verstaan en hulle bekeer en Ek hulle genees nie. Dit het Jesaja gesê toe hy sy heerlikheid gesien en van Hom gespreek het.” (Joh 12:37-41) Hoe lank gaan dit aanhou? Tot die einde toe. Hoeveel mense is afgestomp oor die Woord van die HERE. Ek lees daagliks van mense wat alles in die Bybel bevraagteken, want hulle kan hulle nie met so ’n God vereenselwig nie. Nee, hulle het ‘n keuse gedoen om nie te luister na dit wat hulle moes luister nie. Van die mense het hulle moeg gewerk vir hulle gemeente, maar het op die uit einde besluit hulle het nie die HERE gesien in dit wat hulle gedoen het nie. Dit is seker so, maar hulle het Hom gesoek in hulle manier van dien en nie Hom gesoek waar hulle hom sou vind nie, en dit is met ’n verslae gees, en ’n gebroke hart. (Ps 34:19, Ps 51:19)

Hoofstuk 7. In die hoofstuk moet Jesaja sy seun saamvat na die koning Agas. Hier is van die min gevalle waar die koning nie die profeet laat kom het nie, want hy het nie sy vertroue in die HERE gestel nie. Hy het ook nie tempel toe gegaan nie, maar by die water om uit te werk hoe hulle kan verseker dat indien die vyand hulle aanval of beleer, dat hulle steeds water binne die stad sou hê. Die HERE gee wel aan Agas die versekering dat dit waarvoor hy bang is nie sal gebeur nie. Maar nou volg ’n gedeelte wat ons baie hoor. Die HERE vra dat hy ’n teken moet vra van die Hom, maar hy wil nie, want dan verklaar hy dat hy sy vertroue in die HERE stel. So eintlik is dit ‘n klap in die gesig van die HERE. Maar die HERE sê Hy sal ’n teken gee. “Daarom sal die HERE self aan julle ‘n teken gee: Kyk, die maagd sal swanger word en ‘n seun baar en hom Immánuel noem”. (Isa 7:14) Wat beteken Immánuel? Dit beteken dat die HERE saam met ons is elke dag, iets wat Agas nie wou hoor nie. Dan volg ’n gedeelte waar die HERE weer vir Agas laat weet dat daar dae sal kom wat hulle nie wil hê nie, want die HERE sal hulle oordeel omdat hulle nie op die HERE vertrou nie. So is dit ook met ons. Ons moet vashou aan Sy beloftes en weet Hy is altyd met ons.

Hoofstuk 8. Die hoofstuk bevat vêrdere oordele oor Jerusalem. Dit spel ook uit dat dit skielik sal gebeur, nog voordat sy seun wat hy moes saamvat na Agas kan Vader of Moeder sal sê, sal Jerusalem besoek word deur die HERE. Dit het ook so gebeur. Vêrder hou die mense ook nie van die rustigheid van die HERE se ryk nie, want hulle verag die waters van Siloam. Die waters van die stroom het rustig gevloei, terwyl die van die Eufraat met fors vorentoe gegaan het en dit is wat hulle in hul koninkryk gesoek het. Nou sê die HERE Hy sal hulle oordeel deur die water oor hulle te laat spoel. So omdat hulle nie tevrede was met ’n klein koninkryk nie, maar ’n magtige koninkryk wou hê, sal Hy hulle oordeel. Dan volg woorde wat my nog altyd na aan die hart lê. “Julle mag nie alles ‘n sameswering noem wat hierdie volk ‘n sameswering noem nie, en julle mag nie bevrees wees vir wat hulle vrees, of verskrik wees nie. Die HERE van die leërskare—Hom moet julle heilig, en laat Hy julle vrees en Hy julle verskrikking wees! Dan sal Hy vir julle ‘n heiligdom wees, maar ‘n klip waar ‘n mens teen stamp en ‘n rots waar ‘n mens oor struikel, vir die twee huise van Israel, ‘n vangnet en ‘n strik vir die inwoners van Jerusalem. En baie onder hulle sal struikel en val en verbreek en verstrik en gevang word. Bind die getuienis toe, verseël die wet in die hart van my leerlinge. En ek sal wag op die HERE, wat sy aangesig verberg vir die huis van Jakob, en op Hom hoop. Hier is ek en die kinders wat die HERE my gegee het—tot tekens en sinnebeelde is ons in Israel, vanweë die HERE van die leërskare wat op die berg Sion woon. En as hulle vir julle sê: Raadpleeg die geeste van afgestorwenes en die geeste wat waarsê, wat piep en mompel—moet ‘n volk nie sy God raadpleeg nie; moet vir die lewendes die dooies gevra word? Tot die wet en tot die getuienis! As hulle nie spreek volgens hierdie woord nie, is hulle ‘n volk wat geen dageraad het nie.”(Isa 8:12-20) Die gedeelte lig vir ons uit dat indien ons leer nie dit is wat in die Bybel voorkom nie, ons in die duisternis.” Die laaste vers sê dat hulle nie meer in duisternis sal wandel nie. Dan begin hoofstuk 9.

Hoofstuk 9. Ek hoop u sal nou verstaan waaroor die Lig gaan wat Jesaja hiervan praat. Want omdat hulle in die duisternis was, sal ’n Lig vir hulle opkom. “Die volk wat in duisternis wandel, het ‘n groot lig gesien; die wat woon in die land van die doodskaduwee, oor hulle het ‘n lig geskyn”. (Isa 9:1) Hier begin die gedeelte wat ons almal ken, waar die koms en doel van Jesus verduidelik word. Nou word daar aan ons meegedeel dat Sy koninkryk ’n ewige een sal wees. “Want ‘n Kind is vir ons gebore, ‘n Seun is aan ons gegee; en die heerskappy is op sy skouer, en Hy word genoem: Wonderbaar, Raadsman, Sterke God, Ewige Vader, Vredevors—tot vermeerdering van die heerskappy en tot vrede sonder einde, op die troon van Dawid en oor sy koninkryk, om dit te bevestig en dit te versterk deur reg en deur geregtigheid, van nou af tot in ewigheid. Die ywer van die HERE van die leërskare sal dit doen.” Hier word die duisendjarige vrederyk se begin aangekondig en bevestig dit dat die wat die tweede dood nie sien nie sal vir ewig saam met Jesus in Sy ryk wees. Maar voordat dit gebeur, sal daar eers afrekening van die volk se sondes moet kom. So daar sal na ons lewens gekyk word en alles wat verkeerd is uitgeroei woord. (9:12) Maar die volk bekeer hulle nie tot Hom wat hulle slaan nie, en hulle soek nie die HERE van die leërskare nie.” Lees maar die res van die hoofstuk, want dit is nie goeie woorde nie. As voorbeeld net twee verse: “Die oudste en aansienlike, dié is die kop, en die profeet wat leuens profeteer, dié is die stert; en die leiers van hierdie volk het verleiers geword, en dié van hulle wat gelei word, is op ‘n dwaalweg gebring.”(Isa 9:15-16) Dit is wat ons vandag elke dag in baie gemeentes ervaar.

Hoofstuk 10. Die hoofstuk vervolg van hoofstuk 9 oor dit verkeerde wat gedoen word. Dit begin sommer met dit wat baie mense na aan die hart lê, al die moets en moenies van Christene. “Wee hulle wat heillose insettinge tot wet maak, en die skrywers wat moeite ywerig voorskrywe, om die armes van die gereg weg te stoot en om die ellendiges onder my volk van die reg te beroof, sodat die weduwees hulle buit kan word en hulle die wese kan plunder. Maar wat sal julle doen op die dag van besoeking en by die verwoesting wat van ver af sal kom? Na wie sal julle vlug om hulp, en waar julle rykdom wegbêre? Hulle kan net maar buig soos geboeides en val soos diegene wat gedood is. Ondanks dit alles is sy toorn nie afgewend nie, maar sy hand is nog uitgestrek.(Isa 10:1-4)” Hier hoor ons presies waaroor Christenskap gaan vandag. Jy mag nie dit doen nie, jy mag nie so optree nie, nee, jy moet so optree want dit is hoe ‘’n Christen maak. Maar om te kyk na wat regtig saak maak, is daar nie sprake nie. Dit is die einde van die oordele oor Israel vir nou.

Hierna skuif die oordele na Assur. Maar hoekom Assur, en wie is die Assiriërs van vandag? In my soeke het ek gevind dat die Assiriërs afstammelinge van Kus was, Noag se seun, en het Kus en sy afstammelinge Babel en Nineve as stede aangelê. Daar is baie oor sy seun Nimrod geskryf, veral buite die Bybel. Wat ek wel weet is dat dit is waar die moeder en kind afbeelding vandaan kom. En dit vind ons by die Roomse Katolieke kerk van vandag, asook by meeste van die Ortodokse kerke van Europa. So dit is my antwoord van vandag. Die oordeel sal oor die mense van die RKK en die Ortodokse kerke van Europa sal kom. Een aspek wat ek hier duidelik wil stel, is dat ek nie die of enige van die ander nasies wat ek nog sal bespreek, as heidene beskou nie, maar ons is almal kinders van die HERE, al bly ons in verskillende lande. Al wat gaan verskil, is die oordele wat ons sal ontvang en die oordele is gebaseer op die manier wat ons glo in die HERE. Ons kan nie verwag dat ons almal dieselfde oordele moet ontvang as ons nie dieselfde foute gemaak het met die manier van glo nie. Nou kan ons aangaan met die hoofstuk. So kan ons dus hoofstuk na hoofstuk behandel om uit te vind wat daar werklik staan en wat die verskillende oordele sal wees.

Ek gaan hier eers ophou, totdat ek weer reg is om verder met die oefening te gaan. Ek glo dat dit nog een of ander tyd hierdie jaar sal wees, maar wie weet, dalk is dit eers oor vyf jaar, of dalk glad nie. Ek weet net dat ek nou eers moet ophou, so dit is wat ek doen.
Seën vir u op u paadjie vorentoe in die lewe.

Ek kan net byvoeg dat daardie dag aangebreek het en ek tans besig is met ‘n volledige verklaring van Jesaja vir ons as Kerk. Dit is besig om ‘n boek van sy eie te word, so hierdie is maar net die raamwerk van dit waarmee ek tans besig is. (Julie 2017) So ek kyk nie na die fisiese nie, maar na dit wat Jesaja vir ons as Christenne inhou. Daar is soveel hoofstukke wat nog moet volbring word, maar almal verwag mos dit sal eers na die wegraping gebeur. Ongelukkig is daar nie ‘n wegraping nie, en so het die Jode van vandag Christendom binne gedring en ons heeltemal blind gemaak vir dit wat besig is om af te speel vandag. Lees maar die ander gedeeltes om te verstaan uit watter hoek ek die Bybel benader. My hele benadering is mooi saamgevat deur Paulus in 1 Korintiërs 10: “Want ek wil nie hê, broeders, dat julle nie sou weet nie dat ons vaders almal onder die wolk was en almal deur die see deurgegaan het, en almal in Moses gedoop is in die wolk en in die see, en almal dieselfde geestelike spys geëet het, en almal dieselfde geestelike drank gedrink het, want hulle het gedrink uit ‘n geestelike rots wat gevolg het, en die rots was Christus. Maar God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie, want hulle is neergeslaan in die woestyn. En hierdie dinge was voorbeelde vir ons, dat ons nie begerig moet wees na slegte dinge soos hulle begerig was nie. En wees ook nie afgodedienaars soos sommige van hulle was nie, soos geskrywe is: Die volk het gaan sit om te eet en te drink en het opgestaan om te speel. En laat ons nie hoereer soos sommige van hulle gehoereer het nie, en daar het op een dag drie en twintig duisend geval. En laat ons Christus nie versoek soos ook sommige van hulle gedoen het nie, en hulle het deur die slange omgekom. En moenie murmureer soos ook sommige van hulle gemurmureer het nie, en hulle het deur die verderwer omgekom. Maar al hierdie dinge het hulle oorgekom as voorbeelde en is opgeskrywe as ‘n waarskuwing aan ons op wie die eindes van die eeue gekom het. Daarom, wie meen dat hy staan, moet oppas dat hy nie val nie. Geen versoeking het julle aangegryp behalwe ‘n menslike nie; maar God is getrou, wat nie sal toelaat dat julle bo julle kragte versoek word nie; maar Hy sal saam met die versoeking ook die uitkoms gee, sodat julle dit sal kan verdra. Daarom, my geliefdes, vlug vir die afgodediens. Ek spreek soos met verstandige mense; oordeel self wat ek sê: die beker van danksegging wat ons met danksegging seën, is dit nie die gemeenskap met die bloed van Christus nie? Die brood wat ons breek, is dit nie die gemeenskap met die liggaam van Christus nie? Omdat dit een brood is, is ons almal een liggaam, want ons het almal deel aan die een brood. Let op Israel na die vlees: het die wat die offers eet, nie gemeenskap met die altaar nie? Wat sê ek dan? Dat ‘n afgod iets is, of dat ‘n afgodsoffer iets is? Nee, maar dat die heidene wat dit offer, aan duiwels offer en nie aan God nie. En ek wil nie hê dat julle met die duiwels gemeenskap moet hou nie. Julle kan nie die beker van die Here drink en ook die beker van die duiwels nie. Julle kan nie deel hê aan die tafel van die Here en ook aan die tafel van die duiwels nie. Of wil ons die ywer van die Here opwek? Is ons miskien sterker as Hy? ”
(1 Kor 10:1-22)

Ander boeke is ook beskikbaar hier

Die boek van Moses. Die boek neem u stap vir stap deur die hele proses wat ek hier in kort verduidelik het. Verder beantwoord dit ook baie ander vrae wat ek as Christen elke dag het. So is die boek ingedeel in hoofde wat handel oor die beginsels waarop ons geloof gebaseer is, wat beteken bekering, geloof, doop, liefde ens. Verder kyk ek ook na meer algemene vrae soos hoe maak ek my kinders volgens die Bybel se standaarde en riglyne groot, oor my finansies en die Kerk, oor seksualisme, Vigs ens. Dan is daar ook ‘n gedeelte wat ek kyk na wie of wat Kerk is, hoe ek as lidmaat ‘n leraar kan beoordeel en sommer nog baie ander vrae. Die laaste gedeelte kyk ek na hoe die hemel daarna uitsien, gebaseer op dit wat ek in die boek vinnig aangeraak het.

Is Egipte in die Hemel? Die boek is gebaseer op my lewe, wat ek ervaar het die eerste keer wat ek ‘n baie groot operasie gehad het om kanker te verwyder, en is deels waar, en dan so ‘n bietjie fiksie om te verduidelik wat ons in die hemel kan verwag.

Ontwaak jy wat slaap. Die boek kyk na die uitverkiesingsleer, en dan wat die gevolge daarvan is. Dit is ook die ingesluit in die Boek van Moses as ‘n aparte gedeelte, maar is ook afsonderlik te koop.

Kenmerke van ‘n Christen. Hoe moet my optrede as Christen wees. Moet die wêreld kan sien dat ek ‘n Christen is? Wat is die invloed van die HERE op my daaglikse lewens wandel.

DVD’s Daar is ook ‘n hele paar van die boeke wat ek as DVD opgeneem het, en wat gebaseer is op die eboek met dieselfde naam, maar waar addisionele inligting ook beskikbaar is. Die DVD’s is self opgeneem en is beskikbaar in volledige HD (high definition) formaat.

Die Sabbat? Wat is dit en wat beteken dit vir ons as Christene?

Die Sabbat? Wat is dit en wat beteken dit vir ons as Christene onder die Nuwe Verbond?

Ek raak nie graag betrokke by gesprekke waar jy twee uiteenlopende standpunte het nie, want die een groep gaan saam met jou stem en die ander nie. En partykeer stem niemand saam met jou nie. Die Sabbat is nou een van daardie onderwerpe.

En nou sit ons met die situasie vandag waar alles gaan oor een verskil, naamlik die wet van Moses wat klokslag elke week gelees word in die Gereformeerde kerke, N.G., Hervormde, APK en Gereformeerd, maar eintlik is dit oor die Sabbatdag wat daar baie uiteenlopende gedagtes uitgespreek word, en natuurlik dadelik skeiding binne die kerk bring. Is dit nog geldig, of nie. Ek reken dit is hoekom ons dit nie juis hoor by pinkster of charismatiese gemeentes nie, want niemand weet hoe om verby die vierde gebod te kom nie. Hulle maak dit net af dat die gemeentes van vroeg al op die eerste dag van die week bymekaar gekom het.

Om eerlik te wees sien ek albei se standpunte raak, maar is die een kant hardnekkig, en die anderkant dink ek is dalk gebrekkig in hul siening van die probleem. Een wil dat daar geen verskil is tussen die tien gebooie voor en na Jesus is nie, so almal is nog van toepassing vandag, daaroor dat hulle die SDA siening volg, en die ander probeer deur die wet te skei sekere gedeeltes nog hou maar ander gedeeltes nie meer hou nie. So sien ons dat die samevatting van die wet geen iets bevat wat wys op die sabbat nie. Daar staan net: “En Jesus antwoord hom: Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand. Dit is die eerste en groot gebod. En die tweede wat hiermee gelykstaan: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Aan hierdie twee gebooie hang die hele wet en die profete.” (Mat 22:37-40)

Nou hoe verduidelik ek dan die Bybel om seker te maak dat ek by die regte slotsom uitkom?

My standpunt is om die vraagstuk uit ‘n ander oogpunt te benader. Soos meeste mense weet is my hoof onderwerp maar oor geregtigheid. En dit is uit die oogpunt wat ek die bespreking ook benader. In die Ou Verbond sê Moses in Deuteronomium 6:25 die volgende: En dit sal geregtigheid vir ons wees as ons sorgvuldig al hierdie gebooie hou voor die aangesig van die HERE onse God soos Hy ons beveel het.” In die Nuwe verbond vind ons die volgende: “Maar nou is die geregtigheid van God geopenbaar sonder die wet, terwyl die wet en die profete daarvan getuig, die geregtigheid naamlik van God deur die geloof in Jesus Christus vir almal en oor almal wat glo, want daar is geen onderskeid nie; want almal het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God, en hulle word deur sy genade sonder verdienste geregverdig deur die verlossing wat in Christus Jesus is.” (Rom 3:21-24)

Hebreërs sê die volgende: As daar dan volkomenheid deur die Levitiese priesterskap was—want met die oog daarop het die volk die wet ontvang—waarom was dit nog nodig dat ‘n ander priester moes opstaan volgens die orde van Melgisédek en dat hy dit nie volgens die orde van Aäron genoem word nie? Want met verandering van die priesterskap kom daar noodsaaklik ook verandering van wet; omdat Hy met die oog op wie hierdie dinge gesê word, aan ‘n ander stam behoort het waaruit niemand die altaar bedien het nie.” (Heb 7:11-13)

Kom ons begin by wat die Ou Verbond oor geregtigheid te sê het. In Deuteronium staan dit as volg: “Dit is dan die gebod, die insettinge en die verordeninge wat die HERE julle God beveel het om julle te leer, sodat julle dit kan doen in die land waarheen julle oortrek om dit in besit te neem; dat jy die HERE jou God kan vrees om al sy insettinge en sy gebooie wat ek jou beveel, te hou—jy en jou kind en jou kindskind al die dae van jou lewe; en dat jou dae verleng kan word. Hoor dan, Israel, en onderhou dit sorgvuldig, dat dit met jou goed kan gaan en dat julle baie kan vermenigvuldig soos die HERE die God van jou vaders jou beloof het, ‘n land wat oorloop van melk en heuning. Hoor, Israel, die HERE onse God is ‘n enige HERE. Daarom moet jy die HERE jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met al jou krag. En hierdie woorde wat ek jou vandag beveel, moet in jou hart wees; en jy moet dit jou kinders inskerp en daaroor spreek as jy in jou huis sit en as jy op pad is en as jy gaan lê en as jy opstaan. Ook moet jy dit as ‘n teken bind op jou hand, en dit moet as ‘n voorhoofsband tussen jou oë wees. En jy moet dit op die deurposte van jou huis en op jou poorte skrywe. En as die HERE jou God jou inbring in die land wat Hy aan jou vaders, Abraham, Isak en Jakob, met ‘n eed beloof het om jou te gee—groot en mooi stede wat jy nie gebou het nie, en huise vol van allerhande goed wat jy nie gevul het nie, en uitgekapte reënbakke wat jy nie uitgekap, wingerde en olyfbome wat jy nie geplant het nie—en jy eet en versadig word, neem jou dan in ag dat jy die HERE nie vergeet wat jou uit Egipteland, uit die slawehuis, uitgelei het nie. Jy moet die HERE jou God vrees en Hom dien; en by sy Naam moet jy sweer. Julle mag nie agter ander gode aan loop uit die gode van die volke wat rondom julle is nie— want die HERE jou God is ‘n jaloerse God by jou—sodat die toorn van die HERE jou God nie teen jou ontvlam en Hy jou van die aarde verdelg nie. Julle mag die HERE julle God nie versoek soos julle Hom by Massa versoek het nie. Julle moet die gebooie van die HERE julle God en sy getuienisse en sy insettinge wat Hy jou beveel het, ywerig onderhou. En jy moet doen wat reg en goed is in die oë van die HERE, dat dit met jou goed kan gaan en jy kan inkom en in besit neem die goeie land wat die HERE aan jou vaders met ‘n eed beloof het, terwyl Hy al jou vyande voor jou uit verjaag soos die HERE gespreek het. As jou seun jou later vra en sê: Wat beteken die getuienisse en die insettinge en die verordeninge wat die HERE onse God julle beveel het? dan moet jy aan jou seun sê: Ons was slawe van Farao in Egipte; maar die HERE het ons deur ‘n sterke hand uit Egipte uitgelei. En die HERE het groot en onheilbrengende tekens en wonders voor ons oë in Egipte aan Farao en sy hele huis gedoen. En Hy het ons daarvandaan uitgelei om ons in te bring, sodat Hy ons die land kan gee wat Hy aan ons vaders met ‘n eed beloof het. En die HERE het ons beveel om al hierdie insettinge te volbring, om die Here onse God te vrees, dat dit met ons altyd goed mag gaan, om ons in die lewe te hou soos dit vandag is. En dit sal geregtigheid vir ons wees as ons sorgvuldig al hierdie gebooie hou voor die aangesig van die HERE onse God soos Hy ons beveel het.(Deu 6:1-25)

Ons vind hier die konsep wat ek dink meeste Christene nie verstaan nie, en dit is geregtigheid. Paulus beskryf dit as volg: “Want omdat hulle die geregtigheid van God nie ken nie en hulle eie geregtigheid probeer oprig, het hulle hul aan die geregtigheid van God nie onderwerp nie. Want Christus is die einde van die wet tot geregtigheid vir elkeen wat glo. Want Moses beskrywe die geregtigheid wat uit die wet is: Die mens wat hierdie dinge doen, sal daardeur lewe. Maar die geregtigheid wat uit die geloof is, sê dit: Moenie in jou hart sê nie: Wie sal in die hemel opvaar, naamlik om Christus af te bring; of: Wie sal in die afgrond neerdaal, naamlik om Christus uit die dode op te bring? Maar wat sê dit? Naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart. Dit is die woord van die geloof wat ons verkondig: As jy met jou mond die Here Jesus bely en met jou hart glo dat God Hom uit die dode opgewek het, sal jy gered word; want met die hart glo ons tot geregtigheid en met die mond bely ons tot redding. (Rom 10:3-10)

My definisie van geregtigheid is dus as volg: Die reg om voor God te staan sonder skuld, veroordeling en minderwaardigheid. Dit is om in die regte verhouding voor die Skepper te staan, skepsel teenoor Skepper. Dit kan ons slegs doen wanneer ons ‘n oorvloed van die gawe van geregtigheid ontvang. En dit is wat Jesus kom doen het en waarin ek moet glo. Want dit kan ek slegs deur geloof kry. Maar meer nog, ek is dan in ‘n volmaakte verhouding met die HERE. Mattheus 5 sluit af met ’n vers wat ek dink baie mense nie kan pyl nie, en dus nie verstaan nie. Mat 5:48  Wees julle dan volmaak soos julle Vader in die hemele volmaak is. Nou in die volgende gedeelte wat ek kwoteer, is daar ‘n gedeelte wat ek beklemtoon het, en dit sê “Laat ons almal dan wat volmaak is”. So ek kan volmaak wees wanneer ek glo dat Jesus alles gedoen het wat nodig is om my weer in die regte verhouding met die HERE te plaas.

Paulus skryf aan Filemon die volgende: “Ek is besny op die agtste dag, uit die geslag van Israel, uit die stam van Benjamin, ‘n Hebreër uit die Hebreërs; wat die wet betref, ‘n Fariseër; wat ywer betref, ‘n vervolger van die gemeente; wat die geregtigheid in die wet betref, onberispelik. Maar wat vir my wins was, dit het ek om Christus wil skade geag. Ja waarlik, ek ag ook alles skade om die uitnemendheid van die kennis van Christus Jesus, my Here, ter wille van wie ek alles prysgegee het en as drek beskou, om Christus as wins te verkry en in Hom gevind te word, nie met my geregtigheid wat uit die wet is nie, maar met dié wat deur die geloof in Christus is, die geregtigheid wat uit God is deur die geloof; sodat ek Hom kan ken en die krag van sy opstanding en die gemeenskap aan sy lyde terwyl ek aan sy dood gelykvormig word, of ek miskien die opstanding uit die dode kan bereik. Nie dat ek dit al verkry het of al volmaak is nie, maar ek jaag daarna of ek dit ook kan gryp, omdat ek ook deur Christus Jesus gegryp is. Broeders, ek reken nie dat ek dit self gegryp het nie. Maar een ding: ek vergeet die dinge wat agter is en strek my uit na wat voor is, en jaag na die doel om die prys te verkry van die hoë roeping van God in Christus Jesus. Laat ons almal dan wat volmaak is, so gesind wees; en as julle anders gesind is, sal God dit ook aan julle openbaar. Maar wat ons reeds bereik het—laat ons volgens dieselfde reël wandel, laat ons eensgesind wees. Wees ook my navolgers, broeders, en let op die wat so wandel soos julle ons tot voorbeeld het. Want baie—van wie ek julle dit dikwels gesê het en nou ook onder trane sê—wandel as vyande van die kruis van Christus. Hulle einde is die verderf, hulle god is die buik en hulle eer is in hulle skande; hulle bedink aardse dinge. Want ons burgerskap is in die hemele, van waar ons ook as Verlosser verwag die Here Jesus Christus, wat ons vernederde liggaam van gedaante sal verander, om gelykvormig te word aan sy verheerlikte liggaam volgens die werking waardeur Hy ook alles aan Homself kan onderwerp.”(Fil 3:5-21)

So alles gaan oor geregtigheid. In Deuteronium 6 sien ons dit gaan oor wat ek doen, en in die gedeeltes uit die nuwe verbond soos hierbo gekwoteer oor geloof in Christus. So ek het gehoor gegee aan die gedeelte wat vir ons gegee word deur die HERE nadat Esau vir Abel gedood het. “Gén 4:7 Is daar nie verheffing as jy goed doen nie? En as jy nie goed doen nie—die sonde lê en loer voor die deur, en sy begeerte is na jou; maar jy moet daaroor heers.” So ek kan en moet oor die sonde kan heers, so ek weet dat elke besluit wat ek elke oomblik van die dag gaan maak, ek na die resultaat daarvan moet kyk en besluit wat is reg en wat is verkeerd. Indien dit verkeerde gevolge gaan hê moet ek nee kan sê en wegloop daarvan, want die HERE sê self dat ons oor die sonde moet heers.

Nou kom ek eers by die Sabbat wat eintlik die onderwerp is waarvan almal probeer wegskram. En ons moet onthou die Sabbat is nie skielik Sondag nie, want Sondag is die eerste dag van die week. In Genesis lees ons die volgende: “En God het op die sewende dag sy werk voltooi wat Hy gemaak het, en op die sewende dag gerus van al sy werk wat Hy gemaak het. En God het die sewende dag geseën en dit geheilig, omdat Hy daarop gerus het van al sy werk wat God geskape het deur dit te maak.” (Gén 2:2-3) Iets wat my dadelik hier opval is dat daar nie na hierdie gebeure weer staan dat dit aand en môre was, die agste dag nie. So indien ek dit reg het, lewe ons vandag nogsteeds in die sewende dag aangesien die HERE nêrens later beskryf dat Hy nog iets gemaak het nie, maar slegs dat Hy rus. So ons is aangestel om te heers oor die skepping, en die HERE rus nou nog aangesien dit nogsteeds die sewende dag is, en Hy klaar is met die skepping. Daar word nie nog nuwe goed geskep deur die HERE nie, alles is klaar gedoen voor die rusdag. Net ter interessantheid kan ek noem dat die boek van Henog ‘n gedeelte by het by sy skeppings verhaal wat as volg is: “Henog 11:61 Ek het ook die agtste dag aangewys, dat the agtste dag die eersgeskapene sal wees nadat ek my werk voltooi het, en dat die eerste sewe sal draai in die vorm van die sewende duisend, 62 en dat aan die begin van die agtste duisend daar ‘n tyd sal wees van nie-telling, eindeloos, met, nóg  jare, nóg maande, nóg weke, nóg dae, nóg ure.” So ons is dus nogsteeds in die sewende dag.

Maar nou kom ons by Hebreërs uit waar ons die volgende lees: “Laat ons dan vrees dat, terwyl die belofte om in sy rus in te gaan nog standhou, dit nie miskien sal blyk dat iemand van julle agtergebly het nie. Want aan ons is die evangelie ook verkondig net soos aan hulle; maar die woord van die prediking het hulle nie gebaat nie, omdat dit by die hoorders nie met die geloof verenig was nie. Want ons wat geglo het, gaan die rus in, soos Hy gesê het: Daarom het Ek in my toorn gesweer, hulle sal in my rus nie ingaan nie—alhoewel sy werke van die grondlegging van die wêreld af volbring is. Want Hy het êrens van die sewende dag so gespreek: En God het op die sewende dag van al sy werke gerus; en nou hier weer: Hulle sal in my rus nie ingaan nie. Terwyl dit dan so is dat sommige daar ingaan, en diegene aan wie die evangelie eers verkondig is, deur ongehoorsaamheid nie ingegaan het nie, bepaal Hy weer ‘n sekere dag, naamlik vandag, as Hy soveel later deur Dawid spreek, soos gesê is: Vandag as julle sy stem hoor, verhard julle harte nie. Want as Josua aan hulle rus gegee het, sou Hy nie van ‘n ander dag daarná spreek nie. Daar bly dus ‘n sabbatsrus oor vir die volk van God; want wie in sy rus ingegaan het, rus ook self van sy werke soos God van syne. Laat ons ons dan beywer om in te gaan in dié rus, sodat niemand in dieselfde voorbeeld van ongehoorsaamheid mag val nie. Want die woord van God is lewend en kragtig en skerper as enige tweesnydende swaard, en dring deur tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg, en is ‘n beoordelaar van die oorlegginge en gedagtes van die hart. En daar is geen skepsel onsigbaar voor Hom nie, maar alles is oop en bloot voor die oë van Hom met wie ons te doen het.”(Heb 4:1-13) Ek wil net graag die slotvers van hoofstuk 3 byvoeg: “Heb 3:19  En ons sien dat hulle deur ongeloof nie kon ingaan nie.” Israel het deur ongeloof nie die beloofde land ingegaan toe hulle moes nie, want hulle het nie geglo nie.

So nou vind ons uit wat die Sabbatdag beteken, en dit is om in die HERE se rus in te gaan. So indien ek in hierdie rus ingaan, het ek nie nodig om te werk om in die hemel te kom nie, en gaan ek die Sabbatdag se rus in deur geloof in Jesus Christus. Nou besit ek Sy geregtigheid. Dit beteken ek kan met vrymoedigheid na die troonkamer gaan om op die regte tyd gehelp te word. Heb 4:16  “Laat ons dan met vrymoedigheid na die troon van die genade gaan, sodat ons barmhartigheid kan verkry en genade vind om op die regte tyd gehelp te word.

So die Sabbatdag van die Nuwe Verbond is dat ek glo dat Jesus die Christus is, en dat ek niks kan doen behalwe om te glo in alles wat Jesus kom doen het om my in die regte verhouding te plaas, so die geregtigheid wat nie uit die wet is nie maar slegs in Jesus gevind kan word, en dan sal ek in Sy Sabbatsrus ingaan. Nou is daar nie rede om te baklei oor watter dag is watter dag nie. Ons kalender is in elk geval eers in Oktober 1582 ingestel deur pous  Gregory XIII. “Maar destyds, toe julle God nie geken het nie, het julle dié gedien wat van nature geen gode is nie; maar nou dat julle God ken, of liewer deur God geken is, hoe keer julle weer terug tot die swakke en armoedige eerste beginsels wat julle weer van voor af aan wil dien? Julle neem dae en en maande en tye en jare waar. Ek vrees vir julle dat ek miskien tevergeefs aan julle gearbei het.” (Gal 4:8-11)

So ons kan ons nie beroep op die wet van Moses nie, want ons geregtigheid is nie uit onderhouding van die wet nie, maar slegs deur geloof in Jesus Christus, en daardeur verkry ek Sy geregtigheid, en dit is die volmaaktheid wat vandag vir ons belangrik is om in Sy rus in te gaan. So geen onderhouding van ‘n spesifieke dag gaan bepaal of ek reg of verkeerd is nie, maar slegs geloof in Jesus as die Christus. So die Ou Verbond se wet soos saamgevat in Deuteronomium gaan geen iets aan my as Nuwe Verbonds kind doen nie, want dit is vervul in Jesus Christus.

Die wet waarna hier verwys word is soos saamgevat in Deuteronomium 6 wat ek reeds vroeër volledig aangehaal het, en Mat 22:37-40. “En Jesus antwoord hom: Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand. Dit is die eerste en groot gebod. En die tweede wat hiermee gelykstaan: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Aan hierdie twee gebooie hang die hele wet en die profete.” Dit is die wet wat ons moet gehoorsaam.

Vir verdere leesstof kan ons kyk na 1 Johannes 2, 3, 4 en 5 wat ek nie ook nog gaan insit nie, maar hiermee volstaan. Dit beskryf hoe ek moet liefhê. In kort moet ek my naaste liefhê want deur dit te doen bewys ek my liefde aan die Vader. En dít maak dat ek volmaak is.

 

The covenant of Righteousness

A new theology I bring to you

A new theology I bring to you. An age old theology based on a covenant with Abraham, of Jesus and of righteousness. This may sound like a dichotomy, but please bear with me as I will try and explain this dilemma.

I have spent the last twenty or so years trying to find a theology that I believe is the real message of hope from the Bible. This has taken me from the typical Calvinist churches, to Pentecostal, charismatic, and even home churches. Some of these churches I attended as a member, some as a visitor, some as a pastor and yet others by visiting their websites.

What did I find?

I believe in a LORD whose word is consistent throughout the ages. I believe in an age old covenant with Abraham, the fulfilment in Jesus Christ His son who showed the way to a covenant of righteousness.

The LORD took me on a trip through the Old Testament and that is one of the reasons you will find a lot of quotations from the Old Testament throughout this document.  But there is a specific reason for this. Most times when Jesus spoke to people He used parables to detail what His Kingdom looks like and these utterances were recorded for us in the New Testament. However, something that we hardly find mentioned in the Gospels, is what Jesus told His disciples about what Moses and the prophets of old said about Him, especially when they were alone. We find in Luke 24 three different references where Jesus refers to these times.

“”Some of those who were with us went to the tomb and found it just exactly as the women also had said; but Him they did not see.” And He said to them, “O foolish men and slow of heart to believe in all that the prophets have spoken! “Was it not necessary for the Christ to suffer these things and to enter into His glory?” Then beginning with Moses and with all the prophets, He explained to them the things concerning Himself in all the Scriptures.”(Luke 24:24-27). “When He had reclined at the table with them, He took the bread and blessed it, and breaking it, He began giving it to them. Then their eyes were opened and they recognized Him; and He vanished from their sight. They said to one another, “Were not our hearts burning within us while He was speaking to us on the road, while He was explaining the Scriptures to us?” (Luke 24:30-32). “Now He said to them, “These are My words which I spoke to you while I was still with you, that all things which are written about Me in the Law of Moses and the Prophets and the Psalms must be fulfilled.” Then He opened their minds to understand the Scriptures, and He said to them, “Thus it is written, that the Christ would suffer and rise again from the dead the third day, and that repentance for forgiveness of sins would be proclaimed in His name to all the nations, beginning from Jerusalem.” (Luke 24:44-47)

The final part that I would like to use concerning this, is what Paul wrote to the people of Corinth : “Therefore having such a hope, we use great boldness in our speech, and are not like Moses, who used to put a veil over his face so that the sons of Israel would not look intently at the end of what was fading away. But their minds were hardened; for until this very day at the reading of the old covenant the same veil remains unlifted, because it is removed in Christ. But to this day whenever Moses is read, a veil lies over their heart; but whenever a person turns to the Lord, the veil is taken away. Now the Lord is the Spirit, and where the Spirit of the Lord is, there is liberty.” (2Co 3:12-17)

What does this covenant entail?

For me, we have to start with Abraham, the father of all believers. We also have to remember that Abraham had eight sons in total. The eldest was Ishmael, then Isaac, and later on six more sons. “Now Abraham took another wife, whose name was Keturah. She bore to him Zimran and Jokshan and Medan and Midian and Ishbak and Shuah.” (Gen 25:1-2) The Bible teaches us about the life of the one son He had a special covenant with, Isaac. “But My covenant I will establish with Isaac, whom Sarah will bear to you at this season next year.” (Gen 17:21) The Bible does not teach us anything about the lives of the other sons including Ishmael even though they were sons of Abraham.

Is Israel the only nation of the LORD? No. “As for Me, behold, My covenant is with you, And you will be the father of a multitude of nations.”No longer shall your name be called Abram, But your name shall be Abraham; For I have made you the father of a multitude of nations. “I will make you exceedingly fruitful, and I will make nations of you, and kings will come forth from you.”I will establish My covenant between Me and you and your descendants after you throughout their generations for an everlasting covenant, to be God to you and to your descendants after you. “I will give to you and to your descendants after you, the land of your sojournings, all the land of Canaan, for an everlasting possession; and I will be their God.” God said further to Abraham, “Now as for you, you shall keep My covenant, you and your descendants after you throughout their generations. (Gen 17:4-9)

Ephesians chapter 2 teaches the following: “Therefore remember that formerly you, the Gentiles in the flesh, who are called “Uncircumcision” by the so-called “Circumcision,” which is performed in the flesh by human hands– remember that you were at that time separate from Christ, excluded from the commonwealth of Israel, and strangers to the covenants of promise, having no hope and without God in the world. But now in Christ Jesus you who formerly were far off have been brought near by the blood of Christ. For He Himself is our peace, who made both groups into one and broke down the barrier of the dividing wall, by abolishing in His flesh the enmity, which is the Law of commandments contained in ordinances, so that in Himself He might make the two into one new man, thus establishing peace, and might reconcile them both in one body to God through the cross, by it having put to death the enmity. AND HE CAME AND PREACHED PEACE TO YOU WHO WERE FAR AWAY, AND PEACE TO THOSE WHO WERE NEAR; for through Him we both have our access in one Spirit to the Father. So then you are no longer strangers and aliens, but you are fellow citizens with the saints, and are of God’s household, having been built on the foundation of the apostles and prophets, Christ Jesus Himself being the corner stone, in whom the whole building, being fitted together, is growing into a holy temple in the Lord, in whom you also are being built together into a dwelling of God in the Spirit. (Eph 2:11-22)

In Genesis 14 we learn of someone else. “And Melchizedek king of Salem brought out bread and wine; now he was a priest of God Most High. He blessed him and said, “Blessed be Abram of God Most High, Possessor of heaven and earth; And blessed be God Most High, Who has delivered your enemies into your hand.” He gave him a tenth of all.” (Gen 14:18-20). So even before Isaac, there were peoples from other nations that served the LORD. Israel is given to us as an example as confirmed by Paul in 1 Corinthians 10 verse 11. “Now these things happened to them as an example, and they were written for our instruction, upon whom the ends of the ages have come.”

Here we find that the first covenant was celebrated with communion between Abraham and Melchizedek, where Melchizedek brought the wine and bread. If we look at the book of Hebrews in chapter 5 from verse 5 we find the following scripture: “So also Christ did not glorify Himself so as to become a high priest, but He who said to Him, “YOU ARE MY SON, TODAY I HAVE BEGOTTEN YOU”; just as He says also in another passage, “YOU ARE A PRIEST FOREVER ACCORDING TO THE ORDER OF MELCHIZEDEK.” In the days of His flesh, He offered up both prayers and supplications with loud crying and tears to the One able to save Him from death, and He was heard because of His piety. Although He was a Son, He learned obedience from the things which He suffered. And having been made perfect, He became to all those who obey Him the source of eternal salvation, being designated by God as a high priest according to the order of Melchizedek”. (Heb 5:5-10)

What does this scripture mean? Melchizedek was a priest and was appointed by the LORD himself. He was not a priest appointed because of his heritage, and also not related to Abraham. Jesus was appointed as a priest according to the order of Melchizedek, in other words, by the Father himself. That is the reason he instituted communion again the night before He was crucified with wine and bread. He had to show the world he was not a priest according to the tradition of the Levites, but appointed again by the Father, and also made King of God’s people as Melchizedek was also a king.

But what did the covenant with Israel entail? The first point I want to emphasize is that there are always two sides to a covenant. There is a positive side telling us what the benefits are, and a negative side that tells us what the detrimental effects would be if we do not keep the rules governing the covenant. If we look at Deuteronomy chapter 30 we find the rules of both sides of the covenant: “See, I have set before you today life and prosperity, and death and adversity; in that I command you today to love the LORD your God, to walk in His ways and to keep His commandments and His statutes and His judgments, that you may live and multiply, and that the LORD your God may bless you in the land where you are entering to possess it.”But if your heart turns away and you will not obey, but are drawn away and worship other gods and serve them, I declare to you today that you shall surely perish. You will not prolong your days in the land where you are crossing the Jordan to enter and possess it. “I call heaven and earth to witness against you today, that I have set before you life and death, the blessing and the curse. So choose life in order that you may live, you and your descendants, by loving the LORD your God, by obeying His voice, and by holding fast to Him; for this is your life and the length of your days, that you may live in the land which the LORD swore to your fathers, to Abraham, Isaac, and Jacob, to give them.” (Deut 30:15-20)

The last part of the passage is extremely important to me. I have to choose to keep my side of the covenant, and then the LORD will keep His side. The ability to choose between right and wrong was given to us and recorded for us in Genesis 3:22 “Then the LORD God said, “Behold, the man has become like one of Us, knowing good and evil; and now, he might stretch out his hand, and take also from the tree of life, and eat, and live forever”. This confirms that because of Adam and Eve’s sin, they knew what was right and what was wrong. So my whole life is about choices I make, some that are beneficial to me and some detrimental.

Steps to follow in this covenant

The second point I want to investigate is the steps required in a covenant relationship. This is clearly described to us during the exodus of Israel from Egypt. Israel had to get to Canaan, the Promised Land, and they had to confirm all the steps of the covenant during this time. That is what Israel had to do physically, and what we have to do to inherit our Canaan, our destination as Gods people. That is what the LORD has in store for us. I will look at what Israel had to do and then explain what we as Christians should do.

But firstly, why did the LORD decide that it was time for Israel to leave Egypt? “Now it came about in the course of those many days that the king of Egypt died. And the sons of Israel sighed because of the bondage, and they cried out; and their cry for help because of their bondage rose up to God. So God heard their groaning; and God remembered His covenant with Abraham, Isaac, and Jacob. God saw the sons of Israel, and God took notice of them.” (Exo 2:23-25) “The LORD said, “I have surely seen the affliction of My people who are in Egypt, and have given heed to their cry because of their taskmasters, for I am aware of their sufferings. “So I have come down to deliver them from the power of the Egyptians, and to bring them up from that land to a good and spacious land, to a land flowing with milk and honey, to the place of the Canaanite and the Hittite and the Amorite and the Perizzite and the Hivite and the Jebusite. “Now, behold, the cry of the sons of Israel has come to Me; furthermore, I have seen the oppression with which the Egyptians are oppressing them.” (Exo 3:7-9)

 

  1. Circumcision
  • Covenant before Christ: Circumcision, as they had to have a physical sign that they belonged to the LORD. : “The LORD said to Moses and Aaron, “This is the ordinance of the Passover: no foreigner is to eat of it; but every man’s slave purchased with money, after you have circumcised him, then he may eat of it. “A sojourner or a hired servant shall not eat of it.” It is to be eaten in a single house; you are not to bring forth any of the flesh outside of the house, nor are you to break any bone of it. “All the congregation of Israel are to celebrate this.” But if a stranger sojourns with you, and celebrates the Passover to the LORD, let all his males be circumcised, and then let him come near to celebrate it; and he shall be like a native of the land. But no uncircumcised person may eat of it.” The same law shall apply to the native as to the stranger who sojourns among you.” (Exo 12:43-49)

 

  • Covenant with Christ as the Lamb: Our hearts have to be circumcised. All people are born in Egypt, a life separate from the LORD, a life in bondage to Satan (Pharaoh). Just like Israel cried out to the LORD for mercy and for Him to lead them out of Israel, I have to call out to the LORD to lead me to His land, Canaan. I have to change my ways and leave my sinful life behind me. I have to come to the realisation that I cannot do anything to save myself. I have to believe that Jesus did everything required to put me in a right relationship with the LORD. I have to realise that I am a sinner and that I will perish if I continue with my life on my own. I have to start living a life of love as explained in 1 John 3. I have to start showing in my daily life that I am forgiven. “So you will again distinguish between the righteous and the wicked, between one who serves God and one who does not serve Him.”(Mal 3:18) “But this is the covenant which I will make with the house of Israel after those days,” declares the LORD, “I will put My law within them and on their heart I will write it; and I will be their God, and they shall be My people”. Jer 31:33.

 

And I will give them one heart, and put a new spirit within them. And I will take the heart of stone out of their flesh and give them a heart of flesh, that they may walk in My statutes and keep My ordinances and do them. Then they will be My people, and I shall be their God. “But as for those whose hearts go after their detestable things and abominations, I will bring their conduct down on their heads,” declares the Lord GOD. (Eze 11:19-21)

For in Him all the fullness of Deity dwells in bodily form, and in Him you have been made complete, and He is the head over all rule and authority; and in Him you were also circumcised with a circumcision made without hands, in the removal of the body of the flesh by the circumcision of Christ; having been buried with Him in baptism, in which you were also raised up with Him through faith in the working of God, who raised Him from the dead.”(Col 2:9-12)

What does Paul say about this? “Or is God the God of Jews only? Is He not the God of Gentiles also? Yes, of Gentiles also, since indeed God who will justify the circumcised by faith and the uncircumcised through faith is one. Do we then nullify the Law through faith? May it never be! On the contrary, we establish the Law.” (Rom 3:29-31) “But he is a Jew who is one inwardly; and circumcision is that which is of the heart, by the Spirit, not by the letter; and his praise is not from men, but from God”. (Rom 2:29)

  1. Bread
  • Covenant before Christ: They had to eat unleavened bread, as yeast has the same effect as sin, it makes you puffed up. Eating unleavened bread indicates that you have received forgiveness of sin.

 

  • Covenant with Christ as the Lamb: Jesus is the bread of life. He was sinless as He is also God. “”Your fathers ate the manna in the wilderness, and they died. “This is the bread which comes down out of heaven, so that one may eat of it and not die.”I am the living bread that came down out of heaven; if anyone eats of this bread, he will live forever; and the bread also which I will give for the life of the world is My flesh.” (John 6:49-51) While they were eating, Jesus took some bread, and after a blessing, He broke it and gave it to the disciples, and said, “Take, eat; this is My body.” (Mat 26:26)
  1. Slaughter a lamb
  • Covenant before Christ: They had to slaughter a lamb as the blood would bring forgiveness of sin. “”Speak to all the congregation of Israel, saying, ‘On the tenth of this month they are each one to take a lamb for themselves, according to their fathers’ households, a lamb for each household. ‘Now if the household is too small for a lamb, then he and his neighbour nearest to his house are to take one according to the number of persons in them; according to what each man should eat, you are to divide the lamb. ‘Your lamb shall be an unblemished male a year old; you may take it from the sheep or from the goats. ‘You shall keep it until the fourteenth day of the same month, then the whole assembly of the congregation of Israel is to kill it at twilight”. (Exo 12:3-6)

 

  • Covenant with Christ as Lamb: And I saw between the throne (with the four living creatures) and the elders a Lamb standing, as if slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God, sent out into all the earth. And He came and took the book out of the right hand of Him who sat on the throne. When He had taken the book, the four living creatures and the twenty-four elders fell down before the Lamb, each one holding a harp and golden bowls full of incense, which are the prayers of the saints. And they *sang a new song, saying, “Worthy are You to take the book and to break its seals; for You were slain, and purchased for God with Your blood men from every tribe and tongue and people and nation.” You have made them to be a kingdom and priests to our God; and they will reign upon the earth.” Then I looked, and I heard the voice of many angels around the throne and the living creatures and the elders; and the number of them was myriads of myriads, and thousands of thousands, saying with a loud voice, “Worthy is the Lamb that was slain to receive power and riches and wisdom and might and honour and glory and blessing.” (Rev 5:6-12)
  1. Blood of the Lamb
  • Covenant before Christ: They had to put some of the blood on the doorposts and lintels. “’For I will go through the land of Egypt on that night, and will strike down all the firstborn in the land of Egypt, both man and beast; and against all the gods of Egypt I will execute judgments–I am the LORD. ‘The blood shall be a sign for you on the houses where you live; and when I see the blood I will pass over you, and no plague will befall you to destroy you when I strike the land of Egypt.” (Exo 12:12-13)

 

  • Covenant with Christ as Lamb: We have to place ourselves under His blood. “And when He had taken a cup and given thanks, He gave it to them, saying, “Drink from it, all of you; for this is My blood of the covenant, which is poured out for many for forgiveness of sins.” (Mat 26:27-28) This confirms to us that when we share communion death has no hold on me as I have received everlasting life.
  1. Where was the law?
  • Covenant before Christ: on stone tablets. Exodus 20. Moses also highlights another aspect: “’Moreover, the LORD showed great and distressing signs and wonders before our eyes against Egypt, Pharaoh and all his household; He brought us out from there in order to bring us in, to give us the land which He had sworn to our fathers.’ “So the LORD commanded us to observe all these statutes, to fear the LORD our God for our good always and for our survival, as it is today.” It will be righteousness for us if we are careful to observe all this commandment before the LORD our God, just as He commanded us.”(Deu 6:22-25) So their righteousness was obtained through keeping of the law.

 

  • Covenant with Christ as the Lamb: Written on our hearts. “And when He had taken a cup and given thanks, He gave it to them, saying, “But this is the covenant which I will make with the house of Israel after those days,” declares the LORD, “I will put My law within them and on their heart I will write it; and I will be their God, and they shall be My people” (Jer 31:33) “”Behold, the days are coming,” declares the LORD, “When I will raise up for David a righteous Branch; And He will reign as king and act wisely And do justice and righteousness in the land. “In His days Judah will be saved, And Israel will dwell securely; And this is His name by which He will be called, ‘The LORD our righteousness.’” (Jer 23:5-6). Our righteousness will be through Christ alone.
  1. Who was the covenant applicable to?
  • Covenant before Jesus: Both Israel and foreigners. “The same law shall apply to the native as to the stranger who sojourns among you.” (Exo 12:49) “A mixed multitude also went up with them, along with flocks and herds, a very large number of livestock.”(Exo 12:38) This scripture confirms that strangers became part of the covenant nation during the exodus of Egypt. This is a confirmation of what the LORD promised Abraham. “No longer shall your name be called Abram, But your name shall be Abraham; For I have made you the father of a multitude of nations.” (Gen 17:5)

 

  • Covenant with Christ as Lamb: There is no change as it does not need to change. The rules governing the covenant already made provision for everyone to become part of God’s people, His nation. Jesus did not need to change any provisions as He had to come and take the sins of the world and die in order for everyone, Jew and gentile, to be saved by His blood only. This covenant is for everyone that believes that Jesus is the Lamb, both Jew and gentile. “’In those days Judah will be saved and Jerusalem will dwell in safety; and this is the name by which she will be called: the LORD is our righteousness.’ (Jer 33:16) We can now live in righteousness, as Jesus is our righteousness.Therefore let us draw near with confidence to the throne of grace, so that we may receive mercy and find grace to help in time of need. “(Heb 4:16)

Righteousness

Paul writes the following to the Romans: “For not knowing about God’s righteousness and seeking to establish their own, they did not subject themselves to the righteousness of God. For Christ is the end of the law for righteousness to everyone who believes. For Moses writes that the man who practices the righteousness which is based on law shall live by that righteousness. But the righteousness based on faith speaks as follows: “DO NOT SAY IN YOUR HEART, ‘WHO WILL ASCEND INTO HEAVEN?’ (that is, to bring Christ down), or ‘WHO WILL DESCEND INTO THE ABYSS?’ (that is, to bring Christ up from the dead).” But what does it say? “THE WORD IS NEAR YOU, IN YOUR MOUTH AND IN YOUR HEART”–that is, the word of faith which we are preaching, that if you confess with your mouth Jesus as Lord, and believe in your heart that God raised Him from the dead, you will be saved; for with the heart a person believes, resulting in righteousness, and with the mouth he confesses, resulting in salvation”. (Rom 10:3-10)

When do I become a member of this covenant? The first time I share communion, when I make that public announcement that I share in His blood and His body. This also means that no uncircumcised person may share in communion, as communion shows that I have submitted myself to the lordship and obedience of the LORD.

What does the New Testament teach about this? When do I become an overcomer, and how do I overcome? “And they overcame him because of the blood of the Lamb and because of the word of their testimony, and they did not love their life even when faced with death.” (Rev 12:11)

What are the similarities with the covenant before Christ?

  • overcame him because of the blood of the Lamb (Blood on the door posts)
  • because of the word of their testimony (Circumcision)
  • they did not love their life even when faced with death. We have to take up our cross daily and die of our own will. “And He was saying to them all, “If anyone wishes to come after Me, he must deny himself, and take up his cross daily and follow Me. “For whoever wishes to save his life will lose it, but whoever loses his life for My sake, he is the one who will save it.”(Luk 9:23-24)

This then is a quick explanation of the covenant. We all become partakers of this covenant when we find that we need to receive forgiveness of our sins, and decide to follow Christ and lay down our lives at the cross. Everyone that knows the Bible has to follow Israel and their example of how to get to Canaan, in our case, that which the LORD has prepared for us. When we die, that is all people who became part of the covenant with Abraham; we will learn to know who the LORD really is in order to live forever in the New Jerusalem.  “And many peoples will come and say, “Come, let us go up to the mountain of the LORD, To the house of the God of Jacob; That He may teach us concerning His ways And that we may walk in His paths.” For the law will go forth from Zion And the word of the LORD from Jerusalem.” (Isa 2:3, Micah 4:2)

The Holy Spirit is the one who will work in us and in every human being on earth to get us to this point in our lives. “But I tell you the truth, it is to your advantage that I go away; for if I do not go away, the Helper will not come to you; but if I go, I will send Him to you. “And He, when He comes, will convict the world concerning sin and righteousness and judgment; concerning sin, because they do not believe in Me; and concerning righteousness, because I go to the Father and you no longer see Me; and concerning judgment, because the ruler of this world has been judged.” (John 16:7-11)

This clearly shows that all people have the ability to choose as the Bible declares that the Holy Spirit came to earth to convict all people of their sin, and then to teach them the way of righteousness. “”For God so loved the world, that He gave His only begotten Son, that whoever believes in Him shall not perish, but have eternal life. “For God did not send the Son into the world to judge the world, but that the world might be saved through Him. “He who believes in Him is not judged; he who does not believe has been judged already, because he has not believed in the name of the only begotten Son of God.” (Joh 3:16-18)

We have to believe that Christ was the perfect offering for sin, and that only through what He did, we can receive forgiveness and everlasting life.

If you decide that this “religion thing” is not for you even though you heard about it, you will not see the thousand year rule of Christ, and will be found guilty at the final judgement. “Then I saw a great white throne and Him who sat upon it, from whose presence earth and heaven fled away, and no place was found for them. And I saw the dead, the great and the small, standing before the throne, and books were opened; and another book was opened, which is the book of life; and the dead were judged from the things which were written in the books, according to their deeds. And the sea gave up the dead which were in it, and death and Hades gave up the dead which were in them; and they were judged, every one of them according to their deeds. Then death and Hades were thrown into the lake of fire. This is the second death, the lake of fire. And if anyone’s name was not found written in the book of life, he was thrown into the lake of fire.” (Rev 20:11-15)

What then is the true meaning of the covenant of righteousness?

I believe the following is an apt definition.

The right to enter into the presence of the LORD, without guilt, condemnation or inferiority. It is to be in the right relationship with Him the Creator. This can only be achieved when we have received an overwhelming gift of righteousness.

What happens after I become part of the covenant with the LORD?

We have to leave Egypt, by getting baptised. That is the place where the might of Satan, in Israel’s time the Pharaoh, is broken in your life and you will live a life totally devoted to the LORD. That is the time when you find out that you no longer have to make bricks to expand Satan’s empire, but you can now work on expanding the LORD’s empire. That is the time when you find out that sin no longer has a hold on you. “Even so consider yourselves to be dead to sin, but alive to God in Christ Jesus. Therefore do not let sin reign in your mortal body so that you obey its lusts, and do not go on presenting the members of your body to sin as instruments of unrighteousness; but present yourselves to God as those alive from the dead, and your members as instruments of righteousness to God. For sin shall not be master over you, for you are not under law but under grace. What then? Shall we sin because we are not under law but under grace? May it never be! Do you not know that when you present yourselves to someone as slaves for obedience, you are slaves of the one whom you obey, either of sin resulting in death, or of obedience resulting in righteousness?” (Rom 6:11-16)

Then, like Israel we have to receive the gift of the Holy Spirit. “Then the LORD came down in the cloud and spoke to him; and He took of the Spirit who was upon him and placed Him upon the seventy elders. And when the Spirit rested upon them, they prophesied. But they did not do it again. But two men had remained in the camp; the name of one was Eldad and the name of the other Medad. And the Spirit rested upon them (now they were among those who had been registered, but had not gone out to the tent), and they prophesied in the camp. So a young man ran and told Moses and said, “Eldad and Medad are prophesying in the camp.” Then Joshua the son of Nun, the attendant of Moses from his youth, said, “Moses, my lord, restrain them.” But Moses said to him, “Are you jealous for my sake? Would that all the LORD’S people were prophets, that the LORD would put His Spirit upon them!” (Num 11:25-29)

How did Jesus put it? “Now on the last day, the great day of the feast, Jesus stood and cried out, saying, “If anyone is thirsty, let him come to Me and drink.”He who believes in Me, as the Scripture said, ‘From his innermost being will flow rivers of living water.'” But this He spoke of the Spirit, whom those who believed in Him were to receive; for the Spirit was not yet given, because Jesus was not yet glorified.” (John 7:37-39)

Once we reach Sinai we will spend time to learn the LORD’s ways. That is when we will receive the law written on our hearts, where we will learn to distinguish between right and wrong. That is what our local congregation is supposed to teach us, as that is what happened to Israel at Sinai. During this time in the desert the LORD will take us under His wings and provide for us like He did for Israel by providing manna and quails.

As soon as our training is completed, we will be told by the Holy Spirit what our ministry will entail in Canaan. That is when we move on from the sixth day to the seventh day of the LORD, when we realise that nothing that we can do will save us from damnation. We can only get there through faith in Jesus Christ. This is what we learn in the book of Hebrews: Therefore, let us fear if, while a promise remains of entering His rest, any one of you may seem to have come short of it. For indeed we have had good news preached to us, just as they also; but the word they heard did not profit them, because it was not united by faith in those who heard. For we who have believed enter that rest, just as He has said, “AS I SWORE IN MY WRATH, THEY SHALL NOT ENTER MY REST,” although His works were finished from the foundation of the world. For He has said somewhere concerning the seventh day: “AND GOD RESTED ON THE SEVENTH DAY FROM ALL HIS WORKS”; and again in this passage, “THEY SHALL NOT ENTER MY REST.” Therefore, since it remains for some to enter it, and those who formerly had good news preached to them failed to enter because of disobedience, He again fixes a certain day, “Today,” saying through David after so long a time just as has been said before, “TODAY IF YOU HEAR HIS VOICE, DO NOT HARDEN YOUR HEARTS.” For if Joshua had given them rest, He would not have spoken of another day after that. So there remains a Sabbath rest for the people of God. For the one who has entered His rest has himself also rested from his works, as God did from His. Therefore let us be diligent to enter that rest, so that no one will fall, through following the same example of disobedience.” (Heb 4:1-11)

Remember that we cannot wait to enter into the rest of the LORD, as each day is today. We cannot delay this calling in saying we can do it later, as the Bible clearly says that today when you hear My voice. We all have a calling on our lives, and that is to make disciples of people, to show people what true love is. That is the difference between the sixth day and the seventh day. If you do not believe that you have a calling to make disciples of all people, you will die like most of the people in the dessert even though they were baptised as the seventh day is the day of rest, and that is what the LORD wants from us.

Most of the people who enter into Canaan will believe that they have to serve a king like Israel did. (A king is someone that will rule over you and could be a spiritual father or your church grouping.) The first book of Samuel recorded it as follows: “But the thing was displeasing in the sight of Samuel when they said, “Give us a king to judge us.” And Samuel prayed to the LORD. The LORD said to Samuel, “Listen to the voice of the people in regard to all that they say to you, for they have not rejected you, but they have rejected Me from being king over them. “Like all the deeds which they have done since the day that I brought them up from Egypt even to this day–in that they have forsaken Me and served other gods–so they are doing to you also. “Now then, listen to their voice; however, you shall solemnly warn them and tell them of the procedure of the king who will reign over them.” (1Sa 8:6-9)

The majority of these people that enter into Canaan will die whilst serving this king, while a remnant will be called to go into captivity. “You shall also say to this people, ‘Thus says the LORD, “Behold, I set before you the way of life and the way of death.” He who dwells in this city will die by the sword and by famine and by pestilence; but he who goes out and falls away to the Chaldeans who are besieging you will live, and he will have his own life as booty.” (Jer 21:8-9)

But what does it mean to go into exile, or captivity?

Let us examine a number of scriptures on this subject. The first scripture is about the physical captivity. During the Biblical times it was custom for the loser of a war to be taken captive as slaves and to be taken to the captors land. The loser lost all his physical assets and became a slave to his captor. This meant that when someone went into captivity, he had to bring out all of his moveable assets, his furniture, his shoes, his rod, etc., outside of his home and then went into captivity. The only thing he left behind was his house. But what does this mean to us today? We have to lose the war against God in order to become his slave and to be taken away to His Land, His Canaan. I have to place my full trust in Him in order to become completely dependent on Him for all my needs. Just like in the Biblical times He will have to provide for shelter and food, but it means that I have to do His work. He already won the war and paid the price for me. He purchased us with His blood, as He overcame death and can now free us from all our sins. I cannot go into exile by myself; I have to surrender to the LORD.

The second scripture which describes our spiritual captivity, comes from Jeremiah 48 verse 11: “Moab has been at ease since his youth; He has also been undisturbed, like wine on its dregs, And he has not been emptied from vessel to vessel, Nor has he gone into exile. Therefore he retains his flavor, And his aroma has not changed”  What the LORD is trying to tell us is that we cannot continue saying that I am clean, but as soon as someone disturbs me, all the murkiness in my life shows. I have to allow the LORD to empty me from vessel to vessel, meaning that He will change my life by getting rid of the lees or dregs in my life. This can only be done after giving my life over to the LORD. If I do not allow Him to empty me from vessel to vessel, then I will take on the taste of the lees or dregs. I must therefore allow Him to separate me from my lees, which is contaminating my life.

This cleansing process is also something that does not happen overnight. I have to allow time in between sessions for the lees to settle at the bottom again before being emptied from vessel to vessel. The LORD explains to them here that they must decide to go into captivity, in order to live. It was not a forceful removal, no; it was a decision that each inhabitant of Jerusalem had to take. Only once they decided to go, could the LORD free them from their lees, that which they depended on.

We found people then that said they will stay put in Jerusalem and that they will not go into captivity, much like people today that says that they are all right, they do not have to be separated from their lees. The answer that the LORD had to them was that should they stay in Jerusalem, they would either die by the sword, or the famine, or the pestilence. There are two questions we can ask to see if we fall into this category. The first question is if you still get taught at your congregation. Can you take a new convert and teach him what the life of a Christian comprises of? Do you know exactly what the doctrine of laying on of hands mean, how it should be used, and if it is still applicable today? This is what happens when we get comfortable as Christians. We stop learning. The moment this happens, we will die of starvation, because if anything in life stops growing, it is either dying or already dead. Have you learned anything this year?

The second question, and that is the reason that Jeremiah gave to the people, is that they will die of the pestilence. How do I know if I have the pestilence? As soon as I declare that my group of people, be it a congregation, church group, or followers of a specific doctrine, have eternal life and that all of them will be saved, I have the pestilence. Why? Because we do not like introspection, as it means that I have to examine my life, and have to eye ball and change the areas I find that I am not sure is from the LORD. It also means that I have to look at every principal in my life to ensure that it is from the LORD, and can be Biblically explained. How many habits do you have that is not from the LORD? Another symptom of having the pestilence is when I declare that people can continue with their calls for repentance and debating all the issues of the Bible, as they will someday find out that it doesn’t matter at all. My life is all right, and we shouldn’t over exaggerate these issues. This is the group that Jeremiah declares will die of the pestilence.

The third reason why people will die if they stay in Jerusalem is that they will die by the sword. That is the group that decide that they will separate themselves from the others, and thus remove themselves from other Christians and their congregation. They want to go out to the neighbouring areas around Jerusalem, and hence will not have anything to do with those in Jerusalem. Ezekiel also declares in his prophecies the same punishment to those that leave Christianity; that they will die by the sword. We cannot survive without other Christians. It is this group that will get a hold of a passage and build a complete doctrine around it, just to justify them. The Word of God will be the sword that will judge us.

We find that some of the inhabitants of Jerusalem insisted that they wanted to return to Egypt. They took Jeremiah with them to Egypt, but none of these people ever returned to Jerusalem. “Therefore thus says the LORD of hosts, the God of Israel, ‘Behold, I am going to set My face against you for woe, even to cut off all Judah. ‘And I will take away the remnant of Judah who have set their mind on entering the land of Egypt to reside there, and they will all meet their end in the land of Egypt; they will fall by the sword and meet their end by famine. Both small and great will die by the sword and famine; and they will become a curse, an object of horror, an imprecation and a reproach. ‘And I will punish those who live in the land of Egypt, as I have punished Jerusalem, with the sword, with famine and with pestilence. ‘So there will be no refugees or survivors for the remnant of Judah who have entered the land of Egypt to reside there and then to return to the land of Judah, to which they are longing to return and live; for none will return except a few refugees.'” (Jer 44:11-14) The few refugees that did return to Jerusalem were the family members of Jeremiah and Baruch who were taken to Babylon when Nebuchadnezzar took over Egypt, as they were forcefully taken to Egypt. This means I cannot return to my previous life in Egypt, as I will then face the second death we read of in Revelation. This is what we read in the book of Hebrews about the same subject: “For in the case of those who have once been enlightened and have tasted of the heavenly gift and have been made partakers of the Holy Spirit, and have tasted the good word of God and the powers of the age to come, and then have fallen away, it is impossible to renew them again to repentance, since they again crucify to themselves the Son of God and put Him to open shame.” (Heb 6:4-6)

The reason for this is that the LORD wants us to come out from under the ruling of our earthly king, be it our local congregation or even our church grouping, and put our trust in Him alone. We have to separate ourselves from the idea that our membership of our congregation ensures our everlasting life. We have to declare that we belong to the Church that the LORD is building. You see He is not preparing many brides, no He is preparing His bride, and She has to be perfect and without blemish. This does not mean that you have to end your membership of your congregation and now become a “churchless member” of the Church of Jesus Christ. No, I have to put my trust in Jesus alone. This will invariably mean that we would be willing to take a stand for God, even like Daniel did when told that he could not pray to the LORD.

This group of believers not only asks for revival, but for true reformation. What is the difference? To me revival means that I have to find the method that brings life to something that was alive before, and proclaim this. If there was life before, this message will then bring this person back to life again. Reformation on the other hand means that I will rid myself of everything that is not from the LORD, and start anew. That is the reason the LORD uses the term of captivity or exile, as one has to be separated from that which is not from Him.

How do I know this is true? The same question is asked to the believers in Revelation. “And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues.” (Revelation 18:4).

This subject tells us that if we do not go into captivity, we are busy with religion, and religion is the same sin as adultery, leaving us as members of the whore of Revelation 18. I know I want to be, and I am sure that you want to be part of the Bride of Christ, and hence will go into captivity.

As soon as these people have served their time in captivity they will return to Jerusalem and rebuild the Temple and Jerusalem, the real church.

This then the short explanation of the everlasting covenant, and what it means to us as Christians.

Verbond van geregtigheid

‘n Nuwe teologie bring ek vir julle

‘n Nuwe teologie bring ek vir julle. ‘n Eeu oue teologie van ‘n verbond met Abraham, van Jesus en van geregtigheid. Dit mag dalk vir u soos ‘n teenstrydigheid klink, maar ek wil graag die dilemma vir u verduidelik.

Ek het die afgelope twintig of meer jare spandeer om uit te vind wat die regte teologie is soos ek dit verstaan, en om uit te vind wat vir my die regte boodskap van hoop is wat die Bybel verkondig. Dit het my geneem van Calvinistiese gemeentes, na Pinksterkerke, Charismatiesekerke, huiskerke en alles tussen in. Party as lidmaat, ander as leraar, en ander as besoeker, en nog ander na hulle webtuistes.

Wat het ek gevind?

Ek glo aan ‘n HERE wat Sy woord gestand hou. Aan ‘n eeue ou verbond en belofte aan Abraham,  die vervulling deur Jesus Christus wat vir ons die baan weg na ‘n verbond van geregtigheid.

Die HERE het my op ‘n tog deur die Ou Testament geneem en daarom sal u ook agterkom dat ek baie van die Ou Testament gebruik om standpunte mee te verduidelik, maar daar is ‘n spesifieke rede daarvoor. Meeste kere wat Jesus met die mense gepraat het, en wat vir ons opgeteken is, het hy probeer verduidelik hoe die Koninkryk van God werk. Iets wat wel baie min van opgeteken is, is wat Jesus oor Homself gesê oor wat die profete en Moses oor Hom geleer het wanneer Hy en die dissipels alleen was. Tog vind ons in Lukas 24 drie gedeeltes, wat alles handel oor hierdie een waarheid wat ontsettend belangrik is, en waaruit ons baie kan leer.

Hier dan die drie gedeeltes: “En sommige van die wat saam met ons was, het na die graf gegaan en dit net so gevind soos die vroue ook gesê het; maar Hom het hulle nie gesien nie. En Hy sê vir hulle: o Onverstandiges, met harte wat traag is om te glo alles wat die profete gespreek het! Moes die Christus nie hierdie dinge ly en in sy heerlikheid ingaan nie? En Hy het begin van Moses en al die profete af en vir hulle uitgelê in al die Skrifte die dinge wat op Hom betrekking het”. (Luk 24:24-27). “En toe Hy met hulle aan tafel was, neem Hy die brood en dank; en Hy breek dit en gee dit aan hulle. Toe is hulle oë geopen en hulle het Hom herken, en Hy het uit hulle gesig verdwyn. En hulle sê vir mekaar: Was ons hart nie brandende in ons toe Hy met ons op die pad gepraat en vir ons die Skrifte uitgelê het nie?” (Luk 24:30-32). “En Hy sê vir hulle: Dit is die woorde wat Ek met julle gespreek het toe Ek nog by julle was, dat alles wat oor My geskrywe is in die wet van Moses en die profete en die psalms, vervul moet word. Toe open Hy hulle verstand om die Skrifte te verstaan. En Hy sê vir hulle: So is dit geskrywe, en so moes die Christus ly en op die derde dag uit die dode opstaan, en bekering en vergewing van sondes in sy Naam verkondig word aan al die nasies, van Jerusalem af en verder.” (Luk 24:44-47)

Die laaste gedeelte wat ek graag aanhaal is wat Paulus vir ons hieroor geskryf het, en kom uit 2 Korintiërs 3: “Terwyl ons dan sodanige hoop het, gebruik ons baie vrymoedigheid; nie soos Moses nie, wat ‘n bedekking oor sy aangesig gesit het, sodat die kinders van Israel nie die oë kon vestig op die einde van wat moes vergaan nie. Maar hulle sinne is verhard. Want tot vandag toe bly by die lesing van die Ou Testament dieselfde bedekking sonder dat dit opgelig word, die bedekking wat in Christus vernietig word. Ja, tot vandag toe, wanneer Moses gelees word, lê daar ‘n bedekking oor hulle hart; maar wanneer hulle tot die Here bekeer is, word die bedekking weggeneem. Die Here is die Gees, en waar die Gees van die Here is, daar is vryheid.” (2Co 3:12-17)

Wat behels hierdie verbond?

Vir my moet ons begin by Abraham, die vader van alle gelowiges. Ons moet onthou Abraham het agt seuns gehad. Die oudste was Ismael, daarna Isak, en daarna nog ses seuns. “En Abraham het weer ‘n vrou geneem met die naam van Ketúra. En sy het vir hom Simran en Joksan en Medan en Mídian en Jisbak en Suag gebaar” . (Gen 25:1-2) Die Bybel leer ons oor een seun se toekoms waarmee die HERE ‘n spesiale verbond mee gesluit het, die van Isak. “Maar my verbond sal Ek oprig met Isak wat Sara vir jou anderjaar op hierdie tyd sal baar.”(Gen 17:21) Ismael en die ander seuns leer ons nie van in die Bybel nie, maar tog was hulle uit die nageslag van Abraham.

Behoort net Israel as nasie dan aan die HERE? Nee. “Wat My aangaan, kyk, my verbond is met jou, en jy sal die vader van ‘n menigte van nasies word. Daarom sal hulle jou nie meer Abram noem nie, maar jou naam sal wees Abraham, want Ek maak jou ‘n vader van ‘n menigte van nasies. En Ek sal jou buitengewoon vrugbaar maak: Ek sal jou tot nasies maak, en konings sal uit jou voortkom. En Ek sal my verbond oprig tussen My en jou en jou nageslag ná jou in hulle geslagte as ‘n ewige verbond, om vir jou ‘n God te wees en vir jou nageslag ná jou. En Ek sal aan jou en jou nageslag ná jou die land van jou vreemdelingskap gee, die hele land Kanaän, as ‘n ewige besitting; en Ek sal vir hulle ‘n God wees. Verder het God aan Abraham gesê: Maar jy moet my verbond hou, jy en jou nageslag ná jou, van geslag tot geslag.” (Gen 17:4-9)

In Efesiërs 2 leer ons die volgende: “Daarom, onthou dat julle wat vroeër heidene in die vlees was en onbesnedenes genoem word deur die sogenaamde besnydenis wat in die vlees met hande verrig word, dat julle in dié tyd sonder Christus was, vervreemd van die burgerskap van Israel en vreemdelinge ten aansien van die verbonde van die belofte, sonder hoop en sonder God in die wêreld. Maar nou in Christus Jesus het julle wat vroeër ver was, naby gekom deur die bloed van Christus. Want Hy is ons vrede, Hy wat albei een gemaak en die middelmuur van skeiding afgebreek het deurdat Hy in sy vlees die vyandskap tot niet gemaak het, naamlik die wet van gebooie wat in insettinge bestaan; sodat Hy, deur vrede te maak, die twee in Homself tot een nuwe mens kon skep en albei in een liggaam met God kon versoen deur die kruis, nadat Hy daaraan die vyandskap doodgemaak het. En Hy het die evangelie van vrede kom verkondig aan julle wat ver was en aan die wat naby was; want deur Hom het ons albei die toegang deur een Gees tot die Vader. So is julle dan nie meer vreemdelinge en bywoners nie, maar medeburgers van die heiliges en huisgenote van God, gebou op die fondament van die apostels en profete, terwyl Jesus Christus self die hoeksteen is, in wie die hele gebou, goed saamgevoeg, verrys tot ‘n heilige tempel in die Here, in wie julle ook saam opgebou word tot ‘n woning van God in die Gees”. (Eph 2:11-22)

In Genesis 14 leer ons ook van iemand anders. “En Melgisédek, die koning van Salem, wat ‘n priester van God, die Allerhoogste, was, het brood en wyn gebring en hom geseën en gesê: Geseënd is Abram deur God, die Allerhoogste, die Skepper van hemel en aarde. En geseënd is God, die Allerhoogste, wat u vyande in u hand gegee het. Toe gee hy hom die tiende van alles.” (Gen 14:18-20) So voor Isak was daar al ander nasies wat ook die HERE gedien het. Israel word vir ons as voorbeeld voorgehou soos in 1 Korintiërs 10 in die Bybel vir ons uitgelig word. “Maar al hierdie dinge het hulle oorgekom as voorbeelde en is opgeskrywe as ‘n waarskuwing aan ons op wie die eindes van die eeue gekom het.”(1Kor 10:11)

Die eerste verbond met Abraham, is gevier met nagmaal tussen Abraham en Melgisedek, waar Melgisedek die wyn en die brood gebring het. Nou lees ons in Hebreërs die volgende: “So het Christus ook Homself nie verheerlik om Hoëpriester te word nie, maar Hy het Hom verheerlik wat vir Hom gesê het: U is my Seun, vandag het Ek U gegenereer. Soos Hy ook op ‘n ander plek sê: U is priester vir ewig volgens die orde van Melgisédek. Hy wat in die dae van sy vlees gebede en smekinge met sterk geroep en trane aan Hóm geoffer het wat Hom uit die dood kon red, en ook verhoor is uit die angs— Hy, al was Hy die Seun, het gehoorsaamheid geleer uit wat Hy gely het; en nadat Hy volmaak is, het Hy vir almal wat Hom gehoorsaam is, ‘n bewerker van ewige saligheid geword en is deur God genoem ‘n hoëpriester volgens die orde van Melgisédek; (Heb 5:5-10)

Wat beteken dit? Melgisedek was ‘n priester van die HERE en deur die HERE self aangestel. Hy het nie uit ‘n stam gekom wat priesters was soos die Leviete nie, om die waarheid te sê was hy nie eers enigsins aan Abraham verwant nie. Nou kom Jesus en word hy weer aangestel volgens die orde van Melgisedek, met ander woorde, deur die HERE self aangestel. Daarom ook dat Jesus weer die Nagmaal instel met brood en wyn, soos dit gevier is deur Abraham en Melgisedek. Verder was Melgisedek ook koning, en so word Jesus dus ook as koning van God se volk aangestel.

Maar wat is die verbond wat die Bybel van praat wat die HERE met Abraham aangegaan het? Kom ons kyk na ‘n opsomming van die verbond. Die eerste punt wat ek wil maak is dat daar voordele en nadele in ‘n verbond is. ‘n Verbond het altyd twee kante, die een kant leer ons wat sal gebeur indien ons by die verbond hou, en dan die anderkant wat sal gebeur indien ons dit nie doen nie. Ek wil dit graag verduidelik aan die hand van Deuteronomium 30 vanaf vers 15: “Kyk, ek het jou vandag voorgehou die lewe en die geluk, en die dood en die ongeluk. Wat ek jou vandag beveel, is om die HERE jou God lief te hê, in sy weë te wandel en sy gebooie en sy insettinge en sy verordeninge te hou, sodat jy kan lewe en vermenigvuldig en die HERE jou God jou mag seën in die land waarheen jy gaan om dit in besit te neem. Maar as jou hart hom afwend en jy nie luister nie en jy jou laat verlei, sodat jy jou voor ander gode neerbuig en hulle dien, dan verkondig ek julle vandag dat julle sekerlik sal omkom; julle sal die dae nie verleng in die land waarheen jy oor die Jordaan trek om dit in besit te gaan neem nie. Ek neem vandag die hemel en die aarde as getuies teen julle; die lewe en die dood, die seën en die vloek het ek jou voorgehou. Kies dan die lewe, dat jy kan lewe, jy en jou nageslag, deur die HERE jou God lief te hê, na sy stem te luister en Hom aan te hang; want dit is jou lewe en die lengte van jou dae, sodat jy kan woon in die land wat die HERE aan jou vaders Abraham, Isak en Jakob met ‘n eed beloof het om dit aan hulle te gee. (Deu 30:15-20)

Die laaste gedeelte is vir my ontsettend belangrik. Ek moet kies om my kant van die verbond te hou, dan sal die HERE Sy kant hou. Die vermoë om te kies is al aan ons gegee in Genesis 3:22 “Toe sê die HERE God: Nou het die mens geword soos een van Ons deur goed en kwaad te ken.” Indien jou Bybel nie so sê nie, is dit omdat die vertalers dit verander het in die nuwe vertaling om by hulle dogma in te pas. En verder is dit die enigste vertaling wat dit so stel. Geen van die Engelse of ander vertalings stel dit soos dit in die nuwe verdwaling gestel is nie. Die mens het as deel van die sondeval die vermoê verkry om te weet wat is goed en wat is kwaad. So my hele lewe gaan dus oor keuses, keuses wat of goeie gevolge gaan hê, of wat kwade gevolge gaan hê.

Stappe van verbond

Nou, met die tweede punt wil ek graag kyk wat die stappe van ‘n verbond is. Dit word volledig vir ons beskryf met die uittog van Israel uit Egipte na die land Kanaän. Dit is immers wat die HERE vir Abraham beloof het waar sy nageslag hulle sal vestig. Dit is dan ook my rigtingwyser vir vandag, aangesien ek ook in Kanaän wil uitkom. Die enigste verskil is Israel het die fisiese tog gemaak, terwyl ons vandag die geestelike tog kan meemaak om by ons Kanaän uit te kom. Dit is die plek wat die HERE vir my bestem het. Ek sal eers beskryf wat Israel moes doen, en dan volg wat dit vir ons as Nuwe Verbondsgenote moet doen en wat dit beteken.

Maar hoekom het die HERE hulle uit Egipte laat trek? “En in daardie lang tyd het die koning van Egipte gesterwe. En die kinders van Israel het gesug en geweeklaag vanweë die slawerny. En hulle geroep om hulp oor hulle slawerny het opgeklim tot God. En God het hulle gekerm gehoor, en God het gedink aan sy verbond met Abraham, met Isak en met Jakob. En God het die kinders van Israel aangesien, en God het hulle geken. (Exo 2:23-25) “En die HERE sê: Ek het duidelik gesien die ellende van my volk wat in Egipte is; en Ek het hulle jammerklagte oor hulle drywers gehoor, ja, Ek ken hulle smarte. Daarom het Ek neergedaal om hulle uit die hand van die Egiptenaars te verlos en hulle te laat optrek uit daardie land na ‘n goeie en wye land, na ‘n land wat oorloop van melk en heuning, na die woonplek van die Kanaäniete en Hetiete en Amoriete en Feresiete en Hewiete en Jebusiete. En nou, kyk, die jammerklagte van die kinders van Israel het tot by My gekom. Ook het Ek die verdrukking gesien waarmee die Egiptenaars hulle verdruk.”(Exo 3:7-9)

  1. Besnydenis

Verbond voor Christus: Besnydenis van die voorhuid. Dit moes hulle herinner dat hulle deel is van God se uitverkore volk. “Verder het die HERE aan Moses en Aäron gesê: Dit is die insetting van die pasga: Géén uitlander mag daarvan eet nie. Maar elke slaaf wat ‘n man met geld gekoop het, dié moet hy besny; dan kan hy daarvan eet. Geen vreemde inwoner of huurling mag daarvan eet nie. In een huis moet dit geëet word; jy mag niks van die vleis uit die huis buitentoe bring nie; en julle mag geen been daarvan breek nie. Die hele vergadering van Israel moet dit hou. En as ‘n vreemdeling by jou vertoef en tot eer van die HERE die pasga wil vier, moet by hom almal wat manlik is, besny word; en dan mag hy nader kom om dit te vier, en hy sal soos ‘n kind van die land wees. Maar géén onbesnedene mag daarvan eet nie. Een wet moet geld vir die kind van die land en vir die vreemdeling wat onder julle vertoef”. (Exo 12:43-49)

Verbond met Christus as Lam: Besnydenis van die hart. Alle mense word in Egipte gebore, ‘n lewe sonder die HERE, ‘n lewe waar ek onder die gesag van Satan(Farao) staan. Soos Israel moet ek uitroep na die HERE om my te bevry van Egipte. So my optrede moet verander. Ek moet besef dat ek niks kan doen om myself te red nie. Ek moet glo dat Jesus alles gedoen het om die verhouding tussen my en die Vader te herstel. Ek moet besef dat ek ‘n sondaar is en dat ek verlore sal gaan as ek volhou om my eie lewe te lei. Ek moet tot bekering kom. Ek moet soos ‘n kind van die HERE optree. Ek moet die liefde van die HERE volgens 1 Johannes 3 begin uitleef op aarde. My optrede moet die bewys wees dat ek kind van God is. Geen uitwendige besnydenis is nodig nie. Maleagi 3:18: “Dan sal julle weer die onderskeid sien tussen die regverdige en die goddelose, tussen die wat God dien en die wat Hom nie dien nie”. Jer 31:33:  “Maar dit is die verbond wat Ek ná dié dae met die huis van Israel sal sluit, spreek die HERE: Ek gee my wet in hulle binneste en skrywe dit op hulle hart; en Ek sal vir hulle ‘n God wees, en hulle sal vir My ‘n volk wees.

“En Ek sal hulle een hart gee, en ‘n nuwe gees in julle binneste gee; en Ek sal die hart van klip uit hulle vlees verwyder en hulle ‘n hart van vlees gee, sodat hulle in my insettinge kan wandel en my verordeninge kan hou en dit doen; en hulle sal vir my ‘n volk wees, en Ek sal vir hulle ‘n God wees. Maar hulle wie se hart agter die hart van hulle verfoeisels en hulle gruwels aan loop—hulle wandel laat Ek op hul hoof neerkom, spreek die Here HERE.” (Eze 11:19-21)

Kolossense 2:9 “Want in Hom woon al die volheid van die Godheid liggaamlik; 10 en julle het die volheid in Hom wat die Hoof is van alle owerheid en mag; 11 in wie julle ook besny is met ‘n besnydenis wat nie met hande verrig word nie, deur die liggaam van die sondige vlees af te lê in die besnydenis van Christus, 12 omdat julle saam met Hom begrawe is in die doop, waarin julle ook saam opgewek is deur die geloof in die werking van God wat Hom uit die dode opgewek het”.

Wat sê Paulus oor ons as onbesnedenis na die vlees: “Of behoort God net aan die Jode, en nie ook aan die heidene nie? Ja, ook aan die heidene, aangesien dit inderdaad een God is wat die besnedenes sal regverdig uit die geloof en die onbesnedenes deur die geloof. Maak ons dan die wet tot niet deur die geloof? Nee, stellig nie! Inteendeel, ons bevestig die wet.” (Rom 3:29-31) maar hy is ‘n Jood wat dit in die verborgene is, en besnydenis is dié van die hart, in die gees, nie na die letter nie. Sy lof is nie uit mense nie, maar uit God.” (Rom 2:29)

  1. Brood

Verbond voor Christus: Brood sonder suurdeeg moes geëet word. Suurdeeg was ‘n teken dat jy opgepof was en dat jy sonde gehad het. So hulle brood moes wys dat daar nie sonde was nie.

Verbond met Christus as Lam: Jesus is die brood van die lewe. Hy kon geen sonde hê nie, want Hy is ook God. “Julle vaders het die manna in die woestyn geëet en het gesterwe. Dít is die brood wat uit die hemel neerdaal, sodat iemand daarvan kan eet en nie sterwe nie. Ek is die lewende brood wat uit die hemel neergedaal het. As iemand van hierdie brood eet, sal hy lewe tot in ewigheid. En die brood wat Ek sal gee, is my vlees wat Ek vir die lewe van die wêreld sal gee.”(Joh 6:49-51) “En terwyl hulle eet, neem Jesus die brood, en nadat Hy gedank het, breek Hy dit en gee dit aan sy dissipels en sê: Neem, eet, dit is my liggaam.” (Mat 26:26)

  1. Lam slag

Verbond voor Christus: Hulle moes ‘n lam slag en eet. “Spreek tot die hele vergadering van Israel en sê: Op die tiende van hierdie maand moet hulle elkeen ‘n lam neem volgens die families, ‘n lam vir ‘n huisgesin. Maar as ‘n huisgesin te klein is vir ‘n lam, dan moet hy en sy buurman wat die naaste aan sy huis is, dit neem volgens die sieletal; na wat elkeen gewoond is om te eet, moet julle die getal op die lam bereken. Julle moet ‘n lam hê sonder gebrek, ‘n jaaroud rammetjie. Van die skape of van die bokke kan julle dit neem. En julle moet dit in bewaring hou tot die veertiende dag van hierdie maand; en die hele vergadering van die gemeente van Israel moet dit slag teen die aand.” (Exo 12:3-6)

Verbond met Christus as Lam: “En ek het gesien, en kyk, in die middel van die troon en die vier lewende wesens en in die midde van die ouderlinge staan daar ‘n Lam asof Hy geslag is, met sewe horings en sewe oë, wat die sewe Geeste van God is wat uitgestuur is oor die hele aarde. Hy het gekom en die boek geneem uit die regterhand van Hom wat op die troon sit; en toe Hy die boek neem, val die vier lewende wesens en die vier en twintig ouderlinge voor die Lam neer, elkeen met siters en goue skale vol reukwerk, wat die gebede van die heiliges is. Toe sing hulle ‘n nuwe lied en sê: U is waardig om die boek te neem en sy seëls oop te maak, want U is geslag en het ons vir God met u bloed gekoop uit elke stam en taal en volk en nasie, en het ons konings en priesters vir onse God gemaak, en ons sal as konings op die aarde heers”. (Open 5:6-10)

  1. Bloed van die Lam

Verbond voor Christus: Hulle moes die bloed aan die deurposte smeer. Dit het beteken dat die dood by die huis verby gegaan het. Exo 12:12-13: “Want Ek sal in hierdie nag deur Egipteland trek en al die eersgeborenes in Egipteland tref, van mense sowel as van diere. En Ek sal strafgerigte oefen aan al die gode van Egipte, Ek, die HERE. Maar die bloed sal vir julle ‘n teken wees aan die huise waarin julle is: as Ek die bloed sien, sal Ek by julle verbygaan. En daar sal geen verderflike plaag onder julle wees wanneer Ek Egipteland tref nie.”

Verbond met Christus as Lam: Ons moet onder die bloed van Jesus kom. “Toe neem Hy die beker, en nadat Hy gedank het, gee Hy dit aan hulle en sê: Drink almal daaruit. Want dit is my bloed, die bloed van die nuwe testament, wat vir baie uitgestort word tot vergifnis van sondes. (Mat 26:27-28) So indien ek nagmaal gebruik sal die doodsengel my nie kan aanraak nie, en verkry ek die ewige lewe.

  1. Waar was die wet?

Verbond voor Christus: Wet op kliptafels geskryf soos opgeskrywe in Eksodus 20. Moses beskryf die gevolge ook daarvan verder: “En die HERE het groot en onheilbrengende tekens en wonders voor ons oë in Egipte aan Farao en sy hele huis gedoen. En Hy het ons daarvandaan uitgelei om ons in te bring, sodat Hy ons die land kan gee wat Hy aan ons vaders met ‘n eed beloof het. En die HERE het ons beveel om al hierdie insettinge te volbring, om die Here onse God te vrees, dat dit met ons altyd goed mag gaan, om ons in die lewe te hou soos dit vandag is. En dit sal geregtigheid vir ons wees as ons sorgvuldig al hierdie gebooie hou voor die aangesig van die HERE onse God soos Hy ons beveel het.” (Deu 6:22-25) So hul geregtigheid was uit onderhouding van die wet.

Verbond met Christus as Lam: Wet op die hart geskryf. Jer 31:33:  “Maar dit is die verbond wat Ek ná dié dae met die huis van Israel sal sluit, spreek die HERE: Ek gee my wet in hulle binneste en skrywe dit op hulle hart; en Ek sal vir hulle ‘n God wees, en hulle sal vir My ‘n volk wees.” Die Hebreërs skrywer druk dit as volg uit: “Want dit is die verbond wat Ek ná dié dae sal sluit met die huis van Israel, spreek die Here: Ek sal my wette in hulle verstand gee en dit op hulle hart skrywe; en Ek sal vir hulle ‘n God wees, en hulle sal vir My ‘n volk wees.” (Heb 8:10) “Kyk, daar kom dae, spreek die HERE, dat Ek vir Dawid ‘n regverdige Spruit sal verwek, en as Koning sal Hy regeer en verstandig handel en reg en geregtigheid doen in die land. In sy dae sal Juda verlos word en Israel veilig woon; en dit is sy naam waarmee Hy genoem sal word: DIE HERE ONS GEREGTIGHEID. (Jer 23:5-6) So ons geregtigheid is Jesus as verlosser.

  1. Op wie was dit van toepassing?

Verbond voor Christus: Beide Israel en buitelanders. Eks 12:49 “Een wet moet geld vir die kind van die land en vir die vreemdeling wat onder julle vertoef”. Eks 12:38  “En ‘n menigte mense van gemengde bloed het ook saam met hulle opgetrek, en kleinvee en beeste—’n groot hoeveelheid vee.”  So selfs in Moses se tyd was vreemdelinge deel van die verbondsvolk. Dit bevestig ook wat die HERE vir Abraham beloof het. “Daarom sal hulle jou nie meer Abram noem nie, maar jou naam sal wees Abraham, want Ek maak jou ‘n vader van ‘n menigte van nasies”.

Verbond met Christus as Lam: Daar is geen verandering nie. Want dit is nie nodig nie. Daar was reeds vir ons voorsiening gemaak. Jesus het net dit kom volbring wat nodig was sodat Hy dit wat op Hom gewys het gedoen het en alle sonde op Hom kon neem en ons in die regte verhouding met die Vader geplaas. Dit geld vir elke persoon wat glo dat Jesus die Lam is, Israel en vreemdeling. Nou kan ons in die geregtigheid van Jesus lewe, want Hy is ons geregtigheid. Soos Jeremia dit stel: “In dié dae sal Juda verlos word en Jerusalem veilig woon; en dit sal die naam daarvan wees: DIE HERE ONS GEREGTIGHEID. Jer 33:16 Wanneer ons Sy geregtigheid besit dan kan ons met vrymoedigheid na die HERE gaan : Laat ons dan met vrymoedigheid na die troon van die genade gaan, sodat ons barmhartigheid kan verkry en genade vind om op die regte tyd gehelp te word.” Heb 4:16.

Geregtigheid

Paulus beskryf Jesus se geregtigheid as volg: “Want omdat hulle die geregtigheid van God nie ken nie en hulle eie geregtigheid probeer oprig, het hulle hul aan die geregtigheid van God nie onderwerp nie. Want Christus is die einde van die wet tot geregtigheid vir elkeen wat glo. Want Moses beskrywe die geregtigheid wat uit die wet is: Die mens wat hierdie dinge doen, sal daardeur lewe. Maar die geregtigheid wat uit die geloof is, sê dit: Moenie in jou hart sê nie: Wie sal in die hemel opvaar, naamlik om Christus af te bring; of: Wie sal in die afgrond neerdaal, naamlik om Christus uit die dode op te bring? Maar wat sê dit? Naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart. Dit is die woord van die geloof wat ons verkondig: As jy met jou mond die Here Jesus bely en met jou hart glo dat God Hom uit die dode opgewek het, sal jy gered word; want met die hart glo ons tot geregtigheid en met die mond bely ons tot redding.” (Rom 10:3-10)

Wanneer word ek dus deel van die Verbond met Christus as Lam? Met Nagmaal, soos in Israel se tyd met die pasga. So dit beteken ook dat geen onbesnedene mag deel hê aan die nagmaal nie, aangesien die nagmaal die bewys is dat ek my lewe prys gegee het, en ‘n lewe kies wat ek in gehoorsaamheid aan die Vader sal leef.

Wat sê die Nuwe Testament daaroor? Wanneer sal ek oorwin en hoe oorwin ons? “En hulle het hom(Satan) oorwin deur die bloed van die Lam en deur die woord van hulle getuienis, en hulle het tot die dood toe hulle lewe nie liefgehad nie”. Openbaring 12 vers 11.

Wat is die ooreenkoms met die verbond voor Christus?

Met die bloed van die Lam (Bloed aan die deurposte)

Woord van hulle getuienis (Besnyding)

En hulle het tot die dood hulle lewe nie liefgehad nie. Ons moet ons kruis elke dag opneem en sterf aan ons eie wil. “En Hy sê vir almal: As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën en sy kruis elke dag opneem en My volg. Want elkeen wat sy lewe wil red, sal dit verloor; maar elkeen wat sy lewe om My ontwil verloor, hy sal dit red” (Luk 9:23-24)

So is dit met ons as kinders van die HERE. Ons almal word deel van die verbond wanneer ons besluit om Hom te volg en ons lewe neer te lê. Ons almal wat die Bybel ken volg Israel en die pad wat hulle moes neem tot in Kanaän, omdat dit die voorbeeld is wat vir ons opgeskrywe is en wat ons stap vir stap kan navolg. Dit is ook die land wat aan Abraham as ‘n ewige besitting gegee is. Na ons dood gaan ons almal, al Abraham se nageslag, leer om die HERE te dien vir wie Hy is, en om eendag saam in die Nuwe Jerusalem te kan woon. “En baie volke sal heengaan en sê: Kom laat ons optrek na die berg van die HERE, na die huis van die God van Jakob, dat Hy ons sy weë kan leer en ons in sy paaie kan wandel. Want uit Sion sal die wet uitgaan en die woord van die HERE uit Jerusalem.”(Jes 2:3, Miga 4:2)

Dit is ook die eerste stap wat die Heilige Gees in elke persoon op aarde kom doen. “Maar Ek sê julle die waarheid: Dit is vir julle voordelig dat Ek weggaan; want as Ek nie weggaan nie, sal die Trooster nie na julle kom nie; maar as Ek weggaan, sal Ek Hom na julle stuur; en as Hy kom, sal Hy die wêreld oortuig van sonde en van geregtigheid en van oordeel: van sonde, omdat hulle in My nie glo nie; en van geregtigheid, omdat Ek na my Vader gaan en julle My nie meer sal sien nie; en van oordeel, omdat die owerste van hierdie wêreld geoordeel is.” (Joh 16:7-11)

So alle persone het die vermoë om te kies aangesien die Bybel onomwonde bevestig dat die Heilige Gees gekom het om die wêreld te oortuig van sonde, en te leer wat geregtigheid is. So sal almal wat die lewe kies, gered word. “Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê. Want God het sy Seun in die wêreld gestuur nie om die wêreld te veroordeel nie, maar dat die wêreld deur Hom gered kan word. Hy wat in Hom glo, word nie veroordeel nie; maar hy wat nie glo nie, is alreeds veroordeel omdat hy nie geglo het in die Naam van die eniggebore Seun van God nie”(Joh 3:16-18)

Ons moet dus glo dat Jesus die volmaakte offer vir sonde was, en dat ons slegs deur dit wat Hy gedoen het vir ons, die reg het om kinders van God genoem te word.

Indien u nie die HERE kies in hierdie lewe nie, so u glo nie dat die enigste weg na die Vader Jesus is nie, sal u skuldig staan by die wit troon oordeel. “En die ander dode het nie herlewe totdat die duisend jaar voleindig was nie. Dit is die eerste opstanding.”(Open 20:5). “En ek het ‘n groot wit troon gesien en Hom wat daarop sit, voor wie se aangesig die aarde en die hemel weggevlug het; en daar is geen plek vir hulle gevind nie. En ek het die dode, klein en groot, voor God sien staan, en die boeke is geopen; en ‘n ander boek, die boek van die lewe, is geopen. En die dode is geoordeel na wat in die boeke geskryf is, volgens hulle werke. En die see het die dode gegee wat daarin was, en die dood en die doderyk het die dode gegee wat daarin was; en hulle is geoordeel, elkeen volgens sy werke. En die dood en die doderyk is in die poel van vuur gewerp. Dit is die tweede dood. En as dit bevind is dat iemand nie opgeskryf was in die boek van die lewe nie, is hy in die poel van vuur gewerp.”(Open 20:11-15)

Wat beteken Jesus se verbond van geregtigheid dus?

Die definisie wat ek daaraan wil gee is as volg:

Die reg om voor God te staan sonder skuld, veroordeling en minderwaardigheid. Dit is om in die regte verhouding voor die Skepper te staan, skepsel teenoor Skepper. Dit kan ons slegs doen wanneer ons ‘n oorvloed van die gawe van geregtigheid ontvang. En dit is wat Jesus kom doen het.

Watter stappe volg dan na die verbond?

Ons moet uit Egipte trek, deur gedoop te word. Dit is waar die krag van Satan, in Israel se tyd, die Farao, gebreek word in jou lewe, en jy jou onder die heerskappy van die Vader plaas. Hier verlaat jy die gebied waaroor die Satan heers, en hoef jy nie meer bakstene te maak om Satan se koninkryk uit te brei nie. Na die doop het die sonde nie meer mag oor jou nie. “So moet julle ook reken dat julle wel vir die sonde dood is, maar lewend is vir God in Christus Jesus, onse Here. Laat die sonde dan in julle sterflike liggaam nie heers dat julle aan sy begeerlikhede gehoorsaam sou wees nie. En moenie julle lede stel tot beskikking van die sonde as werktuie van ongeregtigheid nie, maar stel julleself tot beskikking van God as mense wat uit die dode lewend geword het, en julle lede as werktuie van geregtigheid in die diens van God. Want die sonde sal oor julle nie heers nie; want julle is nie onder die wet nie, maar onder die genade. Wat dan? Sal ons sonde doen, omdat ons nie onder die wet is nie maar onder die genade? Nee, stellig nie! Weet julle nie dat aan wie julle julself as diensknegte tot beskikking stel om hom gehoorsaam te wees, julle diensknegte is van hom aan wie julle gehoorsaam is nie òf van die sonde tot die dood, òf van die gehoorsaamheid tot geregtigheid?” (Rom 6:11-16)

Soos Israel moet ons ook die doping in die Heilige Gees ontvang. “Daarop het die HERE neergedaal in die wolk en met hom gespreek; en Hy het van die Gees wat op hom was, afgesonder en op die sewentig oudstes gelê. En terwyl die Gees op hulle rus, het hulle geprofeteer; maar daarna nie meer nie. Maar twee manne het in die laer agtergebly: die naam van die een was Eldad en die naam van die ander Medad; en die Gees het op hulle gerus—hulle het behoort by die wat opgeskrywe was, hoewel hulle nie na die tent uitgegaan het nie—en hulle het in die laer geprofeteer. Toe hardloop ‘n seun en vertel dit aan Moses en sê: Eldad en Medad profeteer in die laer. En Josua, die seun van Nun, die dienaar van Moses van sy jeug af, antwoord en sê: My heer Moses, belet hulle dit! Maar Moses sê vir hom: Ywer jy vir my? Ag, as die hele volk van die HERE maar profete was, dat die HERE sy Gees oor hulle mag gee!” (Num 11:25-29)

Hoe het Jesus dit gestel: “En op die laaste dag, die groot dag van die fees, het Jesus gestaan en uitgeroep en gesê: As iemand dors het, laat hom na My toe kom en drink! Hy wat in My glo, soos die Skrif sê: strome van lewende water sal uit sy binneste vloei. En dit het Hy gesê van die Gees wat dié sou ontvang wat in Hom glo; want die Heilige Gees was daar nog nie, omdat Jesus nog nie verheerlik was nie.” (Joh 7:37-39)

By Sinai gaan ons tyd spandeer om die wet van die HERE in ons harte te ontvang. Hierdie is die leer gedeelte van ons lewe waar ons sal uitvind wat is reg en wat is verkeerd vir die HERE, en dit is wat ons plaaslike leraar moet doen. Dit is wat met Israel by Sinai gebeur het. Gedurende die tyd sal die HERE Homself openbaar vir wie Hy is. Hy sal vir ons bonatuurlik sorg soos vir Israel van ouds met brood en vleis, kwartels en manna.

Sodra ons opleiding verby is, sal ons ‘n roeping ervaar om in Kanaan te gaan. Dit is die tyd wanneer ons oorgaan van die sesde dag na die sewende dag van die HERE, wanneer ons besef dat niks wat ons kan doen ooit sal maak dat ons in die Koninkryk van God sal kan ingaan nie, maar slegs geloof in Jesus Christus. Dit is waarvan ons in die Hebreërs boek lees in hoofstuk drie en vier: “Laat ons dan vrees dat, terwyl die belofte om in sy rus in te gaan nog standhou, dit nie miskien sal blyk dat iemand van julle agtergebly het nie. Want aan ons is die evangelie ook verkondig net soos aan hulle; maar die woord van die prediking het hulle nie gebaat nie, omdat dit by die hoorders nie met die geloof verenig was nie. Want ons wat geglo het, gaan die rus in, soos Hy gesê het: Daarom het Ek in my toorn gesweer, hulle sal in my rus nie ingaan nie—alhoewel sy werke van die grondlegging van die wêreld af volbring is. Want Hy het êrens van die sewende dag so gespreek: En God het op die sewende dag van al sy werke gerus; en nou hier weer: Hulle sal in my rus nie ingaan nie. Terwyl dit dan so is dat sommige daar ingaan, en diegene aan wie die evangelie eers verkondig is, deur ongehoorsaamheid nie ingegaan het nie, bepaal Hy weer ‘n sekere dag, naamlik vandag, as Hy soveel later deur Dawid spreek, soos gesê is: Vandag as julle sy stem hoor, verhard julle harte nie. Want as Josua aan hulle rus gegee het, sou Hy nie van ‘n ander dag daarná spreek nie. Daar bly dus ‘n sabbatsrus oor vir die volk van God; want wie in sy rus ingegaan het, rus ook self van sy werke soos God van syne. Laat ons ons dan beywer om in te gaan in dié rus, sodat niemand in dieselfde voorbeeld van ongehoorsaamheid mag val nie.” (Heb 4:1-11)

Onthou net dat ‘n persoon nie moet wag om in die HERE se rus in te gaan nie, want elke dag is vandag. Ek kan nie uitstel en sê ek sal dit more doen nie, want die Bybel sê duidelik vandag as jy My stem hoor. Ons almal het ‘n roeping, en dit is om mense dissipels te maak, om Jesus se beeld uit te straal. Sommige persone sal die oproep aanvaar en Kanaan ingaan, terwyl die res sal sterf in die woestyn. Dit is die verskil, die sesde dag is in die woestyn alhoewel jy gedoop is, maar die sewende dag is die rusdag en Kanaan, dit waar die HERE wil hê dat ek en jy moet ingaan.

Die meeste mense wat in Kanaan ingaan sal glo dat hulle ‘n koning moet dien soos Israel. (‘n Koning is iemand wat oor jou sal heers en mag ‘n geestelike vader wees of selfs jou kerkverband.) Die eerste boek van Samuel doen verslag as volg: “Toe sê die HERE vir Samuel: Luister na die volk in alles wat hulle aan jou sê, want nie jou het hulle verwerp nie, maar My het hulle verwerp om nie koning oor hulle te wees nie. Soos al die werke wat hulle gedoen het, van dié dag af dat Ek hulle uit Egipte laat optrek het tot vandag toe, dat hulle My verlaat en ander gode gedien het—so doen hulle ook met jou. Luister dan nou na hulle: jy moet hulle net ernstig waarsku en hulle die reg van die koning meedeel wat oor hulle sal regeer.” (1Sa 8:7-9)

Meeste van die mense wat in Kanaan ingaan, sal sterf terwyl hulle hierdie koning dien, terwyl ‘n oorblyfsel geroep sal word om in ballingskap te gaan. “En aan hierdie volk moet jy sê: So spreek die HERE: Kyk, Ek hou julle die weg van die lewe voor én die weg van die dood: hy wat in hierdie stad bly, sal sterwe deur die swaard of die hongersnood of die pes; maar hy wat uitgaan en oorloop na die Chaldeërs wat julle beleër, sal lewe, en sy lewe sal vir hom ‘n buit wees.”(Jer 21:8-9)

Ballingskap

Wat is dit dan met ballingskap? Kom ons kyk na ‘n paar verse en verklarings oor ballingskap. Die eerste is die fisiese ballingskap. In die Bybelse tyd is die verloorder in ‘n oorlog altyd in ballingskap weggevoer na die oorwinnaar se land toe. Die verloorder het al sy roerende bates verloor en moes die oorwinnaar se slaaf word. Wanneer iemand dus in ballingskap gegaan het, is sy hele huis se meubels, sy skoene, sy staf ensovoorts, na buite gedra en dan het die persoon vertrek. Al wat agter gebly het was sy huis. Wat is die betekenis vir ons vandag? Ek moet die oorlog teen die HERE verloor, sodat ek Sy slaaf kan word, en weggevoer kan word na Sy land, Sy Kanaän. Ek moet my hele vertroue in Hom plaas sodat ek soos ‘n slaaf ten volle van Hom afhanklik moet wees vir dit wat ek moet doen en dit wat ek nodig het om te oorleef. Hy moet soos in die tye van ouds vir my sorg vir huisvesting en vir die daaglikse voedsel. Hy het duur betaal vir my, met Sy bloed. U sien Hy het die dood wat vir my bestem was, oorwin, maar dit het Sy lewe gekos. So vir my beteken dit dat ek fisies my lewe by die kruis moet gaan neerlê, en my onderdanig aan Hom stel, sodat Hy vir my kan sorg. So sal ek dan tot die besef kom dat alles wat ek het, en alles wat ek is, net genade is en van die HERE afkomstig is.

Die tweede gedeelte, oor ons geestelike ballingskap, kom uit Jeremia 48 vanaf vers 11 : “Moab was gerus van sy jeug af en het stil gelê op sy afsaksel, sonder dat hy leeggemaak is van vat in vat: hy het nie in ballingskap gegaan nie; daarom het sy smaak in hom gebly en sy geur nie verander nie.”  Hierdie gedeelte het my vir maande gepla, aangesien ek dit regtig nie kon uitpluis nie. Wat die HERE egter hier vir ons wil leer, is dat ons die mense probeer beïndruk met hoe skoon ons is, maar sodra iemand aan ons karring, kom al die onreinheid skielik te voorskyn. Ek moet dus toelaat dat die HERE eers nadat ek Sy slaaf geword het, my van vat na vat sal skei van dit wat vuil is in my lewe. Indien ek dit nie doen nie, verander my geur aanhoudend aangesien ek die afsaksel se geur aanneem. Ek moet my dus self ledig van alles wat my lewe vuil maak en my besmet.

Hierdie skoonmaak proses is ook nie iets wat skielik kan plaasvind nie, aangesien ek tyd moet toelaat vir die afsaksel om weer op die bodem te gaan lê voordat ek weer afgegooi kan word. Dit is ook nie ‘n proses wat op jou afgedwing word nie. Jy moet self besluit om deur hierdie proses te gaan om introspeksie te hou in jou lewe sodat alles wat nie reg is in jou lewe, verwyder kan word.

Daar was wel van die Israeliete wat gesê dat hulle in Jerusalem wou bly, want dit help nie om weg te hardloop nie, al was hulle beleër. Die antwoord wat die HERE vir hulle gehad het, was dat die wat in Jerusalem sou bly, sou sterf, of deur die hongersnood, of deur die pes, of deur die swaard. So as u wil weet of u in die groep val, is daar ‘n paar vrae wat vir u ‘n antwoord sal verskaf. Die eerste vraag is of u nog iets by u gemeente leer? Kan u ‘n nuwe bekeerling  leer aangaande al die vereistes wat daar is om te verseker dat hy ‘n kind van die HERE is? Weet u presies wat die leerstelling van handoplegging behels, hoe dit gebruik moet  word en of dit nog van pas is? Dit is wat gebeur wanneer ons tevrede raak met ons stand as Christene. Ons hou op om te leer, en sodoende sal ons sterf aan hongersnood. Wat het u die afgelope jaar geleer?

Die tweede vraag, en dit is die rede wat Jeremia vir die mense gee, is dat hulle sal sterf aan die pes. Hoe weet ek of ek die pes het? Die pes hier beteken vir ons dat ons verklaar dat ons groep alles reg doen en dat ons seker is dat almal wat aan ons groep behoort, die ewige lewe sal beërwe. U sien ons hou nie van introspeksie nie, want dit beteken dat ek die goed wat ek nie mee tevrede is in my lewe, weer in die oog moet kyk. Dit beteken ook dat ek die vraag moet vra of elke beginsel wat ek aan vashou, Bybels is.Hoeveel gewoontes en beginsels het u wat dalk nie in die Bybel gevind kan word nie? Ek besit ook die pes as ek verklaar dat die mense maar kan aangaan met al hulle waarskuwings en debatte, want hulle sal ook eendag “bykom”. My lewe is mos heel goed, en ons moet ook nie ‘n “te” by alles sit nie. Dit is die groep wat Jeremia verklaar sal sterf van die pes.

Die derde rede hoekom hulle sal sterf is deur die swaard. Wie is die groep dan? Dit is die groep wat besluit dat hulle nie in die eerste twee pas nie, en hulle dus onttrek van hulle gemeente en mede Christene. Hulle wil soos in Jeremia se tyd uit Jerusalem gaan en in die naburige dele gaan woon. Maar Esegiël het ook verklaar dat hulle sal sterf deur die swaard as hulle uit die stad uitgaan. Weet u ons kan nie sonder mede Christene klaar kom nie? Indien ons dit probeer doen is dit dan dat ons na die Bybel gryp en allerhande snaakse leerstellings mee kom, wat uiteindelik ons dood beteken. Die Woord van God is die swaard wat ons sal oordeel.

Dan is daar ook die mense wat aangedring het om na Egipte terug te keer. In die geskiedenis het hulle Jeremia saam met hulle terug geneem, maar weet u, hulle het nooit weer die geleentheid gekry om terug te keer na Jerusalem nie. “Daarom, so sê die HERE van die leërskare, die God van Israel: Kyk, Ek rig my aangesig teen julle ten kwade en om die hele Juda uit te roei. En Ek sal die oorblyfsel van Juda wegneem, wat hulle aangesig gerig het om na Egipteland te trek, om daar as vreemdelinge te vertoef; en hulle sal almal in Egipteland omkom. Deur die swaard sal hulle val, deur die hongersnood sal hulle verteer word, groot sowel as klein; deur die swaard en die hongersnood sal hulle sterwe; en hulle sal ‘n voorwerp van verwensing, van verbasing en van vervloeking en smaad word. En Ek sal besoeking doen oor die wat in Egipteland woon, soos Ek besoeking gedoen het oor Jerusalem deur die swaard, die hongersnood en die pes; sodat daar geeneen sal wees wat ontvlug of vryraak vir die oorblyfsel van Juda wat in Egipteland gekom het om daar as vreemdelinge te vertoef nie, dat hulle kan teruggaan in die land Juda waar hulle siel na verlang om terug te gaan, om daar te woon; want hulle sal nie teruggaan behalwe enkele vlugtelinge nie.”(Jer 44:11-14) Die enkele vlugtelinge wat wel kon terugkeer was Jeremia en Barug se mense aangesien hulle gedwing was om na Egipte te gaan. Hulle is later deur Nebukadnésar na Babilon geneem toe hy Egipte beset het. So ek kan nie terugkeer na my vorige lewe van Egipte nie, want dan sal ek die tweede dood van Openbaring sterf. Dit is hoe ons dit in Hebreërs lees: “Want dit is onmoontlik om die wat eenmaal verlig geword het en die hemelse gawe gesmaak en die Heilige Gees deelagtig geword het, en die goeie woord van God gesmaak het en die kragte van die toekomstige wêreld, en afvallig geword het—om dié weer tot bekering te vernuwe, omdat hulle ten opsigte van hulleself die Seun van God weer kruisig en openlik tot skande maak.” (Heb 6:4-6)

U sien die HERE vra ons om uit te kom onder die heerskappy van ons aardse “koning”, of in ons geval ons gemeente of kerk groep, en dat ons nie moet vertrou op ons lidmaatskap van ‘n gemeente om sodoende die ewige lewe te beërf nie. Nee, ons moet ons losmaak van die gedagte dat lidmaatskap ons kan red, en ons skaar by die Kerk wat Jesus bou. U sien Hy is nie besig om ‘n klomp bruide voor te berei nie, nee Hy wil een bruid hê, maar sy moet skoon en heilig voor Hom kan staan. Dit beteken nie dat ek my lidmaatskap van my gemeente moet opsê en nou kerkloos rond te loop nie. Nee, ek moet my vertroue alleen op die HERE stel, dit is wat gevra word. Verder word van ons verwag om soos ‘n Daniël en sy vriende die regering tee te staan as hulle allerhande verkeerde norme op ons wil afdwing. Daniël het nie gehuiwer om in die openbaar te bid nie. Hy het geweet dat die aardse gesag nie die opperste gesag is nie, maar dat slegs die HERE enige gesag mag afdwing.

Die gelowiges van die groep verwag nie net herlewing nie, maar ware hervorming, of ballingskap. Wat is die verskil tussen die twee begrippe? Herlewing vir my beteken dat ek net moet gaan soek na dit wat lewe bring, en dit dan verkondig. Indien daar lewe was by iemand, sal dit weer die lewe laat vlam vat. Hervorming aan die ander kant beteken dat ek ontslae raak van dit wat nie van die HERE is nie, en ‘n nuwe lewe begin. Dit is dan ook hoekom die HERE die term van ballingskap gebruik, want ek moet van my afsaksel geskei word.

Hoe weet ek dit is waar? Dieselfde vraag as die een in Jeremia word in Openbaring gevra. Openbaring 18:4 “En ek het ‘n ander stem uit die hemel hoor sê: Gaan uit haar uit, my volk, sodat julle nie gemeenskap met haar sondes mag hê en van haar plae ontvang nie”.

U sien as u nie in ballingskap gaan nie, is u besig met godsdiens. En godsdiens is dieselfde as hoerery, en dan is ons deel van die hoer van Openbaring 18. Ek weet ek wil, en ek is seker u wil, deel wees van die Bruid van Christus, daarom moet ek in ballingskap gaan.

Sodra die mense hulle tyd in ballingskap volbring het, sal hulle terugkeer na Jerusalem, die gelowiges, en die ware tempel van die HERE (die Kerk) herstel.

Dit dan ‘n kort oorsig van die eeu oue verbond en wat dit vir ons vandag beteken.